sa - ra +plus+ eing

01.01.11

2011-01-03T11:42:00.007Z

Happy New year 2011

ขอให้มีความสุขตลอดทั้งปีนี้และปีต่อๆไปนะคับ สุขภาพร่างกายแข็งแรง ร่ำรวยเงินทอง สวยๆ หล่อๆ กันทุกคนนะคับ สวัสดีปีใหม่คับ

มื้อเย็นของวันที่อบอุ่น

2010-12-25T14:59:00.013Z

09:34

ลุกขึ้นจากเตียงด้วยสภาพไม่สมประกอบเท่าไร หลังจากเมื่อคืนก่อนมี staff party ที่ร้าน กลับกันเกือบเช้า เลยนอนพัักกันข้ามวัน เป็นประจำทุกปีที่ใกล้จะปีใหม่ก็มีการเลี้ยงฉลองให้ความสำเร็จของร้านและฉลองให้กับความเหนื่อดเหนื่อยกันมาทั้งปี ทางเจ้าของก็ตอบแทนเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ก็คงเหมือนกันทั่วทั้งโลก ที่ถึงปลายปีก็แลกเปลี่ยนความสุขกันและขอบคุณกับการทำงานด้วยกันมาตลอดปี และหลังจากการเลี้ยงฉลองทางร้านก็จะให้หยุด 2 วันช่วงคริสต์มาส บางร้าน บางบริษัท ก็หยุดกันเป็นอาทิตย์ เป็นช่วงที่พนักงานที่ทำงานต่างรอคอยที่จะมอบความสุขให้กับตัวเอง บางคนใช้เวลาช่วงนี้พาตัวเองไปที่ตัวเองอย่างไปมานานแต่ไม่มีเวลา บางคนแอบไปเดินดูของที่อยากได้และฉวยโอกาสซื้อให้ตัวเองโดยให้เหตุผลสนับสนุนกับตัวเองว่า เป็นของขวัญให้ตัวเองของปีนี้ (ทั้งๆก่อนหน้านี้ก็ซื้อมาเยอะและ แต่ก็ไม่นับ 5555 ) เป็นเทศกาลของความสุขจิงๆ

10:09

เช้าวันคริสต์มาสนี้บรรยากาศในลอนดอนมันชั่งเงียบเหงา ไม่ได้ยินแม้กระทั้งเสียงเด็กวิ่งเล่น ทุกๆปีในวันคริสมาส การจราจร การขนส่ง ร้านค้า หยุดให้บริการ ไม่มีแม้กระทั้งคนเดินตามท่องถนน พนักงานที่ให้บริการกับลูกค้ากันมาทั่งปีก็ได้กลับมาเป็นลูกๆที่ดีอีกครั้ง ได้กลับมาอยู่กับที่บ้าน อยุ่กับครอบครัวคงเป็นวันที่ลูกๆหลานๆมาร่วมตัวกัน แลกเปลี่ยนความเป็นไปหลังจากแยกย้ายกันไปทำงานหรือมีครอบครัว มือเย็นของวันคริสต์มาส คงเป็นมื้อที่อบอุ่น และบรรยากาศที่เป็นกันเอง ในเมื่อปีที่แล้วบ้านหลังที่เราอยู่ก็คึกคลื้นไม่แพ้กัน พี่ป๋อมกับพี่ติ้ง พี่ที่น่ารักของบ้านลงมือทำสุกี้หม้อโต เรียกว่าเป็นอาหารประจำคนไทยไปแล้วก็ได้ ถ้าฝรั่งเค้ามีไก่งวงในวันคริสมาส คนไทยก็มีสุกี้นี้ละ อร่อยไม่แพ้กัน บรรยากาศของปีที่แล้วสนุกสนาน และเต็มไปด้วยความสุขจิงๆ เริ่มกันตั้งแต่ตอนบ่ายกว่าจะได้เข้านอน ก็เกือบเช้า

ผิดจากปีนี้จิงๆ หลังจากพี่เค้าเรียนจบ พี่ๆเค้าก็กลับไทยแบบถาวร มีน้องหน้าใหม่เข้ามาวนเวียนกับบ้านหลังนี้ ความสนิทสนมก็ไม่ได้มากมายนัก ช่วงวันคริสต์มาส น้องโอ๋ กับ เล็ก พี่น้องที่มาแทนที่พี่ป๋อมกับพี่ติ๋งก็ไปเที่ยวกับครอบครัว แม่ของน้องๆมาเยี่ยมและไปเที่ยวต่างจังหวัด ส่วนพี่หมอต้นห้องข้างๆ กลับไปเที่ยวเมืองไทย 2 อาทิตย์ ปล่อยให้ เรา และ เอก เพื่อนข้างห้อง อยุ่บ้านแบบเงียบๆ ถึงกับเงียบมาก " เอก " เพื่อนข้างห้องเป็นหมอเกี่ยวกับโรคประสาท เป็นรุ่นน้องของหมอต้น เค้าเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย แต่ยิ้มเก่ง เข้านอนเร็ว ตื่นเช้า ขยัน ถ้านึกไม่ออกก็ให้นึกถึงคนดีๆ คนหนึ่งที่เค้าเป็นกันก็ได้

ทุกอย่างที่ให้นิยามของเอกไป มันตรงกันข้ามกับเราหมดเลย 5555

14:18

สายตามองออกไปนอกหน้าต่างมือก็จับช้อนพร้อมกับฟองน้ำ ล้างคราบสกปรกออกจากช้อนและจาน มันเป็นอาหารมือแรกของวัน เวลาบ่ายสองโมง ข้างนอกเงียบเหงา ท้องฟ้าเป็นสีเทาตามเอกลักษณ์ของลอนดอน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น อากาศข้างนอก 0 องศา แต่อากาศในใจเรามันติดลบและเลยจุดเหยือกแข็งไปละ ความเหงามันถึงจุดอิ่มตัว แต่เพียงแค่ว่าไม่กลั่นกรองและหยดลงมาเป็นน้ำตาเท่านั้นเอง เสียงเครื่องซักผ้าพยายามส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ ว่า " กูยังอยู่เป็นเพื่อนมึงนะ อย่างน้อยกูก็ยังซักผ้าให้มึงอยู่เนี้ย " เราคิดในใจว่ามึงคงอยู่เป็นเพื่อนกูอีกนาน เพราะผ้าที่ยังไม่ซักยังมีอีกเยอะ 555

แสงไฟเหนือประตูของห้องเอกติดให้รู้ว่าเอกยังอยู่ตรงนี้ แต่ก็อีกละอยู่กันมาหลายเดือนคุยกันไม่เกินสิบคำ เวลาจะเจอกันยังไม่ค่อยเจอเลย ยังว่าเวลาของคนดีๆมันไม่ตรงกับเราอยุ่ละ มีข้อความหลายข้อความส่งมาอวยพร Merry Christmas กันตั้งแต่เช้า ปลุกเป็นระยะ ยิ้มทั้งหลับๆเลย อย่างน้อยก็แอบดีใจที่มีคนคิดถึงเราในช่วงเวลาที่ไม่มีใคร(อยู่บ้าน) เพื่อนๆหลายคนชวนไปpartyที่บ้าน แต่ต้องไปค้างตั้งแต่วันที่24 เพราะมันจะไม่มีรถกลับวันที่25 กลับอีกที่26 เลย เราไม่อยากไปนอนค้างหลายคืน เราตัดสินใจอยู่บ้านเงียบๆ นั่งทำ portfolio อยุ่บ้านดีกว่า บางก็อ่านหนังสือ ใช้เวลาช่วงนี้ให้เป็นประโยชน์ให้มากที่สุด การที่จะเป็นคนดีๆกับเค้ามันก็ไม่ยากนะ ง่ายๆก้แค่ชนะใจตัวเองเท่านั้นเอง

17:39

อาหารมื้อเย็นของวันคริสต์มาสปีนี้ คงมีแค่เรากับเสียงเครื่องซักผ้าและแสงไฟห้องเอก แค่นี้ก็พอเพียงและเพียงพอละ

Merry Christmas ครับ

เมืองในหมอก

2010-11-16T16:18:00.003Z

ถึงเวลาเดินทาง

2010-09-13T18:00:00.008+01:00

หลังจากไม่ได้อัพบล๊อคมาเป็นเวลาหลายเดือน เข้ามาเก็บความสะอาด ทาสีบ้านใหม่ ทำให้บล๊อคมีชีวิตชีวาขึ้น ทำให้แขกไปใครมาจะได้รู้ว่าเจ้าของบล๊อคไม่ได้ละทิ้ง หนีหายไปไหน ยังเก็บเรื่องราวดีๆ ความรู้สึกดีๆ จับมาบรรจุเป็นตัวหนังสือ อ่านง่ายๆสไตล์สารพัดอิงแบบนี้

อีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น เราก็จะได้กลับเมืองไทยไปเยี่ยมที่บ้านและเพื่อนๆ หลังจากไมไ่ด้เจอหน้ากันมาเกือบจะ2ปี plan ต่างๆ ก็งอกออกมาแบบไม่มีระบบกลั่นกรอง ทั้งที่เวลาที่อยู่ที่ไทยแค่3อาทิตย์ อันไหนอยากทำก่อนบ้าง เริ่มลิส ออกมาเป็นหน้าๆกระดาษ อะไรที่ต้องทำ อะไรที่ต้องไป อะไรที่ต้องเที่ยวและอะไรที่จะต้องไปกิน!!!

