น้ำตาตัวประกอบ

ลำไย หรือ เจ๊ลำไย เป็นบุคคลที่พระเจ้าไม่ได้มอบความรักลงมาพร้อมกับความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ว่าลำไย รักใครไม่เป็น แต่ลำไยกับพบกับความรักเล่นตลก เป็นเรื่องตลกที่เธอไม่นิยมหัวเราะ ในละแวกบ้านใกล้เคียงกัน สะเดา หญิงสาวที่ยินยอมให้ความรักมาเล่นตลกให้ดูที่บ้านอีกคน ลำไยกับสะเดาชอบนั่งคุยแลกเปลี่ยนมุขตลกของความรักให้กันฟังเป็นประจำ

บ้านเจ๊ลำไยกับบ้านสะเดาอยู่ติดแม่น้ำสายเดียวกัน ห่างกันแค่ไม่ถึง 10 ช่วงพาย ความรักของสะเดาเริ่มและจบลงด้วยการหายตัวไปของ แผน แฟนหนุ่ม ที่ไปเป็นนักร้องลูกทุ่งอย่างที่ตั้งใจไว้ สะเดารอการติดต่อของแผนตลอดเวลา การรอก็มีวันหมดอายุเมื่อคอนเสิร์ตนักร้องดาวรุ่งมีนามว่า แผน ก็มาเปิดการแสดงที่อำเภอใกล้ๆ สะเดานับวันรอคอยที่จะเจอแผน

วันที่รัก เดือนที่รอ พอศอ ที่คิดถึง เช้านี้สะเดานับวันจนจำได้ สะเดาเตรียมของฝากให้กับสามีอันเป็นที่รัก

"จะไปไหนล่ะสะเดา"
เจ๊ลำไยเอ่ยปากถามเมือเห็นสะเดาถือถุงพลาสติกภายในบรรจุน้ำฝนใส แต่งตัวสวยเดินมาหน้าบ้าน

" มาหาเจ๊นี้แหละ ว่าจะชวนไปหาไอ้แผนด้วยกัน รู้ไหมเดี๋ยวนี้มันดังใหญ่แล้ว มันมาเล่นที่งานวัดใกล้ๆเนี้ย "
เจ๊ลำไยยิ้ม

" เจ๊คงไปกับแกไม่ได้หรอก เจ๊ว่าจะเข้ากรุงเทพซักหน่อย ไปหาหลานๆ มันหน่อยเห็นพ่อมันบอกว่า ไอ้ป้อมมันสอบเข้าหมอได้ ว่ากำลังจะออกไปท่ารถพอดีเลย " มาๆ เดี่ยวฉันช่วยถือกระเป๋าให้ สะเดารีบเดินเข้ามาช่วย

ท่ารถขนส่งขนย้ายทั้งคนทั้งของ เข้าออกทั้งวันทั้งคืน เจ๊ลำไยมองหาตัวเลขรถบนกระดาษโดยสารระหว่างนั้น สะเดาได้แยกไปขึ้นรถเพื่อจะไปให้ทันเวลาหางเครื่องออก เจ๊ลำไยหยิบหนังสือขายหัวเราะ มาเพิ่มอารมณ์ขันระหว่างรอ

" เจ๊ นั่นเจ๊ลำไยหรือป่าว "
ชายหนุ่มผมสั้นถือกระบะใส่ต้นไม้แคระทัก เจ๊ลำไย ละสายตาจากการ์ตูนลายเส้น มองชายหนุ่ม

" อ้าว ต้น ต้นจะไปไหนเหรอ " ชายหนุ่มวางกระบะลงข้าง แล้วนั่งคุยกับ เจ๊ลำไย หลังไม่ได้เจอกันมานาน

" พอดีผมทำงานที่โครงการหลวงบนดอย ครับ เลยมาอยู่ที่นี่ " เจ๊ลำไยตั้งใจฟังเสียงชายหนุ่ม

