มื้อเย็นของวันที่อบอุ่น

09:34

ลุกขึ้นจากเตียงด้วยสภาพไม่สมประกอบเท่าไร หลังจากเมื่อคืนก่อนมี staff party ที่ร้าน กลับกันเกือบเช้า เลยนอนพัักกันข้ามวัน เป็นประจำทุกปีที่ใกล้จะปีใหม่ก็มีการเลี้ยงฉลองให้ความสำเร็จของร้านและฉลองให้กับความเหนื่อดเหนื่อยกันมาทั้งปี ทางเจ้าของก็ตอบแทนเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ก็คงเหมือนกันทั่วทั้งโลก ที่ถึงปลายปีก็แลกเปลี่ยนความสุขกันและขอบคุณกับการทำงานด้วยกันมาตลอดปี และหลังจากการเลี้ยงฉลองทางร้านก็จะให้หยุด 2 วันช่วงคริสต์มาส บางร้าน บางบริษัท ก็หยุดกันเป็นอาทิตย์ เป็นช่วงที่พนักงานที่ทำงานต่างรอคอยที่จะมอบความสุขให้กับตัวเอง บางคนใช้เวลาช่วงนี้พาตัวเองไปที่ตัวเองอย่างไปมานานแต่ไม่มีเวลา บางคนแอบไปเดินดูของที่อยากได้และฉวยโอกาสซื้อให้ตัวเองโดยให้เหตุผลสนับสนุนกับตัวเองว่า เป็นของขวัญให้ตัวเองของปีนี้ (ทั้งๆก่อนหน้านี้ก็ซื้อมาเยอะและ แต่ก็ไม่นับ 5555 ) เป็นเทศกาลของความสุขจิงๆ

10:09

เช้าวันคริสต์มาสนี้บรรยากาศในลอนดอนมันชั่งเงียบเหงา ไม่ได้ยินแม้กระทั้งเสียงเด็กวิ่งเล่น ทุกๆปีในวันคริสมาส การจราจร การขนส่ง ร้านค้า หยุดให้บริการ ไม่มีแม้กระทั้งคนเดินตามท่องถนน พนักงานที่ให้บริการกับลูกค้ากันมาทั่งปีก็ได้กลับมาเป็นลูกๆที่ดีอีกครั้ง ได้กลับมาอยู่กับที่บ้าน อยุ่กับครอบครัวคงเป็นวันที่ลูกๆหลานๆมาร่วมตัวกัน แลกเปลี่ยนความเป็นไปหลังจากแยกย้ายกันไปทำงานหรือมีครอบครัว มือเย็นของวันคริสต์มาส คงเป็นมื้อที่อบอุ่น และบรรยากาศที่เป็นกันเอง ในเมื่อปีที่แล้วบ้านหลังที่เราอยู่ก็คึกคลื้นไม่แพ้กัน พี่ป๋อมกับพี่ติ้ง พี่ที่น่ารักของบ้านลงมือทำสุกี้หม้อโต เรียกว่าเป็นอาหารประจำคนไทยไปแล้วก็ได้ ถ้าฝรั่งเค้ามีไก่งวงในวันคริสมาส คนไทยก็มีสุกี้นี้ละ อร่อยไม่แพ้กัน บรรยากาศของปีที่แล้วสนุกสนาน และเต็มไปด้วยความสุขจิงๆ เริ่มกันตั้งแต่ตอนบ่ายกว่าจะได้เข้านอน ก็เกือบเช้า