ที่เที่ยวต่างๆในไทยเริ่มผุดขึ้นมาในหัวเหมือนมันทุกฝั่งเป็นเมล็ดไว้จนวันนี้มันได้น้ำเลยเริ่มงอก

สมุย ภูเก็ต เชียงใหม่ ผับแถวทองหล่อ ไหว้พระ อาหารญี่ปุ่น ขนมหวาน เสม็ด บ้านเพื่อน หัวหิน

โอ็ยยยยย แล้วที่ไหนดีน้าาาาาา

การค้นหาข้อมูลจึงเกิดขึ้น เมื่อวันก่อน น้องที่ทำงานด้วยกันที่ร้านอาหาร ถึงเวลาต้องกลับไทยก็จากลากันแบบซึ้งๆ บ้านของศศิอยู่ภูเก็ตก่อนเธอกลับ เธอทิ้งท้ายไว้น่าสนใจว่า พี่มาเที่ยวภูเก็ตน่าาาา เดี่ยวจะพาไปกิน อาหารทะเลรสเด็ด และจะพาไปเที่ยวแบบคนพื้นที่เค้าเที่ยวกัน โอ้ยย ฟังแล้วอยากจะแพ็คกระเป๋าตาม ศศิ ไปกิน ปู(น) ให้ร้อนท้องเลยทีเดียว นี้ก็เป็นข้อมูลชั้นดีอีกที่ ที่เข้ามางอกอยู่ในหัว

ทุกวันนี้ิก็เฝ้าแต่รอ ให้ถึงวันที่ได้กลับไปเหยียบแผ่นดินสยาม จะได้เที่ยวในสไตล์ไทยๆ อยากจะกินอะไรแบบไทยๆ อย่างน้อยก็กลับไปชาร์ตพลัง ได้ไปอยุ่กับครอบครัว ได้กินอาหารฝีมือแม่ ได้หัวเราะกับหลานๆ แค่นี้ก็มีพลังที่จะสู้ และตามหาฝันกันต่อไป

ขนของฝากกลับเป็นกระเป๋า เพื่อจะเอาความสุขกลับไปแจกคนที่ไทย แทนการหายหน้าหายตาไป

และตอนขากลับเราก็เตรียมขนความรัก ความรู้สึกดีๆ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่เค้ามีให้จับใส่ให้เต็มกระเป๋า

หวังว่า น้ำหนักคงไม่เกิน30กิโลนะ

พักผ่อนตามอัธยาศัย

2010-02-04T00:47:00.013Z

คำเตือน คนที่เป็นโรคเบาหวาน ไม่ควรบริโภคเรื่องนี้อย่างสม่ำเสมอ

เข้าเดือนกุมภา กับวันแห่งความรักก็คงมีหลายคนตั้งตารอ และอีกหลายคนที่ไม่อยากให้มาถึง เดือนแห่งความรัก เดือนที่มนุษย์บนโลกนิยมแสดงออกด้านความรักกันมากที่สุด เราก็เป็นอีกคนหนึ่งที่นิยมแสดงออก(นอกหน้า)ในวันพิเศษในเดือนที่พิเศษและกับคนที่พิเศษ ??? หลายคนคงอยากจะเป็นคนพิเศษ เราก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่อยากจะเป็น การที่จะเป็นคนที่พิเศษของใครคนหนึ่ง มันยากไม่แพ้กับการรักษาความพิเศษให้อยู่กับเราได้นานๆ หลายคนรักษาได้ หลายคนรักษาไม่ได้ และอีกหลายคนรับไม่ได้ที่จะกลับมาเป็นคนธรรมดาในสายตาของคนที่พิเศษ

หลังจากไม่ได้อัพบล๊อคมาหลายเดือน พบเจอเรื่องราวมากมายในระหว่างที่ไม่ได้พิมพ์และถ่ายทอดมาเป็นตัวหนังสือ วันนี้อารมณ์ดีหลังจาก คาริล ยิบราน เข้าฝัน ปราบดา เข้าสิง นิ้วกลม เข้า...... (เข้าอะไรดี) เข้าใจว่ามันไม่เกี่ยว 555 แค่อยากจะอ้างอิงเฉยๆ เห็นนักเขียนหลายคน นิยมเขียนถึงบุคคลสำคัญในวงการนักเขียนและมักนิยม เอาคำพูดที่กินใจของคนๆ นั้นมาใส่ลงในบทความของตัวเอง มันดูดีและมีราคาขึ้นไม่หยอก ก็เริ่มอยากจะทำบ้าง 555 ว่าแล้วเราก็เริ่มจาก

คาริล ยิบราน นักประพันธ์เจ้าของรางวัลโนเบล กล่าวว่า

Beauty is not in the face: beauty is a light in the heart.

ความงามมิได้ปรากฎบนใบหน้า ความงามคือแสงสว่างในดวงใจ

วิลเลียม เช็กสเปียร์ นักประพันธ์เอกของโลก กล่าวว่า

Love looks not with the eyes but with the mind: And therefore is winged Cupid painted blind.

ความรักไม่ได้ดูด้วยดวงตา แต่ดูได้ดวงใจ นั้นเองที่กามเทพยังยิงศรรักให้กับคนตาบอด

เพลโต นักปราชญ์กรีก อาจารย์ของอริสโตเติล กล่าวว่า

At the touch of love, everyone becomes a poet.

เมื่อได้สัมผัสแห่งรัก ทุกคนจะกลายเป็นกวี

วิกเตอร์ ฮูโก นักประพันธ์ชื่อก้องโลก กล่าวว่า

The supreme happiness of life is the conviction that we are loved.

ความเปี่ยมสุขที่สุดในชีวิตก็คือการติดสินว่าเราถูกรัก

อริสโตเติล นักปราชญ์ชากกรีก กล่าวว่า

Love is composed of a single soul inhibiting two bodies.

รักคือหนึ่งวิญญาณที่แบ่งอยู่ในสองร่าง

มหาตมะ คานธี วีรบุรุษของอินเดีย กล่าวว่า

Where there is love there is life.

ที่ใดมีความรัก ที่นั้นมีชีวิต

สารพัดอิง นักรบในเรื่องของความรัก กล่าวว่า

Snow is white

Your eyes are bright

My heart is light

You are the one that I like

หิมะเป็นสีขาว ดวงตาของเธอก็สุกสดใส

หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยแสงสว่าง

คุณก็คือคนเดียวที่ฉันปรารถนา

( เชิญอ้วกได้ตามอัธยาศัย )

เมืื่อหลายวันก่อนพี่อ้อ (พี่เชฟที่ร้านที่ทำงาน)หอบเรื่องราวน่ารักมีทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตามาเต็มกระเป๋า พี่อ้อเข้างานตามปกติทุกวัน พร้อมทั้งน้าพิณ (เชฟอีกคนหนึ่ง) บรรยากาศในครัวก็คึกคัก เป็นไปอย่างนี้เกือบทุกวัน การทำงานพร้อมทั้งเรื่องพูดคุยปัญหาส่วนตัวและส่วนร่วม เรื่องที่ไปเจอมาในแต่ละวัน แลกเปลี่ยนกันไป สลับกับการออกออเดอร์ของลูกค้า ช่วงไหนยุ่งหน่อย การพูดคุยก็จะเงียบหาย ปล่อยให้กะทะและเตาหลิวส่งเสียงพูดคุย ออกความเห็นบ้างหลังจากเป็นผู้รับฟังมานาน บางเรื่องก็ดุดันเผ็ดร้อน บางเรื่องมีปัญหาชีวิตก็ออกแนวขมๆ บางวันเรื่องของความรัก ก็จะหวานซะจนเลี้ยน ชีวิตคนเราก็ไมไ่ด้ปรุงมาแค่รสชาติเดียว ต้องมีดิบมีสุขก็ว่ากันไป ไม่มีความอร่อยอยู่บนโลกใบนี้มีแต่ว่าเราพอใจที่จะกินรสไหนแค่นั้น

สิ้นเสียงกระทบของกะทะกับเตาหลิว เสียงของพี่อ้อก็เริ่มต้น "เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า "

( บรรยากาศฤดูหนาว ณ สวนสาธารณะ )

Down hill park , Turnpike Lane , London

หลังจากที่ต้องกลับบ้านและต้องเดินผ่านสวนสาธารณะนี้ทุกวัน พี่ก็เพิ่งสังเกตุเห็นเก้าอี้ไม้ที่นั่งในสวนสาธารณะเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว และดูจากเนื้อไม้แล้ว ค่อนข้างจะใหม่กว่าตัวอื่นๆ นอกจากนั้นบนเก้าอี้ก็มีช่อดอกไม้ที่เพิ่งจะแห้งเฉาไปไม่นาน บนผนักพิงมีกระดาษเขียนข้อความต่างๆไว้หนึ่งหน้ากระดาษเต็มๆ เคลือบพลาสติกกันแดดฝนไว้ไม่ให้ตัวอักษรนั้นจากหายไป เดินผ่านอยู่หลายวันจนวันหนึ่งอดใจไม่ไหว อยากรู้ข้อความในกระดาษเขียนไว้ยังไงจึงเดินเข้าไปอ่าน ก็พบว่าเนื้อหาในกระดาษ คือ ชายคนหนึ่งผู้ที่เป็นสามี เขียนถึงภรรยาที่ชื่อ "แซนด้า"ที่สุญเสียไปเมือ 5 ปีที่แล้ว บอกเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงที่ภรรยาไม่อยู่ ว่าลูกสาว "เอ็มมา" ได้เพิ่งแต่งงานไป และเล่าให้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัว และบอกตลอดเวลาว่าอยากให้มาอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญๆด้วยกัน และข้อความที่บอกรักตลอดเวลา ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ตอนนี้เข้าปี 2010 ระยะเวลาผ่านไป 5 ปี ความรักของผู้ชายคนหนึ่งและลูกๆที่มีแต่ แซนด้า ไม่ได้น้อยลงไปเลย บนเก้าอี้ได้ติดป้ายสลักข้อความไว้จาลึกและระลึกถึงว่า

In loving memory of Sandra Croucher

Who spent many a happy hour in this park

29.10.46 - 9.11.05

เป็นธรรมเนียมของคนผู้ดีอังกฤษที่คนที่รักชอบมาใช้เวลากับสวนสาธารณะและผูกพันธ์กับครอบครัวเปรียบเสมือนบ้านหลังที่สอง ถึงเวลาที่ตัวเองไม่อยู่คนที่รักก็มักจะแสดงความรักและอาลัยไว้กับเก้าอี้ไม้ คงไม่ได้เป็นจดหมายฉบับแรกที่เขียนถึง แซนด้า และคงไม่ใช่ช่อดอกไม้ช่อสุดท้ายที่จะวางไว้เพื่อมอบให้ในช่วงวันสำคัญ ช่อดอกไม้ที่แห้งเฉา ตัวอักษรที่ลบเลื่อน เนื้อไม้ที่เริ่มจะซีดจาง แต่ความรักของชายหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้เลื่อนหายไปเลย

เก้าอี้หลายๆตัว ในทุกๆทีในสวนสาธารณะมันไม่ได้มีไว้เพื่อแค่ พักผ่อนตามอัธยาศัย แต่มันมีไว้เพื่อพักหัวใจของใครบางคน

อาลัยแด่ Sandra Croucher

ขอบคุณ พี่อ้อที่นำเรื่องและภาพดีๆมาเล่าสู่กันฟัง

100%

2009-10-03T12:44:00.000+01:00

ให้เต็มร้อยกับงานดีๆ ที่เกิดขึ้นในลอนดอนอีกครั้ง ต้องบอกว่าบังเอิญจิงๆ ที่ผ่านไปร่วมงานโดยบังเอิญ เราต้องเดินทางไปทำงานทุกครั้ง เราจะต้องไปต่อรถที่ Earl's Court เพื่อจะต่อไปที่ High Street Kensington ช่วงเราออกจากสถานี เราก็มองไปเห็นป้าย ขนาดใหญ่ เขียนชืื่องานไว้ว่า " 100% Design London " เห็นชื่องานแล้วคุ้นๆ เหมือนเคยเจอกันในชาติปางก่อน เก็บเอามาคิดว่าเราเคยเจอกันในชาติปางไหน? ...ก็ได้คำตอบหลังครุ่นคิดอยู่หลายนาที