" อ้าวแล้วจะเอาต้นกระบองเพชรไปไหนละเยอะแยะขนาดนี้ " เจ๊ยิงคำถามเพื่อต่อบทสนทนา

"ผมเอามาฝากร้านลุงที่ขายตรงหน้าขนส่งคับ จะเอาเงินไปช่วยเด็กๆ ครับ

"ยังมีน้ำใจเหมือนเดิมเลยนะ " " เจ๊ลำไยยิ้มสดใสเมื่อเจอชายหนุ่มหน้าตาดี

การเจอ ต้น ก่อนขึ้นรถทัวร์ทำให้ ลำไย คิดถึงรักแรกพบสมัยเป็นเพื่อนมหาลัยที่สนุกกับการรับน้องเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่มีความคล้ายกัน จนเรียกกลุ่มตัวเองว่าเพื่อนกลุ่มโอ เพราะทุกคนเลือดกรุ๊ปโอหมด ทุกคน แต่ความรักในสมัยนั้นก็ไม่สมหวังเหมือนเช่นทุกวันนี้ ลำไยนั่งมองกระจกบนรถทัวร์เหม่อลอย ภาพวิวทิวเขาข้างทางผ่านตาไปโดยไม่มีความหมาย ในหัวเธอยังจดจ่อกับเรื่องที่เกิดขึ้นในสมัยเรียน

ล้อหมุนออกจากท่ารถมาได้สักระยะภาพวิวที่เคลื่อนตัวผ่านกระจก ก็หยุดลงเสียงเอะอะโวยวายมา จากด้านหน้ารถ

" ถ้าไม่มีตั๋วก็ลงไป " เสียงพนักงานสาวในเครื่องแบบร่างอวบกล่าว 2 สาวผู้โชคร้าย กำลังหาตั๋ว

" มันหายไปไหนนะ ฉันก็ไม่มีเงินด้วยสิแก แล้วแกไปทำหายตอนไหน "

เจ๊ลำไยมองออกนอกกระจก 2 สาวก็ไปยืนคู่กับวิวด้านนอกด้วยสีหน้าวิตกกังวล เหตุการณ์ผ่านไป ที่นั่งบนรถว่าง 2 ที่ อีกไม่นานคนที่ขึ้นมาใหม่ก็เข้ามาแทนที่ เจ๊ลำไยพักสายตาระหว่างวิวเปลี่ยน

หมอชิตยามค่ำคืนไม่ต่างจากกลางวัน หมอชิตไม่เคยหลับตื่นทำงานตลอดเวลายามที่คนมาหาหมอ เจ้ลำไยตื่นก่อนถึงหมอชิตพอให้ผ้าเย็นได้ทำงาน เจ๊ลำไยลงจากรถด้วยสภาพอ่อนเพลียหลังจากเดิน ทางบนวัตถุเคลื่อนไหวไม่ค่อยหลับ เจ๊ลำไยเรียกแท็กซี่เพื่อต่อรถเที่ยวสุดท้ายให้ถึงเป้าหมาย

" ไปดินแดง" เจ๊บอกจุดหมายชีวิต
บัติ หรือ สมบัติ ชายหนุ่มเรียบร้อยทั้งหน้าตาและทรงผม ออกรถไปยังที่หมาย บรรยากาศในรถเหมือนสมัยอดีต เขาชอบฟังละครวิทยุ AM สลับกับเพลงเก่า และรอลุ้นกับ จดหมายที่ส่งไปหาดีเจ

เจ้ลำไย ไม่สนใจกับ บัติ เท่าไร เพราะเจ๊กำลังฝัน ส่วน บัติ ก็สนใจแต่ละครวิทยุที่ฟัง และเหลือบมองนาฬิกาใกล้เวลาที่จะต้องไปรับลูกค้าประจำละแวก รัชดา หลังลูกค้าหญิงสาวสวยเลิกงานหมอนวด เขาชอบเวลานี้มากที่สุด ไม่นาน ก็เร่งความเร็วเพื่อให้ถึงที่หมาย

" พี่ครับ พี่ครับ ถึงดินแดงแล้วครับ " เจ๊ลำไย งัวเงียตื่นมาพร้อมบอกทางด้วยความชำนาญ รถวิ่งเข้ามาในซอยได้ซักระยะ รถก็หยุดลงหน้าร้านขายของช่ำอยู่ตรงหัวมุม แล้วเขาก็ออกรถไปหาลูกค้าประจำ

" อาโก อาโก "