ผิดจากปีนี้จิงๆ หลังจากพี่เค้าเรียนจบ พี่ๆเค้าก็กลับไทยแบบถาวร มีน้องหน้าใหม่เข้ามาวนเวียนกับบ้านหลังนี้ ความสนิทสนมก็ไม่ได้มากมายนัก ช่วงวันคริสต์มาส น้องโอ๋ กับ เล็ก พี่น้องที่มาแทนที่พี่ป๋อมกับพี่ติ๋งก็ไปเที่ยวกับครอบครัว แม่ของน้องๆมาเยี่ยมและไปเที่ยวต่างจังหวัด ส่วนพี่หมอต้นห้องข้างๆ กลับไปเที่ยวเมืองไทย 2 อาทิตย์ ปล่อยให้ เรา และ เอก เพื่อนข้างห้อง อยุ่บ้านแบบเงียบๆ ถึงกับเงียบมาก " เอก " เพื่อนข้างห้องเป็นหมอเกี่ยวกับโรคประสาท เป็นรุ่นน้องของหมอต้น เค้าเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย แต่ยิ้มเก่ง เข้านอนเร็ว ตื่นเช้า ขยัน ถ้านึกไม่ออกก็ให้นึกถึงคนดีๆ คนหนึ่งที่เค้าเป็นกันก็ได้

ทุกอย่างที่ให้นิยามของเอกไป มันตรงกันข้ามกับเราหมดเลย 5555

14:18

สายตามองออกไปนอกหน้าต่างมือก็จับช้อนพร้อมกับฟองน้ำ ล้างคราบสกปรกออกจากช้อนและจาน มันเป็นอาหารมือแรกของวัน เวลาบ่ายสองโมง ข้างนอกเงียบเหงา ท้องฟ้าเป็นสีเทาตามเอกลักษณ์ของลอนดอน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น อากาศข้างนอก 0 องศา แต่อากาศในใจเรามันติดลบและเลยจุดเหยือกแข็งไปละ ความเหงามันถึงจุดอิ่มตัว แต่เพียงแค่ว่าไม่กลั่นกรองและหยดลงมาเป็นน้ำตาเท่านั้นเอง เสียงเครื่องซักผ้าพยายามส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ ว่า " กูยังอยู่เป็นเพื่อนมึงนะ อย่างน้อยกูก็ยังซักผ้าให้มึงอยู่เนี้ย " เราคิดในใจว่ามึงคงอยู่เป็นเพื่อนกูอีกนาน เพราะผ้าที่ยังไม่ซักยังมีอีกเยอะ 555

แสงไฟเหนือประตูของห้องเอกติดให้รู้ว่าเอกยังอยู่ตรงนี้ แต่ก็อีกละอยู่กันมาหลายเดือนคุยกันไม่เกินสิบคำ เวลาจะเจอกันยังไม่ค่อยเจอเลย ยังว่าเวลาของคนดีๆมันไม่ตรงกับเราอยุ่ละ มีข้อความหลายข้อความส่งมาอวยพร Merry Christmas กันตั้งแต่เช้า ปลุกเป็นระยะ ยิ้มทั้งหลับๆเลย อย่างน้อยก็แอบดีใจที่มีคนคิดถึงเราในช่วงเวลาที่ไม่มีใคร(อยู่บ้าน) เพื่อนๆหลายคนชวนไปpartyที่บ้าน แต่ต้องไปค้างตั้งแต่วันที่24 เพราะมันจะไม่มีรถกลับวันที่25 กลับอีกที่26 เลย เราไม่อยากไปนอนค้างหลายคืน เราตัดสินใจอยู่บ้านเงียบๆ นั่งทำ portfolio อยุ่บ้านดีกว่า บางก็อ่านหนังสือ ใช้เวลาช่วงนี้ให้เป็นประโยชน์ให้มากที่สุด การที่จะเป็นคนดีๆกับเค้ามันก็ไม่ยากนะ ง่ายๆก้แค่ชนะใจตัวเองเท่านั้นเอง

17:39

อาหารมื้อเย็นของวันคริสต์มาสปีนี้ คงมีแค่เรากับเสียงเครื่องซักผ้าและแสงไฟห้องเอก แค่นี้ก็พอเพียงและเพียงพอละ

Merry Christmas ครับ