" art4d " นี้เอง ที่แนะนำให้เราได้รู้จัก

art4d เป็นนิตยสารดีๆ ที่มีในเมืองไทย และเป็นนิตสารที่เราชอบที่สุดที่เกี่ยวการออกแบบ ในเล่มมีเนื้อหาการออกแบบทุกแขนง ถ้าเปรียบ art4d ก็เหมือนกับเป็นประภาคารที่ค่อยมองดูคลื่นดีไซน์ลูกใหม่ๆที่พัดจากต่างประเทศและมันกำลังจะพัดเข้าฝั่งไทย และคอยเตือนให้ดีไซร์เนอร์ทั้งรุ่นใหม่รุ่นเก่าได้เตรียมรับไม้รับมือ รอรับและตัั้งตัวได้ทัน

ถ้าความแรงของคลื่นมันแรงมากพอ มันอาจจะพัดเอากะลาที่ติดแน่นกับพื้นดินมาเนิ่นนานได้หลุดออก แล้วทำให้กบบางตัวได้พอมองเห็นโลกกว้างบ้าง

100% Design London ถ้าเปรียบกับงานที่มิลาน ก็ต้องบอกว่าคนละเรื่อง ขนาดของงานที่ ลอนดอนมีแค่อาคารเดียว เนื้อหางานไม่ได้ใหญ่โตลักษณะงานถ้าเปรียบกับบ้านเราก็คล้ายๆ กับงานสถาปนิกผสมกับงานดีไซน์ของกรมส่งเสริมการส่งออก แต่ต้องบอกเลยว่า 100% จิงๆมีแต่ของ ดีไซน์ งานเล็กแต่จัดได้มันมาก ส่วนใหญ่ผู้ที่แสดงงานมาจาก ดีไซน์เนอร์มาแสดงงานเอง งานหลายชิ้นเลยสดใหม่ แต่ก็มีผสมประปราย ที่เป็นรูปแบบบริษัทที่มานำเสนอวัสดุใหม่ๆ เอาไว้เป็นลูกเล่นในยามที่ดีไซน์เนอร์อยากจะเล่นอะไรมันๆในเนื้องาน

ค่าเข้าชมงานสำหรับนักเรียน 15 ปอนด์ และสำหรับคนทั่วไป 20 ปอนด์ ถือว่าแพงเอาเรื่องเหมือนกัน งานจัดเป็น3โซน โซนแรกเป็นโซนหลักมีเนื้อที่ใหญ่ที่สุด คืองานที่เกียวกับวัสดุจากบริษัทใหญ่ๆ และ งานของดีไซน์เนอร์ หรือถ้าเรียกแบบบ้านเราก็ พวก SME ธุระกิจขนาดย่อมๆๆ

อีกโซน เป็นโซนของ จักรยาน ดีไซร์ โซนนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ที่เอามาโชว์ ก็แหล่มๆ ทุกคัน ต้องบอกว่าคนลอนดอนนิยมปั่นจักรยานมากกว่าการขี่มอร์เตอร์ไซค์ ทำให้นิยามคำว่าเด็กแว้นน หรือสาวสก๊อย ไม่แพร่หลายในเมืองผู้ดี เพราะตอนปั่นมันไม่มีเสียง แว้นนนน และคนซ้อนท้ายส่วนใหญ่ก็จะเป็นเด็กเล็กๆ แต่นุ่งน้อยห่มน้อย เพราะตัวยังน้อยๆ กันอยู่

โซนสุดท้าย คือโซนดีไซร์เนอร์จิงๆ ที่เอางานมาขายกันแบบสดๆ ดิบๆ เป็นๆ สมองยังดิ้นๆ รอการปรุงรส กันเลย เค้าใช้พื้นที่ในส่วนลานจอดรถมาประยุกต์ใช้เป็นตลาดขายสมองแทน เดินเข้าไปในโซนนี้ถึงกับต้องอุดจมูกเพราะ เดินไปมีแต่ของสด กลิ่นคาวสมองคละคลุ้ง ร่างกายขาดของสดมานาน ก็กระหายของสดขึ้นมาทันที แต่น่าเสียดายที่ตลาดนี้ขายอาหารสมองน้อยไปหน่อย ใช้เวลาไม่นานก็เดินรอบ

เดินจนครบทุกโซน มีอาการแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่ยักจะเห็น ดีไซน์เนอร์สัญชาติไทย เชื่อไทยเลยแม้แต่คนเดียว คนเอเชีย มีแต่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี ทำไมคนไทยไม่มาแสดงฝีมือให้ชาวเมืองผู้ดีเค้าได้รับรู้ แต่ตอนไปที่มิลานกลับเจอ ดีไซน์เนอร์ไทยตั้งหลายคน และเราได้มีโอกาสไปพูดคุย ที่มาที่ไปของการมาแสดงงานในต่างแดน และทราบถึงที่มาว่า ต้องส่งผลงานมาให้ทางคณะจัดงานที่มิลาน และเค้าจะคัดเลือก ถ้าได้คัดเลือกไปแสดง ทางฝั่งรัฐ ก็เป็นสปอร์ตเซอร์บางส่วน ออกค่าใช้จ่ายให้ ก็คือกรมส่งเสริมการส่งออก แต่ไม่ทั้งหมด แต่ข้อแม้หลัก คุณต้องมีการร่วมงานกับกรมส่งเสริมมาก่อน เช่นเคยอบรม หรือ ส่งงานเข้าประกวด อื่นๆ ถ้าไม่มีส่วนร่วมมาก่อน คุณต้องเป็นสปอร์ตเซอร์ตัวเองในการมาแสดง

คงไม่แตกต่างไรกับการแสดงงานในไทยหรือต่างแดน ปัญหาใหญ่คือเรื่องค่าใช้จ่าย ไม่ใช่เรื่องไอเดีย การแสดงงานหนึ่งครั้ง หรือการเอาไอเดียตัวเองมาอวดโฉมให้โลกได้รับรู้มันมีค่า มีค่าทั้งเรื่องเงินและ มีค่าในเรื่องของไอเดีย การเสี่ยงที่จะโดนก๊อปปี้ หรือ มีโอกาสที่จะขาดทุนเพราะไม่ถูกกับกลุ่มเป้าหมาย

ประเทศไทยให้ความสำคัญเรื่องปากท้องมากกว่าเรื่องสวยงาม แต่การดีไซร์บางครั้งก็ไม่ต้องใช้เงิน??? ความสวยงามบางทีก็สำคัญกว่าปากท้อง ???

ยังไงก็แล้วแต่ก็อยากให้มีงานดีๆแบบนี้เกิดขึ้นที่ไทยบ้าง อันที่เกิดขึ้นมาแล้ว ก็อยากจะให้สานต่อกันไป อย่าเพิ่งยกเลิกไปซะก่อน เรายังเชื่อว่าโลกใบนี้ ยังต้องการ การออกแบบ

อย่างน้อย ขอให้ชื่องานว่า " 50% Design Bangkok " ก็ยังดี

อย่าเพิ่งกินนะเด็กดี

2009-09-21T15:18:00.000+01:00

ขอต้อนรับเข้าสู่การทดลองที่เล่นกับประสาทรับรู้ รูป รส กลิ่น เสียง และความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์กับสิ่งที่ "ล่อใจ"ความอยาก แต่ขอรับรองว่าการทดลองนี้ น่ารักน่าชังเลยทีเดียว ไม่รอช้าไปดูกันเลยดีกว่า

Oh, The Temptation from Steve V on Vimeo.

ดูจบแล้วได้อะไรกับการทดลองนี้บ้าง ? ลองย้อนไปตอนที่คุณเป็นเด็ก คุณจะเป็นเด็กคนไหนกัน? เมื่อหลังเสียงปิดประตู

" ความซื่อสัตย์ต่ออารมณ์ตัวเอง " เรารู้สึกว่ามันมีในตัวตนของมนุษย์ทุกๆคน แต่บางครั้งเราไม่ได้ถ่ายทอดมันออกมาแบบ " บริสุทธิ์ "

บางที marshmallow มันก็ไม่ได้มีไว้แค่สูดดม

ต้องขอบคุณ"น้องหนู" ที่ส่งคลิปวิดีโอสั้นๆ น่ารักๆ มาให้หายคิดถึง

คนมีสี

2009-09-02T01:01:00.000+01:00

เช้าวันหนึ่ง

เพิ่งผ่านพ้นไปกับงานสังสรรค์ที่ยิ่งใหญ่ของคนเมืองผู้ดี แต่ดูจะไม่ค่อยจะเป็นผู้ดีซักเท่าไร ออกจะแนวมันๆ มั่วๆ ยังไงไม่รู้่บอกไม่ถูก ที่กล่าวถึงคืองาน Notting hill carnival ไม่รู้ว่ามันมีความสำคัญแค่ไหน แต่ถ้าวัดจากจำนวนคนที่มาร่วมงาน ก็ถือว่าเป็นงานใหญ่ประจำปีเลยทีเดียว

งาน Notting hill carnival ถ้าพูดถึงที่มาที่ไป คงตอบอะไรไม่ได้เพราะไม่รู้ๆจิง รู้แต่ว่า carnival จัด

โดยคนผิวสี จัดขึ้นทุกๆปี อยู่ช่วงเดือน สิงหาคม จะจัดแค่2วัน และตรงกับBank Holiday สุดท้ายของปี นี้ก็เป็น carnival ของคนผิวสีครั้งแรกที่ได้เห็น พี่ที่ร้านหลายคนเตื่อนบอกว่างาน carnival นี้ขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัว เพราะเป็นงานของคนดำ หรือที่นี้เค้าเรียกกันว่าพี่มืด บางปีมีการยิงกันตาย มีแก๊งค์มิจฉาชีพ ที่ค่อยอาศัยช่วงที่เราไม่รู้ตัว ขโมยความสุขและยัดเหยียดความทุกข์ใส่กระเป๋าเรา มีการส่งและเสพยากันในงาน ทุกอย่างที่กล่าวมาทางตำรวจเค้ารับทราบดี ถึงขั้นทางตำรวจส่งจดหมายไปเตือนผู้ต้องสงสัยว่า " ห้ามกระทำผิดในเทศกาลนี้เด็ดขาด เพราะพวกเราดูท่านอยู่ " เป็นจิงอย่างที่หนังสือพิมพ์ลง สังเกตจากจำนวนตำรวจและจำนวนม้าที่มาค่อยรักษาความปลอดภัย เห็นได้ทุกมุมถนน ทางร้านค้าแถวนั้นรู้ซึ้งดีว่างานนี้จะเกิดอะไรขึ้น ต่างพากันเอาไม้กระดานปิดทับกระจกหน้าร้านของตัวเอง เพื่อให้มันคงสภาพเดิมหลังงานผ่านพ้น หน่วยสร้างสรรค์บรรยากาศ ก็เริ่มทำงานโดยเอาสีสเปย์พ่นลวดลายต่าง เต็มไม้กระดาน แทบทุกไม้กระดานเต็มไปด้วยสารพัดสี ดูๆไปเหมือนเมืองของพี่มืดไม่มีผิด