เจ๊ลำไยยืนตะโกนอยู่หน้าร้านขายของชำที่ปิดสนิท เสียงดังทะลุความเงียบ ทำให้บ้านที่หลับ กับลืมตาเป็นไฟผ่านช่องหน้าต่าง เสียงเอะอะจากด้านบนจนถึงด้านล่าง และมาดังจนถึงหน้าประตูเหล็ก

" ใครวะ นี้มันกี่โมงกี่ยาม ร้านปิดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ "

"อาโก ลำไย เอง " เจ๊ลำไยพูดสวนพร้อมบอกกล่าวตัวตนของตัวเอง

" มาไม่บอกไม่กล่าว น่าจะโทรมาบอกก่อน เอ้า เข้ามาก่อนว่าจะโทรหาอยู่เหมือนกัน "
ทั้งคู่เดินเข้าบ้านพร้อมเสียงพูดคุยสักพักการสนทนาจบลงทามกลางความมืด

เวลากลางคืนของร้านอาโกสั้นกว่ากลางวัน เพราะอาโกตื่นตั้งแต่ตี4 เพื่อมาเช็คของในร้านและ เตรียมทำกับข้าวเพื่อใส่ให้ทันบาตรพระ เจ๊ลำไยยังคงหลับตาหาความฝันต่อไป

อาโกนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รับข่าวสารให้สมองแทนข้าวเช้า อาโกพลิกหน้าการเมืองอ่านอย่างสนใจ หลายครั้งที่อาโกอ่านก็จะบ่นกับตัวเองตลอดเวลา พวกตัวเลื่อยคลานก็จะหลุดจากปากอาโกเป็นประจำชายหน้าเหลี่ยมที่ทุกคนรู้จักก็จะเป็นเป้าหมายหลักในการพูดถึงและจะโดนอาโกอวยพรให้เป็นระยะๆ

" ป๋า เมือคืนใครมาเหรอ " วันนี้เปิดเทอมวันแรก ป้อมแต่งชุดนักเรียนพร้อมจะไปเรียนหนังสือ

" ลำไย มันมาจากเชียงใหม่ ได้ยินว่าจะเลยมางานศพแฟนเก่า " อาโกตอบแต่ตายังจดจ่องกับหน้า กระดาษ

" ดีแล้วที่ ป้อมเรียนหมอ ไม่ต้องไปยุ่งกับไอ้พวกนักการเมือง ไร้ศีลธรรม " อาโก บ่นต่อ

ป้อม ยิ้มสมมุติให้พ่อตัวเอง หลังรอยยิ้มมีความลับอันใหญ่หลวงที่ซ่อนอยู่ ป้อมไม่ได้สอบเข้าหมอยังที่ ป๋า ตั้งใจ ป้อมอยากเรียนดนตรี วันนี้ป้อมจะไปเรียนดนตรีและไปเจอดนตรีและหญิงสาวที่รักดนตรีเช่นกัน

" ป้อมไปเรียนก่อนนะ เดี๋ยวจะสาย " ป้อมตัดบทปิดบังเรื่องที่ตัวเองโกหกไว้ อาโกพยักหน้ารับ

" อาโก ตื่นแต่เช้าเลย " ลำไยทักเป็นพิธี หลังพักผ่อนกับการเดินทางไกลในความฝัน อาโกต้องลุกไปหยิบโน่นหยิบนี่ตลอด บ้างหันไปเก็บเงิน บ้างหยิบเงินไปทอน

" อาโก เดี๋ยวลำไยไปงานเลยนะ ขอบใจอาโกมากนะ " ลำไยอยู่ในชุดสีดำลงมาจากห้องนอนพร้อมกระเป๋าเดินทาง

" อ้าว ทำไมรีบไปแต่เช้าเลย " อาโกทัก

" อยากไปอยู่ช่วยที่งานของจี หน่อย เค้าไม่ค่อยรู้จักใคร " ลำไยบอกด้วยสีหน้าเศร้า

" แล้วนี่จะไปยังงัยละ " อาโกถามด้วยความห่วงใย

" วัดอยู่ไม่ไกลมากเดี่ยวนั่งแท๊กซี่ไป เห็นว่าเลยตรงนี้ไปหน่อย " ลำไยตอบและทบทวนความเข้าใจตัวเองอีกที