หลังกลับจากงานผิดหวังนิดหน่อย เพราะคาดหวังว่าจะอลังการกว่านี้ แต่ก็ไม่เท่าไร เพราะดันไปวันของเด็ก วันที่ไม่ได้ไป เป็นวันของผู้ใหญ่ งานของผู้ใหญ่น่าจะอลังการงานสร้างมากกว่า ทั้งเครื่องแต่งกาย ทั้งจำนวนคน และงบประมาณ แต่ถ้าเรื่องความมัน ความน่ารัก ความตั้งใจ งานในวันของเด็ก ก็ไม่แพ้แน่นอน

เช้าวันหนึ่ง

ผู้คนนับหมื่นมาร่วมตัวกัน โดยไม่ได้นัดหมาย ทุกคนพร้อมใจกันมุ่งหน้าสู่ Portobello Road ที่ Notting hill ทุกคนเริ่มหาที่จับจองพื้นที่ริมทางเดิน บางคนนั่งบางคนยืนสายตาต่างจับจองมองไปสุดชายถนน รอคอยการมาของขบวนพาเรด รถบรรทุกขนาดใหญ่ บรรทุกลำโพงขนาดใหญ่ตามรถ บนนั้นมีทั้งดีเจที่คอยเปิดแผ่น และทีมงานที่คอยดูความพร้อมของขบวนพาเรด มีธงสารพัดสี ประดับประดา ปลิวไสว เหมือนธงได้ยินเสียงเพลง แล้วเต้นตามไปแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงดีเจสลับกับเสียงเพลงดังสอดคล้องกัน เพื่อกระตุ้นให้ผู้คนเอาความสุข ความสนุก ออกมาโชวกัน บางโยกตัวตาม บางก็เต้นตาม บางก็ร้องเพลงตาม บางคนก็ยืนดูเฉยๆ แต่ในดวงตากับมีรอยยิ้ม ด้านหน้าขบวนมีคนคอยกันผู้คนไม่ให้เข้าไปขว้างทางรถบรรทุกความสุข ที่กำลังจะแล่นผ่าน ถัดจากรถนำขบวน ก็เป็นขบวนพาเรด ส่วนใหญ่งานนี้มีแต่คนผิวสี ทั้งเด็กและวัยรุ่น ต่างแต่งองค์ทรงเครื่องตามคอนเซปของแต่ละขบวน บางคนเค้าไปเล่นกับคนที่มารอชมข้างทาง ผู้ชมบางคนก็วิ่งเข้าไปถ่ายรูปคู่กับสาวผิวสี ที่วันนี้แต่งตัวซะหลายสี บรรยากาศดูเป็นกันเอง ไม่มีเชื้อชาติ ไม่มีการเหยียดสี

งานวันนี้ดูคล้ายๆจานสี ที่หลายสีเลอะเปอะเปื้อนไปทั่ว ขบวนค่อยๆเคลื่อนตัวผ่านไปเสียงลำโพงก็ค่อยๆเบาลง แต่เสียงลำโพงของขบวนใหม่ก็ดังเข้ามาแทรก เหมือนดีเจกำลังมิกซ์เพลงเพื่อไม่ให้อารมณ์ขาดตอน เนื้อหาของดีเจที่พูดฟังแล้วจำใจความไม่ได้ แต่น่าจะแปลเป็นไทยได้ว่า " พวกเรากำลังมีความสุข ใช่ไหม" เสียงผู้ร่วมขบวนและผู้รอชม ต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า " ใช่"

เช้าวันหนึ่ง

ผู้คนนับหมื่นมารวมตัวกัน โดยมีการนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า ทุกคนพร้อมใจกันใส่เสื้อสีเดียวกัน ร่วมกันเดินขบวนเพื่อแสดงพลังอะไรบางอย่าง ด้านหน้ามีรถนำขบวน รถที่ใช้เป็นรถบรรทุก เอาไว้บรรทุกพวกบุคคลสำคัญต่างๆ เช่น แกนนำ หรือหัวคะแนน มีธงชาติ และธงสีเหลื่องหรือสีแดง เพื่อบอกความเป็นตัวตนของตัวเองและยังมีลำโพงขนาดใหญ่เพื่อปาวประกาศเจตนารมณ์ ปลุกเร้า และบอกแนวทางการเคลื่อนไหว ด้านหน้ารถ มีชายฉกรรน์จำนวนไม่น้อยเดินเรียงเป็นหน้ากระดานมือคล้องกันคล้ายกับโซ่ตรวนมนุษย์ เหมือนกับล้อมสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต และรักษาไม่ให้ใครหน้าไหนไปแตะต้องหรือทำลาย ชายฉกรรจ์ทุกคนต้องมีผ้าปิดปาก ปิดเพราะไม่ได้กันไข้หวัด2009 แต่กันแสงแฟลชที่มาจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าว และอำพรางตัวตนที่แท้จริง ถัดจากรถนำขบวน ก็เป็นจำนวนผู้คนนับหมื่นที่มีความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน สังเกตุได้จากการสวมเสื้อและการชูป้ายที่มีข้อความที่มีความหมายไปในทางเดียวกัน เสียงลำโพงดังพอจับจับความได้ว่า " พวกเราต้องการประชาธิปไตย ??? "

เช้าวันหนึ่ง

ผมได้รับ FW MAIL จากเพื่อนคนหนึ่ง อ่านไปแล้วเกิดคำถามขึ้นมากมายในหัว เนื้อหาในจดหมายมีดังนี้

Nominated by UN as the best Poem of 2006 - Written by an
African Kid

When I born, I black :
When I grow up, I black :
When I go in Sun, I black :
When I scared, I black :
When I sick, I black :
And when I die, I still black :

And you white fellow :
When you born, you pink :
When you grow up, you white :
When you go in sun, you red :
When you cold, you blue :
When you scared, you yellow :
When you sick, you green :
And when you die, you grey :
And you calling me colored?? :

เมื่อผมเกิด ผมผิว ดำ

เมื่อผมโต ขึ้น ผมก็ยังผิวดำอยู่

เมื่อผมอยู่ ใต้แสงแดด ผมก็คงยังผิวดำ

เมื่อผมกลัว ผม ก็ผิวดำ

เมื่อผมป่วย ผมก็ ยังผิวดำ

และ เมื่อผมตาย ผมก็ยังคงผิวดำ

และ คุณ...เพื่อนมนุษย์ผิวขาว

เมื่อแรกเกิด คุณมีผิวสีชมพู

เมื่อคุณ โตขึ้น คุณมีผิวสีขาว

เมื่อคุณ อยู่ใต้แสงแดด คุณมีผิวสีแดง

เมื่อคุณหนาว คุณมีผิวสีน้ำเงิน

เมื่อคุณกลัว คุณมีผิวสีเหลือง

เมื่อคุณป่วย คุณมีผิวสีเขียว

เมื่อคุณตาย คุณมีผิวสีเทา

และคุณเรียกผมว่า คนผิวสี ??

ความแตกต่างของชนชั้น ศาสนา ความเชื่อ และแนวความคิด มันทำให้โลกสีน้ำเงินใบนี้มันเลยมีหลายน้ำหนัก ความคิดเห็นแตกต่างในสังคมเป็นเรื่องดี แต่ไม่ควรจะแตกแยก ประเทศไทยที่ได้คำยกย่องจากต่างชาติว่าเป็นสยามเมืองยิ้ม แต่ในตอนนี้หลังรอยยิ้มก็ต้องพบกับคราบน้ำตา ทั่วทั้งแผ่นดินไทยมองไปทั้งไหนก็มีแต่ความขัดแย้ง การยอมรับฟังความคิดเห็นของฝ่ายตรงข้ามแทบจะไม่เกิดขึ้น ทุกวันนี้คิดอย่างไงก็ได้ให้ฝ่ายเราถูก ข้อเสียของฝ่ายตัวเองก็มองกันไม่เห็น ทุกฝ่ายไม่ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เอาเรื่องผลประโยชน์มาเป็นลำดับต้นๆ เอามวลชนมาเป็นเงื่อนไขในการต่อรอง คนคนไหนที่คิดไม่ทัน คนคนนั้นก็จะถูกชักนำเข้าสู่ฝ่ายนั้นทันที การป้อนขัอมูลที่ผิดพลาด การเล่นการเมืองแบบเอาประเทศชาติเป็นเดิมพัน ผมฝ่ายนี้ คุณฝ่ายไหน ผมสีนี้ คุณสีไหน

ถึงเวลาแล้วหรือ ? ที่เราควรจะเป็นคนมีสี

ถึงเวลาแล้วหรือ ? ที่คนไทยต้องแบ่งเป็นไทยเหนือ ไทยใต้

แล้วถึงเวลาแล้วหรือ ? ที่ธงชาติไทย จะไม่มีสี ขาว แดง น้ำเงิน

และมันจะมีเช้าวันหนึ่งในแผ่นดินสยามอีกไหม ?

WALKING IN MY MIND

2009-08-10T22:04:00.000+01:00

หยิบแผนที่ขึ้นมากาง แล้วลองเลือกซักที ในแผนที่ระบุต่ำแหน่งของ museum และ gallery มากมาย แต่ในสมองมีที่ๆอยากไป แต่ด้วยว่าวันนี้เป็นวันจันทร์ หลายที่ปิด เราเลยขอคำแนะนำจาก ทาคิโกะ เพราะ ทาคิโกะก็เป็นสาวน้อยที่ชอบเรื่องศิลปะ ตอนก่อนมาที่ลอนดอน ทาคิโกะเคยทำงานเกี่ยวกับการวาดภาพประกอบหนังสือที่ญี่ปุ่นมาแล้ว เวลาเรียนก็ไม่เป็นอันเรียน กระดาษที่ครูแจกก็จะเต็มไปด้วยภาพการตูนน่ารักๆ ลายเส้นดูง่าย สบายตา เราบอกทาคิโกะให้วาดโดราเอมอนให้ดูหน่อย แมวในฝันที่ใครๆก็อยากได้เป็นเจ้าของ เราเชื่อว่าหลายคนวาดได้ แต่จะมีซักกี่คนกันเชียวที่วาดเหมือน แต่ทาคิโกะก็เป็นหนึ่งในนั้น

"Tate Britain" ทาคิโกะเสนอ หรือ เป็นอีกที่ The Hayward Gallery อันนี้ทาคิโกะไม่เคยไปแต่เพื่อนบอกมาอีกที เรากับสนใจอันหลังมากกว่า เพราะดูแล้วมันใกล้กับลอนดอนอาย และติดแม่น้ำเทมส์ ถ้าไม่ค่อยน่าสนใจยังเดินเลยไป Tate Modern ได้ คิดแพลนบีสำรองเอาไว้ ว่าแล้วก็ออกเดินทาง

ในแผนที่ไม่ได้บอกละเอียดว่าอยุ่ตรงไหน แต่แค่บอกว่าอยุ่ประมาณไหน หลายครั้งที่ก่อนออกเดินทาง รู้จุดหมายบ้างไม่รู้บ้าง แต่ขอให้เดินไปก่อน เดี่ยวภาพที่มันเบลอๆ เดี่ยวมันก็ค่อยๆชัดขึ้นมาเอง แผนที่ในหัวแถว Waterloo Bridge ก็เปิดขึ้นมา เคยไปแถวนั้นแต่ไม่ยักจะรู้ว่ามี Gallery

ลงจากที่นอนสองชั้นสีแดง (เพราะหลับมาตลอดทาง) เดินมองซ้ายมองขวา มองอะไรก็เบลอไปหมดท่าทางเราจะหลง!!! นึกขึ้นมาได้ว่าถ้าหลงป่าให้เดินเลาะแม่น้ำ เดี่ยวก็เจอหมู่บ้าน อ้าว! แล้วถ้าหลงรักละ จะเดินไปทางไหน ?

(ไม่มีแม้กระทั่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ)

หลงทางยังไม่พอ ยังหลงประเด็นอีก ถ้ายังเป็นอย่างงี้ ตัวอักษรคงเดินวนไปเวียนมา ไม่ถึงตัว T ซะที

ว่าแล้วก็เดินเลาะแม่น้ำเทมส์ ตามความเชื่อว่าจะเจอหมู่บ้าน แล้วมันก็เจอจิงๆ ป้ายบอกทางสู่ Gallery ระหว่างทางไป มีข้อความงามๆ ให้อ่านตลอดทาง สมแล้วที่เป็นเมืองแห่งศิลปะ

ตึกเก่าที่ดูขึงขังเอาจิงเอาจัง ตั้งอยู่ติดกับสะพาน Waterloo ก่อนหน้านี้เดินผ่านหลายที่แต่ไม่รุ้ว่าเป็นตึกนี้ ป้ายเขียนไว้ว่า " The Hayward Gallery "

เฮ้ยย ! ถึงซะT

" Walking in my mind " เป็นชื่อนิทรรศการที่มีหลายชาติหลายศิลปินเค้าร่วม และชื่อที่โดดเด้งและแตะเข้าไปที่ลูกในตา คือ yoshitoma nara หลายคนอ่านชื่อจบแล้วต้องออกเสียงตาม ว่า "อ๋อ"

yoshitoma nara อ๋อ ไม่ได้เป็นลูกครึ่งไทย ญี่ปุ่น แต่คนไทยคุ้นเคย ส่วนใหญ่ผลงานของเค้าคือรูปวาดเด็กผู้หญิงหน้าตากวนๆ เห็นได้ตามลายเสื้อผ้า โปสการ์ด หนังสือต่างๆ เราชื่นชอบกับผลงานเค้าแต่ไม่เคยมีผลงานเค้ามาสะสมเลย เนื่องจากของทุกอย่างที่มีเด็กผู้หญิงหน้าตากวนๆอาศัยอยู่ ทุกอย่างจะต้องมีราคาไปซะหมด เลยได้แต่แอบชื่นชมไว้ในใจ

แต่วันนี้เป็นโอกาสอันดีที่เราจะได้เห็นงานจิงๆของเค้า ด้านหน้างาน คนให้ความสนใจไม่น้อย เห็นได้ว่าคิวไม่ยาวแต่ก็ไม่ได้ขาด บัตรราคา 9 ปอนด์ แต่ราคานักเรียนเหลือ 6 ปอนด์ ภายในแบ่งเป็นโซนตามศิลปิน ศิลปินมีทั้งหมด 10 คน 10 พื้นที่ 10 ความคิด แล้วแต่ใครจะตีความตาม " Walking in my mind "

คอนเซปงานที่ออกจะเป็นนามธรรม จะตีออกมาให้เป็นรูปธรรมนั้นก็ยากยิ่ง แต่หลายงานทำออกมาตรงกับความคิดของใครหลายคนเลย

ภาพรวมในแต่ละงาน คล้ายๆอย่างกับเราเข้าไปนั่งมองสมองและความคิดของคนอื่นว่าคนๆนั้นคิดอะไรกันอยู่ 10 สมอง ที่เราเดินไปสำรวจ หลายงานตีความเกี่ยวความฝัน ความฝันที่เกิดจากการที่คุณหลับตา คนละฝันกับตอนลืมตา ความฝันตอนหลับตามักหาประเด็นที่แน่ชัดไม่ได้ หลายเรื่องพันกันจนยุ่ง หลายงานยุ่งจนสวย น่าเสียดายที่เค้าห้ามเก็บภาพบรรยากาศในงานนิทรรศการออกมา แต่ถ้าสนใจจิงๆ ก็ถามพี่ google ได้ พี่เค้าเคยมา

อย่างงานของ yoshitoma nara เค้าออกแบบสมองและความคิดเค้าออกมาเป็นบ้านขนาดน่ารัก ภายในบ้านก็มีห้องทำงานและห้องนอน ทุกอย่างภายในบ้านเต็มไปด้วยความทรงจำอัดแน่นคับบ้าน รูปถ่ายสมัยเรียนประถม โปรเตอร์นักร้องเพลงร๊อคญึ่ปุ่น ภายเขียนของเด็กผู้หญิงกวนๆ เกื่อนเต็มโต๊ะทำงาน วิทยุที่เปิดเพลงในยุคนั้น ทุกอย่างดูมีชีวิต หลายคนยืนดูแล้วอดอมยิ้มไม่ได้

สมองของ yoshitoma nara เต็มไปด้วยรอยยิ้มมากกว่ารอยหยัก

หลังจากเดินเล่นและกินสมองทั้งสิบไปเป็นที่เรียบร้อย อาหารสมองรสชาติจัดก็เริ่่มย้อยและตกตะกอนลงที่ปลายนิ้วมือ เศษสมองที่ย้อยสลายกลายมาเป็นตัวอักษร

ในสังคมปัจจุบันคงไม่ง่ายที่จะได้เข้าถึงส่วนลึกของความคิดในสมองใครซักคน ความสัมพันธ์อันฉาบฉวย การงานที่เร่งรีบ ความผูกพันธ์แค่ข้ามคืน เม็ดเงินมีค่ามากว่าศีลธรรม มันไม่ง่ายเลยที่จะซื้อบัตรเข้าไปเดินชมสมองใครซักคนในยุควัตถุนิยมแบบนี้ ในยุคปัจจุบันเค้าต้องซื้อใจแทนตั๋ว

เกราะป้องกันของแต่ละคน คงหนาไม่เท่ากัน จะมีซักกี่คนกันเล่า ที่เปิดให้คนได้เข้าถึงความคิด ตัวตนของตัวเอง เหมือนง่ายยังกับซื้อตั๋วเข้าชมนิทรรศการแบบนี้ วันหนึ่งถ้าคนเราใช้ใจคุยกัน มากกว่าเอาเงินมาคุยกัน วันนั้นโลกเราคงน่าอยู่ขึ้นเยอะ

เปิดห้อง เปิดใจ เปิดสมอง และรอต้อนรับแขกรับเชิญที่พร้อมที่จะเข้ามาเยื่ยมชม และนั่งคุย ในทางกลับกัน เราก็พร้อมที่จะไปเยี่ยมชมสมองของใครหลายคน การแลกเปลี่ยนความคิดของกันและกันมันน่าสนใจกว่าการที่จะเก็บสมองของตัวเองไว้ชื่นชมคนเดียวโดยไม่เปิดรับ และเอาสมองของตัวเองเป็นศูนย์กลางดังดวงอาทิตย์ และให้สมองของคนอื่นโคจรตาม

มาถึงตอนนี้ก็อยากจะเข้าไปเยี่ยมชมสมองของตัวเองบ้างแล้ว มีใครสนใจไหม? ถ้ามีก็อย่าลืมพกแว่นกันฝุ่นมาด้วยนะ

เรากลัวว่าขี้เลื่อย ในสมองเรามันจะเข้าตา

ซ่อน = หา

2009-08-04T18:07:00.000+01:00

Heathrow Airport สนามบินที่มักจะเป็นประตูเชื่อมต่อโลกหลายโลกเข้าด้วยกัน การเดินทางที่มักจะเริ่มและจบลงที่ประตูบานเดียวกัน หลังประตูไม่มีใครตอบได้ว่าโลกใหม่ที่จะก้าวไปเจอจะดีหรือร้าย โลกแห่งการท่องเที่ยว โลกแห่งการทำงาน โลกแห่งการร่ำเรียน และหลายโลกคือโลกแห่งความฝัน แต่ยังไงก็ต้องกลับไปสู่โลกแห่งความจริง เข้าซักวัน

วันเดินทาง

" พี่ๆ พี่ดูคนที่สะพายเป้สิ โลกของเค้าเพิ่งเริ่มต้น แต่โลกของผมที่นี้จบลงละ ฮ่าๆ " เสียงหัวเราะของ "วิท" ดังปิดปลายประโยค พวกเรายืนอยู่บนบันไดเลื่อนแนวนอน เส้นที่เรายืน มุ่งหน้าสู่เคารท์เตอร์เช็คอิน อีกเส้นที่สวนกันมุ่งหน้าสู่ทางเข้ามหานครลอนดอน

ชายหนุ่มที่สะพายเป้ ลากกระเป๋าใบโต ยืนสวนกัน กำลังหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เรามาที่นี้ใหม่ๆ ชายหนุ่มที่กำลังค้นหาคำตอบให้กับชีวิต คำตอบถูกซ่อนไว้ที่ไหนสักที่บนโลกใบนี้ นี้เป็นอีกหนึ่งที่ ที่ชายหนุ่มคิดว่าคำตอบของชีวิต ซ่อนอยู่ ???