การมาพักอาศัยบ้านอาโกเป็นเรื่องปกติ ซึ่งลำไยกับอาโกเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน หลังจากลำไยย้ายตัวเองไปอยู่เชียงใหม่ก็ไม่ค่อยได้มาหาอาโก เท่าไร การกลับมากรุงเทพครั้งนี้จุดประสงค์หลักของลำไยคือการมาพบร่างผู้ชายที่เธอยังคงรักแม้จะ เป็นไปไม่ได้แล้ว ลำไยและ จีระเดช หรือ จี คบกันตั้งแต่สมัยเรียนเป็นเพื่อนกลุ่มโอมาด้วยกัน

หลังจากจบ จี ไปตาม หาความฝันของตัวเองที่ มหานครนิวยอร์ก นครแห่งฝันและโอกาส การติดต่อกันเริ่มขาดหายไป ระยะทางกับรักแท้ มันแพ้ทางกันจริง จี โทรหา ลำไยครั้งสุดท้ายเมือหลายเดือนก่อน จี ไม่ได้ไปหาความฝันอย่างที่ตัวเองต้องการ จีกลับทำอาชีพผิดกฎหมายในนิวยอร์ก การกลับมายังสยามประเทศเลยเป็นเรื่องลำบาก

ล่าสุดที่จีคุยกับลำไย เขาขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดสติ จนจำอะไรไม่ได้ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี จากนั้นเธอไม่ได้รับการติดต่อจาก จี อีกเลย และมารู้อีกที่ ก็มีหญิงสาวชื่อ แก้วตา โทรมาบอกว่า จีระเดช เสียแล้ว การจัดงานศพครั้งนี้ แก้วตา เป็นคนจัดการทั้งหมด ลำไยรู้แต่เพียงว่ามาดูร่างผู้ชายที่ตัวเองรักเท่านั้น

ระหว่างทางไปวัด ลำไยเริ่มสังเกตเห็นชาวเมืองหลวงแต่งตัวแปลกประหลาด ทุกคนที่ลำไยเห็นใส่ เสื้อผ้าสีฟ้า หมดทุกคน คนขับแท็กซี่หันมาบอกกับเธอว่า

" พี่คับ เราต้องอ้อมหน่อยนะคับ เพราะถนนข้างหน้ารถติดคับ มีคนเอาขวดพลาสติกมากองเป็นภูเขาสูงเท่าตึก "

คำพูดของชายคนขับแท็กซี่ฟังแล้วเหมือนนิทานก่อนนอน แต่ลำไยเข้าใจกับวัฒนธรรมของคนกรุงจึงไม่ได้สนใจอะไรกับความแปลก ประหลาดของคนเมือง ยังไม่ทันจะพ้นกองภูเขาพลาสติก รถก็มาจอดบริเวณหน้าวัด ลำไย ลงจากรถก็ยังพอมองเห็นยอดภูเขาพลาสติกไกลๆ บรรยากาศในวัดเงียบเหงา ศาลาที่ร่าง จี นอนสงบนิ่งไร้ผู้คน เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ไม่มีลมหายใจ น้ำตาไหลมาโดยไม่บอกกล่าว เธอเหลือบมองเห็นรูปหน้าศพ เป็นรูปภาพเขียนสีน้ำมันที่เธอเคยวาดให้จีสมัยเรียนคณะจิตรกรรม และเธอยังจำได้อย่างแม่นยำ ภาพนั้นไปวาดบน ภูชี้ฟ้า ที่มีเพื่อนๆ ไปกันทั้งคณะ ภาพความหลังสมัยเรียนก็กลับมา งานลูกทุ่งวิจิตรที่เมากันหัวราน้ำ น้ำตาไหลแบบไม่ปิดบัง ลำไยร้องไห้ให้กับมุขตลกมุขนี้ที่พระเจ้าเล่นไว้ให้ขำกับความรักที่แสนเศร้า

หลายต่อหลายครั้งพระเจ้าให้มนุษย์เกิดมาพร้อมกับอาหารชั้นดี ที่มนุษย์ได้ชิมและรู้ว่า
น้ำตามีรสหวานและขมในเวลาเดียวกัน







คำถาม : เจ๊ลำไยเป็นตัวประกอบภาพยนตร์รักทั้งหมดกี่เรื่อง? และเรื่องอะไรบ้าง?