วิทเป็นอีกหนึ่งคนที่คิดว่าคำตอบของชีวิตไม่ใช่ที่นี้ ! วิทเลิกล้มความตั้งใจต่างๆ เก็บกระเป๋ากลับบ้านด้วยเหตุผลส่วนตัว ไม่ใช่เพราะว่าวิทร้องเพลงไม่เพราะ ไม่ใช่เพราะว่าวิททำตัวไม่ดีตอนอยุ่บ้าน ไม่ใช่เพราะว่าแฟน(คลับ)ไม่รัก หรือไม่ใช่เพราะ คะแนนโหวต SMS จากทางบ้านน้อยที่สุดในกลุ่ม แต่เพียงว่า วิทโหวตตัวเองออกจากโลก โลกที่ไม่มีคำตอบที่ต้องการ โลกที่ตั้งคำถามไว้ก่อนที่จะมา แต่ตอนนี้ วิทหาคำตอบมันเจอละ คำตอบคือ ไม่ใช่

" เราไม่ชอบการจากลา" หลายคนอ่านแล้วต้องพยักหน้าตามประโยคก่อนหน้านี้ ความสัมพันธ์หรือการผูกและพันธ์ ที่มีให้กับคนๆหนึ่ง ถึงเวลาแล้วต้องจับให้คนๆนั้นต้องห่่างกัน ความรุ้สึกแบบนั้นไม่ง่ายเลยที่จะเข้าใจและยอมรับมัน การจากลาและการลาจาก เกิดขึ้นกับทุกคน ขึ้นอยุ่กับว่าใครจะยอมรับและรู้จักกับมันดีพอ

" ดูแลตัวเองด้วยนะพี่ ฝากดูแลนิวมันด้วย นิวมึงก็ดููแลพี่เค้าดีๆ อย่าให้ไปกัดใครเค้า ฮ่าๆ" วิทหยอดคำตลกเพื่อกลบความเศร้า แต่มันคงกลบไม่มิด แววตามันฟ้อง เรากอดกันและนัดเจอกันอีกที่ ที่เมืองไทย

เราจะลองทำความเข้าใจ กับการจากลา อีกครั้ง

คืนก่อนเดินทาง

พวกเรานัดกันที่บ้านของวิท ทาคิโกะ นิว และ เรา เพื่อที่จะสังสรรค์ก่อนที่วันรุ่งขึ้นวิทก็จะต้องแยกย้าย เราสี่คนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาในช่วงเวลาที่อยู่ที่นี้ ยังมีอีกหลายคนที่ไม่ได้มาอยุ่ในที่แห่งนี้เนื่องจากติดงาน

ทาคิโกะ หญิงสาวจากโอกินาว่า ที่รักความอิสระเป็นชีวิตจิตใจ ออกจากบ้านตั้งแต่อายุ20 ใช้ชีวิตตัวคนเดียวตลอด เราแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันด้วยบทสนทนา ความต่างที่เห็นได้ชัดคือ ทาคิโกะไม่ได้ติดบ้าน ติดครอบครัว ตั้งแต่มาอยุ่ที่อังกฤษทาคิโกะโทรกลับบ้านแค่ครั้งเดียว เป็นครั้งที่ตอนมาถึงใหม่ๆ ตอนนี้ผ่านไปแล้ว 5-6 เดือน ทาคิโกะก็ไม่คิดจะโทรหรือติดต่อหาครอบครัวของเธอเลย

ทาคิโกะขยายความเพื่อให้หายข้องใจว่า คนญี่ปุ่นเมือโตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้วไม่ค่อยติดต่อกลับบ้านหรอก (อาจจะไม่ใช่ทุกคน) ถ้าโทรไปแสดงว่าต้องเกิดเรื่องหรือมีปัญหาเท่านั้น ผิดกับประเทศเราที่ถ้ามาอยู่ที่ไกลๆแล้วไม่ติดต่อไปแสดงว่ามีปัญหา ทาคิโกะ บอกทิ้งท้ายไว้ว่า ตอนนี้ " I'm happy "

พวกเราทำอาหารไทยเพราะทาคิโกะเรียกร้องอยากกินต้มยำกุ้ง เราเลยแถมผัดกระเพราะหมูสับ กับ น้ำพริกอ่อง ที่นิว ตั้งใจทำเป็นพิเศษ นิวเป็นคนเชียงราย รักอาหารเหนือเป็นชีวิตจิตใจ และพร้อมกับเครื่องดื่มที่คนอังกฤษเค้ากินกันตอนฤดูร้อน คือ Pim ถึงแม้ว่าตอนนี้จะปลายร้อน และจะเริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้วก็ตาม

บทสนทนาออกรสออกชาติ พอๆกับรสชาติของอาหารที่การันตรีความอร่อยโดยเสียงที่ซุ้ดซาดของปากหญิงสาวจากแดนอาทิตย์อุทัย " โออิชิ" คำนี้หลุดออกจากปากบ่อยพอกับการยก Pim ขึ้นมาดื่มเพื่อดับความเผ็ด หลายเรื่องราวก็เต็มไปด้วยคำถามถึงอนาคต และ อดีตที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม คืนสุดท้ายในลอนดอนของ วิท และมันเป็นอีกหนึ่งคืน อีกหนึ่งคืนในความทรงจำของพวกเราในลอนดอน

วันระหว่างเดิินทาง

มหาครที่สวยงามในสายตาของคนทั้งโลก มหานครที่ซ่อนคำตอบของความฝันของใครหลายคนไว้ หลายคนมุ่งหน้าเพื่อที่จะมาหามันที่นี้ หลายคนเจอ หลายคนผิดหวังกับคำตอบ และหลายคนยังค้นหากันต่อไป ชายหนุ่มที่แบกกระเป๋าเป้ ลากกระเป๋าใบโต ภายในบรรจุด้วยอุปกรณ์ค้นหาฝัน เราหวังว่า อย่างน้อย วันเดินทางกลับ ชายหนุ่มคนนั้นจะได้พบคำตอบที่เมืองนี้

พวกเราแยกกับวิทเป็นที่เรียบร้อย ทาคิโกะไมไ่ด้มาส่งวิทที่สนามบิน ขอตัวกลับไปตอนเช้า พวกเรากลับมาสู่บันไดเลื่อนแนวนอนอีกครั้งแต่คราวนี้ พวกเรามุ่งหน้าสู่มหานครลอนดอน กลับมาหาคำตอบของความฝันกันต่อ ทุกอย่างยังดำเนินต่อไป

เมืองนี้คงไม่ใจร้าย ซ่อนคำตอบเอาไว้ไม่ให้ไกลเกิน

หน้าที่ 9

2009-05-13T13:50:00.000+01:00

หาแรงบันดาลใจในสปาเก็ตตี้ (ต่อ)

ถ้าเปรียบของดีไซน์ทุกอย่างบนโลกใบนี้ เป็นน้ำ มันไม่ต่างจากคนที่กระหายน้ำ รอคอยเพื่อที่จะทำให้ร่างกายมันกระชุ้มกระชวย นักออกแบบมักจะเสพและติดกับของดีไซน์ ขาดไม่ได้ ยิ่งได้เห็น ยิ่งได้ดู ยิ่งได้ยิน ยิ่งได้ทำ จากการบริโภคน้ำเข้าไปมากๆ จากน้ำ มันจะกลายเป็นไฟ

งานมิลานแฟร์ จะมีทุกปี ช่วงเดือน ประมาณเมษา ปีนี้จัดขึ้นวันที่ 22 -27 .04.09 สถานที่จัดงาน อยุ่ที่ Fiera Milano,Rho อยู่นอกตัวเมืองมิลานไปประมาณ ครึ่งชม ถ้าเดิินทางโดย รถไฟ (Metro แต่ที่อังกฤษ เรียก Underground หรือมีแสลงว่า Tube) สถานที่จัดงานยิ่งใหญ่และสวยงามสมคำล้ำลือ ถ้าเปรียบเทียบแล้วให้นึกภาพออก ก็คล้ายๆอิมแพ็คเมืองทองธานีบ้านเรา แต่ใหญ่กว่าประมาณ 3-4เท่าตัว ที่นี้มีฮอร์แสดงงานทั้งหมด 24 ฮอล์ แยกเป็นอาคารทั้งหมด 8 อาคาร แบ่งเป็น 2 ฝั่ง มีทางเดินที่เชื่อมอาคารอยู่ตรงกลาง มีความยาวเป็นกิโล ทางเดินเชื่อมมี2ชั้น ชั้นด้านบน ปกคลุมไปด้วยหลังคากระจกใสออกแบบคล้ายๆเกลียวคลื้นที่คลุมยาวตลอดทางเดิน สวยเด่นเป็นสง่ามาแต่ไกล ขนาดถึงขั้นว่ากระต่ายบนดวงจันทร์ยังต้องหยุดตำข้าวชั่วขณะ ( เพราะคุณสามาถมองเห็นคำบอกเล่านี้ได้จาก Google Earth )

ถ้าดูจากการแบ่งโซนของงาน โดยใช้สีเป็นตัวกำหนดว่าสีไหนเป็นโซนอะไร แยกเป็น สีแดง เป็นโซน Classico/Classic มีอยู่ 4 ฮอล์ , สีน้ำเงิน เป็นโซน Design มี 6 ฮอล์ , สีชมพู เป็นโซน Moderno/Modern มี 4 ฮอล์ , สีเหลือง เป็นโซน Euroluce มีิอยู่ 6 ฮอล์ และ ที่น่าสนใจมากๆ คือ สีเขียว มีแค่ 1 ฮอล์ เป็นฮอล์ที่เกี่ยวกับผลงานของนักออกแบบอิสระ ที่นักออกแบบต้องส่งผลงานมาให้ทางคนจัดงานเลือกเข้ามาแสดงงาน หลายงานสดและน่าสนใจ และไปพัฒนาต่อได้อีกมากมาย ซึ่งจะแตกต่างจากฮอล์ต่างๆที่มาจากรูปแบบบริษัท ที่ความคิดมันสมบูรณ์และพร้อมขาย

งานมีจัดทั้งหมด 6 วัน เรามีโอกาสไปงานแค่ 2วัน จำนวนวันทั้งหมดที่เราอยู่ในอิตาลี คือ 4 คืน 5 วัน จำนวนวันที่เหลือเราก็ไปใช้เวลากับ Gallery และ Exhibitions ต่างๆในเมืองมิลาน หรือสถานที่สำคัญต่างๆ Gaku หรือ เรียกง่ายๆว่า กากู เป็นชื่อเพื่อนที่ร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกัน กากูไม่ได้จบด้านออกแบบใดๆทั้งสิ้น แต่มีความสนใจในของดีไซน์ กากูเป็นหนุ่มญี่ปุ่นที่มีใจรักในการเดินทาง ชอบเดินทาง และหาอะไรใหม่ๆเข้าตัวเสมอ คนญี่ปุ่นเท่าที่เราสังเกตุและรู้สึกชื่นชมในความเป็นระบบระเบียบในด้านความคิด เป็นขั้นเป็นตอน สังเกตุได้จาการท่องเที่ยว การทำการบ้านมาอย่างดี ข้อมูลแน่น โดยส่วนตัว เราจะทำการบ้านไประดับหนึ่งบางอย่างเราไปหาเอาข้างหน้า มันอาจจะเป็นนิสัยไม่ดีในการเดินทาง แต่เรารู้สึกชอบและติดใจในอารมณ์ที่ต้องค้นหาและดิ้นรน และรู้ผลลับในสถานการณ์นั้นๆ

ทุกๆเช้าก่อนออกจากโรงแรม การเปิดแผนที่และวางแผนในการเดินทาง ว่าวันนี้เราจะไปไหน ที่ไหนเปิด ที่ไหนปิด ทำกันอย่างเป็นจิงเป็นจัง เพราะเวลาเรามีน้อย การจัดสรรเวลาเป็นสิ่งสำคัญ เราเลือกที่จะไปเดินงาน 2 วัน คาดเดาอนาคตคร่าวๆ ว่าเดินยังไงก็ไม่ทั่ว เพราะโดยขนาดของพื้นที่กับเวลา และสิ่งที่สนใจ มันไม่เท่ากัน การเดินดูแบบผ่านๆ จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด นอกจากบางชิ้นงานที่น่าสนใจจิงๆ ก็จะดูอย่างละเอียด

บุทแสดงงานแต่ละบุทออกแบบได้สวยงามและที่สำคัญ ของที่เอามาโชว์ในงานนี้สิ สวยไม่แพ้กัน รุ้สึกได้เลยว่าการแข่งขันที่นี้สูงมากๆ ช่วงระหว่างเดินดูงานเกิดความรุ้สึกว่า นี้คือศุนย์กลางของพายุดีไซน์ที่พัดสมองเราจนหัวหมุน เพราะหลายชิ้นคือต้นแบบ และอีกไม่นานหลายประเทศก็คงไปก๊อปปี้แบบตั้งใจและไม่ตั้งใจ

พายุดีไซน์ลูกใหญ่ที่พัด หลังคากระจกเกลียวคลื้นให้แผ่รัศมีวงกว้างจากศุนย์กลางที่มิลาน ขยายตัวไปเป็นระลอกคลื้น จาก ยุโรป สู่ ทวีป ต่างๆ ตามระยะเวลา เริ่มเทรนใหม่ที่นี้กว่าเกลียวคลื้นจะพัดไปถึง ก็ไปใหม่อีกที่ แต่คงเป็นเทรนที่เก่าไปแล้วจากจุดเริ่มต้น

ด้วยสมการที่ว่า เวลา2 วัน ลบจำนวนฮอร์ทั้งหมด คูณด้วยความน่าสนใจ เท่ากับ

ฮอร์ที่เดินได้ ทั้งหมด 10 ฮอร์ ในเวลา2 วัน เหลืออีก 14 ฮอร์ที่ไม่ได้เดินไปดู!!!

ความพยามจนถึงที่สุด ถ้าเปรียบระยะทางที่เดินในงานทั้งหมด 2 วัน หลายสิบกิโล (ถ้าไม่ติดว่าซื้อตั๋วเครื่องบินขากลับไว้แล้วนะ) คงเดินกลับใกล้ถึงลอนดอนละ

ของที่ระลึกที่ได้จากงานที่เราคิดว่ามีค่าสำหรับเราในอนาคตคือ โบชัวหรือเอกสารที่เกี่ยวกับชิ้นงานในแต่ละบุท หลายคนเอาไปก๊อปปี้ แต่สำหรับเรา เราคิดว่า "นักออกแบบที่ดี ก็คือนักพัฒนาที่ดี " พัฒนาจากธรรมาชาติสู่สมองมนุษย์ หรือจากสมองมนุษย์สู่สมองด้วยกันเอง แล้วแต่จะพัฒนาไปในด้านไหน การชื่นชมชิ้นงาน หรือศิลปินนั้นๆ ก็จะมีอิทธิผลในงานที่ออกมา จากรุ่นสู่รุ่น งานยุค 2000 อาจจะไปคล้ายหรือมีอิทธิผลมาจากยุค 70 - 80 แล้วแต่ นักพัฒนา

หลังจากห่างหายวงการออกแบบไปหายเดือน เนื่องจากมาเรียนภาษาก็ไม่ได้จับงานดีไซน์เลย การได้ไปกระตุ้นต่อมอยาก ให้มันไม่หลับ และให้มันตื่น และลืมตาดูโลก ว่ามนุษย์พัฒนา กำลังคิดและทำอะไรกัน

บางที กระต่ายบนดวงจันทร์อาจจะไม่ได้ตำข้าวเพราะความหิว

แต่เพียงแค่ตำข้าวให้มันกลบเสียงที่ดังจากสมองที่มันขบกันของนักพัฒนา ก็เท่านั้นเอง

ขอบคุณ กากู ทูน่า พี่ช้อง น้องการณ์ วิ ที่ช่วยสร้างสรรความฝันที่สัมผัสได้

ขอบคุณมากมาย ทูน่าที่ค่อยช่วยเหลือเรื่องขอวิซ่าเชงเก้น และแผนที่มิลาน ที่มีไว้เพื่อยึดเหนียวจิตใจ

เข็มกระดิก

2009-05-05T23:37:00.000+01:00

บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าเข็มนาฬิกาที่บิกเบนเคยหยุดเดินบ้างไหม?

"เวลาไม่เคยรอใคร" ประโยคทองที่ทุกคนรับรู้ดี หลายคนใช้ชีวิตโดยที่ไม่ให้ความสำคัญกับเวลา เพราะหลายคนไม่ต้องการให้เวลาหยุดรอ แต่ผิดกับหลายคนที่จะพยายามเอาขาขวาล็อคเข็มวินาทีไว้ เอาขาซ้ายยันเข็มนาที และเอามือทั้งสองดันไม่ให้เข็มชั่วโมงกระดิก เหนี่ยวรั้งไม่ให้เวลาเดินหนีไปไหน หรือถ้าให้มันหยุดเดินไปได้ก็คงให้มันหยุดและตายลงที่วินาทีนี้เลย เวลาไม่เคยสนใจว่าคนอื่นๆเค้าจะทำอะไรกัน มันเดินหน้า มันไม่เคยรอใคร และมันก็ไม่มีเหตุผลต้องให้รอใครด้วย ไม่มีบุคคลพิเศษคนไหน หรือมีค่ามีต่ำแหน่งใหญ่โตเท่าไร ที่สำคัญพอที่จะให้เวลามาหยุดรอ ทุกอย่างยังต้องเดินต่อไป จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากเด็กเป็นผู้ใหญ่ จากผู้ใหญ่กลายเป็นคนชรา และท้ายที่สุด จากคนชรากลับกลายเป็นร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจ ในตอนนั้้นสารพัดเข็มก็ยังกระดิก

ครบรอบเดือนที่4 ทุกอย่างที่นี้หมุนตามความเร็วเท่าที่เมืองไทย แต่ทำไมมันถึงผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน มีหลายคนบอกว่ายิ่งเราอยู่กับความสุข เวลามันจะผ่านไปเร็ว น่าสงสารตัวเองตอนที่มีแต่ความทุกข์ เข็มวินาทีไม่แทบกระดิกเลย ไม่ใช่อยู่ที่นี้ไม่มีความทุกข์ ความลำบาก มันไม่แตกต่างจากที่เมืองไทย ทุกอย่างผสมปนกันไป ทั้งสุข ทั้งดิบ เราหวังว่าเข็มนาฬิกาที่บิกเบน คงเดินตรง ไม่ช้าและไม่เร็วไปสำหรับเรา

ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องยุ่งๆเยอะแยะที่ผ่านเข้ามาในชีวิต บางเรื่องเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่บางเรื่องก็สร้างมันขึ้นมาเอง ไม่สร้างก็ไม่ได้เพราะอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกับความฝันที่ฝันไว้ คงเหมือนกับหลายคนที่ก่อนออกเดินทางไปไหนซักที่ เราก็ต้องคิดไว้ก่อนว่า ไปถึงที่นั้นแล้วเราจะทำอะไรบ้างว่าไปเป็นข้อๆ 1. 2. 3. 4. ว่าไป บางข้อมีโอกาสทำได้ก็ทำ บางข้อยังทำไม่ได้ก็หาโอกาสต่อๆไป บางข้อก็เหมือนความฝัน ทำได้ก็จะเก็บอยู่ในทำเนียบของความฝัน

ว่าแล้วก็เริ่มด้วยเรื่องที่จัดเก็บอยุ่ในทำเนียบของความฝันเรื่องที่หนึ่งเลยละกัน

หาแรงบันดาลใจในสปาเก๊ตตี้

" I Saloni Milano " หรือ ชื่อเต็มว่า" Salone Internazionale del Mobile " หรือ ชื่อที่คนไทยเรียกกัน " Milan Fair " คนที่อยู่ในแวดวงการออกแบบภายในหรือเฟอร์นิเจอร์และผลิตภัณฑ์ต่างๆ คงรู้จักดี เป็นงานแสดงสินค้าที่ใหญ่ที่สุด หลายแบนด์ดังเปิดตัวคอร์เล็คชั่นใหม่ๆ และงานนี้เป็นที่ศุนย์รวมของเหล่านักออกแบบจากทั่วทุกมุมโลก เป็นสัปดาห์สำคัญที่คนในวงการรอคอย

อ่านต่อหน้า 9

มหานคร 2 มิติ

2009-02-09T21:57:00.000Z

ผ่านไป 3 อาทิตย์ในชีวิตต่างแดน บอกตามตรงไม่รุ้จะเริ่มเรื่องยังไงให้มันดูสวยงามให้สมกับเป็นมหานครลอนดอน ในจิตนาการของใครหลายคน หรือจะเริ่มต้นยังไงให้มันสับสนวุ่นวายเหมือนกับหลายๆมหานครใหญ่ๆทั่วๆไปดี เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตในแต่ละวันมันปรับเปลี่ยนและปรวนแปรไปตามอากาศ อารมณ์ สภาพแวดล้อม และผู้คน

ไม่ง่ายเลยที่จะเอาชีวิตที่เคยผูกติดกับอะไรนานๆหลายสิบปี แต่ตอนนี้ต้องเอาชีวิตที่ตัวเองคุ้นเคย จับมาล้างสมองและป้อนข้อมูลใหม่ๆ ป้อนภาษาใหม่ๆ ป้อนวัฒนธรรมใหม่ๆ ป้อนแผนที่ใหม่ๆ ป้อนค่าเงินใหม่ๆ ป้อนเพื่อนใหม่ๆ ป้อนอากาศใหม่ๆ ป้อนอาหารใหม่ๆ ป้อนสถาปัตยกรรมใหม่ๆ ป้อนเสียงใหม่ๆ ป้อนกุญแจใหม่ๆ ป้อนหิมะใหม่ๆ(ใหม่มาก) ป้อนบัตรใหม่ๆ ป้อนรหัสใหม่ๆ ป้อนพฤติกรรมใหม่ ป้อนความประทับใจใหม่ๆ ป้อนความเศร้าใหม่ๆ ป้อนความรักครั้งใหม่(?)

และสุดท้าย = ป้อนชีวิตใหม่

มันไม่ง่ายเลย .... ย้ำว่ามันไม่ง่ายเลย สำหรับชีวิตใหม่ช่วงหนึ่ง หลายคนคงเคยไปศึกษาต่อต่างประเทศ หรือใช้ชีวิตที่ ที่ไม่คุ้นเคยนานๆ คงเข้าใจและรุ้สึกไม่แตกต่างจากเรา หรืออาจหนักหนากว่าเราหลายเท่า การปรับเปลี่ยนและเปลี่ยนแปลง มันเป็นสิ่งที่มนุษย์หลายคนหวาดกลัวที่สุด แต่หลายคนก็ค้นคว้ายและหลงใหลไปกับมัน

เมื่อเปลี่ยนแปลงเยอะ ก็ต้องปรับตัวเยอะ วันแรกอากาศหนาวแค่ไหน วันนี้เรายังรุ้สึกหนาวเท่ากันไหม? เรารู้สึกชินไปกับมันหรือยัง? หลายครั้งที่อยุ่ที่นี้ เกิดคำถามขึ้นมากมาย ตอบตวเองไม่เคยทันซะที หลายครั้งที่ตัวเองถามว่าตัวเรามาทำอะไรที่นี้ ???

.....................................................................................................................................

มีคนเคยบอกและสอนเราว่า หลายครั้งที่ตั้งเป้าหมายอะไรไว้ และระหว่างทางที่เดินไปหามัน เจอเรื่องให้เผลอ เรื่องสนุกหรือเรื่องเสียใจ จนต้องออกนอกลู่นอกทาง หรือเมื่อเจอทางแยก ที่ต้องให้ตัดสินใจ หลายคนสับสนว่าจะเดินไปทางไหนต่อดี เพราะเดินทางมาไกลจนไม่เห็นจุดเริ่มต้น ถึงตอนนั้นให้ย้อนกลับไปถาม คำถามแรกกับตัวเราเองว่า " คุณกำลังจะไปไหน .... ทำอะไร ? "

ไม่แปลกใจเลยทำไมคำถามถึงได้เกิดขึ้นตลอดเวลา เรากำลังสับสน และหลงทาง อยู่นี้เอง

เขาหลายลูกที่ทางขึ้นสูงชั่นจนนักปีนเขาหลายคนท้อ หลายคนถอย เขาหลายต่อหลายลูกที่นักปีนเขา เอาธงขึ้นไปปัก ประกาศศักดาเหนืออุปสรรคอื่นใด และชมความงามของธรรมชาติอย่างที่ใครๆก็ไม่เคยเห็น มันคงสวยงามและหน้าหลงใหล

" เราว่ายิ่งสูง ยิ่งหนาว ? "

เราเพิ่งเคยเห็นหิมะเป็นครั้งแรก อาจจะช้าไปถ้าหิมะมีอายุ ถ้ามีชีวิต หิมะคงถือไม้เท้ารอทักทายไปเรื่อยๆ รอ ครั้งแรกของเขาและเธอ ที่มาเยี่ยมเยือนด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

หิมะสวยงามตอนเธอกำลังร่ายรำอยู่บนอากาศ และสวยงามมากตอนที่เธอนอนนิ่งโพสท่ารอใครหลายคนมาถ่ายรูปด้วย

แต่เธอก็มีช่วงเวลาความงามที่สุดช่วงหนึ่ง ไม่แตกต่างอะไรกับสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ หลังจากที่เธอเริ่มละลาย ตอนนั้นละ จากขาวกลายเป็นดำ ความงามมาพร้อมกับภาระ หลายครั้งที่ในโลกเรา มีสองด้าน

รุ้งหลากสี เป็นเหตุการณ์ทางธรรมชาติอีกเหตุการณ์หนึ่ง ที่เป็นของขวัญของธรรมชาติ ที่ไว้ดูยามท้อ และยามสุข หลังเส้นโค้งสารพัดสี พาดผ่านมุมหนึ่งไปอีีกมุมหนึ่ง ก็มีช่วงอารมณ์ นึกคลื้มของฟ้าฝน สวยแต่หนาว งามแต่เปียก

ไม่มีสวยงาม แต่ไม่หนาวเปียก ในโลกใบนี้

ความเดิมจากตอนที่แล้ว

2009-01-20T14:18:00.000Z

ห่างหายจากการบอกเล่าความรู้สึก ความคิดตัวเองผ่านตัวหนังสือไปนาน ประมาณ 9 เดือนน่าจะได้มีเหตุการณ์ที่อยากจะบอกและอยากจะเล่าเยอะแยะมากมาย ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี เริ่มจากความเดิมของตอนที่แล้วๆ มาละกัน

กลับจากเชียงใหม่ช่วงสงกรานต์ ก็มาลุยงานขนาดหนัก มีภาระอันใหญ่หลวงกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง เริ่มจากการโดนโยกจากการนั่งอ๊อฟฟิคเย็นๆ มาอยู่หน้าไซร์งานร้อนๆ งานที่ได้รับมอบหมายคือการมาทำให้ลายเส้นในพิมพ์เขียวมีชีวิต ภารกิจนี้ไม่มีแค่เราคนเดียว มีเพื่อนๆ พี่ ๆ ที่อ๊อฟฟิค อีก8-9 ชีวิตที่มาร่วมทุกข์ร่วมสุข

โรงพยาบาลขนาดตึก 6 ชั้น ใช้เวลาทำแบบประมาณ 6 เดือน ใช้เวลาก่อสร้างประมาณ 5 เดือน 6เดือนที่ทำแบบกับ 5 เดือนที่หน้างาน มันสอนอะไรเราหลายๆอย่าง มีมิตรภาพระหว่างอ๊อฟฟิคเรากับอ๊อฟฟิคอื่นๆ มีทั้งเพื่อน ทั้งมิตร ทั้งศตรู ทั้งน้ำตา ทั้งรอยยิ้ม มีความรัก มีความเกลียด มีความภูมิใจ มีความเสียใจ มีความรู้ มีความไม่รู้ มีความลำบาก มีความสบาย แต่สุดท้ายบวก ลบ คุณ หารแล้วความสุขมากกว่าความทุกข์ แค่นี้แหละที่มนุษย์หลายคนถามหา

ปัจจุบันลายเส้นบนพิมพ์เขียวได้กลายเป็น 3 มิติ ประกอบรูปร่างเป็นโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว

ผ่านช่วงเวลาที่น่าจดจำมากไปหนึ่งช่วงเวลา ช่วงเวลาของการพักผ่อนก็บังเกิด แรงบันดาลใจในการเดินทางคราวนี้ เกิดจากการอ่านหนังสือของนิ้วกลม เรื่อง " นั่งรถไฟไปตู้เย็น " หนังสือได้เล่าถึงการเดินทางโดยรถไฟขึ้นไปทางเหนือสุดของประเทศจีนซึ่งมีความหนาวเย็นระดับติดลบทุกอย่างถูกหยุดและแข็งเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิต เราอ่านไม่ทันได้จบเล่ม เราไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ โทรจองตั๋วรถไฟไปเหนือเกือบสุดของประเทศ "เชียงใหม่-แม่ฮองสอน" เป็นจุดหมายปลายทาง กะว่าช่วงลาพักหนาวจะอ่านหนังสือเล่นนี้ให้จบ

" ปายและแม่ฮองสอน" เป็นที่ที่เคยไปและอยากไปอีก ปายครั้งนี้ไม่แตกต่างจากความรุ้สึกเดิมๆ เห็นการเติบโตของปาย ไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันจบสิ้น เป็นแหล่งที่นักลงทุนมองหา คนขายของส่วนใหญ่ก็มาจากจังหวัดใกล้เคียง คนปายเองให้เช่าที่ เช่าบ้าน และหอบเงินที่เซ้ง ย้ายไปอยู่บนเขา บนดอย ปายเป็นแหล่งดึงดูดเงินแค่ 4-5 เดือน นอกนั้นก็จะเป็นฤดูร้อนและฤดูฝน ฤดูร้อนเองก็มีแต่นักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาพักเป็นเดือนๆ นักท่องเที่ยวไทยน้อยเต็มที เคยไปช่วงหน้าร้อนทีหนึ่ง เหมือนเมืองร้าง ฤดูฝนก็ไม่ต้องพูดถึง น้ำท่วมตั้งแต่แม่น้ำปายไปจนถึงสี่แยกไฟแดง (เดี่ยวนี้มีคนตั้งซื่อให้ละ เป็นสี่แยกปายหนาว) ร้านค้าน้อยร้านที่เปิดตลอดทุกฤดู ส่วนใหญ่ร้านค้าก็ปิดตัวลง รอให้ลมหนาวมาระลอกใหม่ ปายก็จะคึกคักมีชีวิตเป็นขุมเงินขุมทองของนักลงทุนต่อไป การเลือกลงทุนในปายต้องคิดให้รอบครอบ การเซ้งบ้านระยะยาวปีต่อปี อันตราการเสี่ยงสูงมาก นักลงทุนควรระมัดระวัง

แม่ค้าขายไส้อั่วเล่าว่า "แม่ค้าส่วนใหญ่ เลือกที่จะเช่าเป็นแผงมาตั้ง ถึงเวลาก็ออกไปพักรอบนอกเมือง หมดช่วงฤดูหนาวก็กลับลงเชียงใหม่บ้าง กทมบ้าง หรือหาทำเลทองทำเงินกันต่อไป อย่างวันเคาน์ดาวน์คืน 30 ธันวา เค้าเรียกว่า "วันปายแตก" มีของเท่าไรก็หมด คนเยอะมาก คืน คืนเดียวขายได้หลายหมื่นบาท" แม่ค้าเล่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

อย่างเจ้าของร้าน มู MU เล่าให้ฟังว่า บางที่การเป็นเมืองเล็กๆ อย่างปาย ไม่สามารถรองรับคนจำนวนหลายหมื่นคนได้ น้ำมันหมดเมือง ไม่มีน้ำมันใช้ ข้าวหมด .....

อย่างปางอุ้ง ไปเป็นปีที่สองติดต่อกัน เห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน ไม่ได้เปลียนแปลงเรื่องของธรรมชาติ แต่เป็นเรื่องของมนุษย์ ที่รู้เท่าทันความเจริญ เริ่มตั้งกฏในการเข้าพัก นับจำนวนคนเข้า-ออก

การยับยังความเจริญนั้นยากยิ่ง ถ้าจิตใต้สำนึกของมนุษย์ยังคิดแต่เรื่องเงิน เงิน และก็เงิน

การเดินทางจบลงไปพร้อมกับหนังสือของนิ้วกลม หลายคำพูดในหนังสือ ยังจำและยังติดอยุ่ในความคิด การเดินทางให้อะไรมากกว่าการอยู่เฉยๆ หลายคนเชื่อแบบนั้น

ความเดิมของตอนที่แล้วยังไม่จบลงง่ายๆ แค่นี้ ห่างหายไป ตั้งเกือบ 9 เดือน เล่าแค่นี้คงไม่ใช่ สารพัดอิง ต่อไปกันเลย

"หลวงพระบาง ประเทศ ลาว" ทริปนี้ห่างจากทริปแรกแค่ 2 อาทิตย์ การเดินทางไปหลวงพระบาง ไม่แพ้ไปแม่ฮองสอนเลย โค้งเยอะไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่ชอบ และประทับใจไม่ใช่ที่หลวงพระบาง แต่เป็นที่ วังเวียง

" วังเวียง" เป็นทางผ่านระหว่าง เวียงจัน ไปหลวงพระบาง นักท่องเที่ยวหลายคนนั่งผ่านไป บางคนนอนพักเพื่อรอเดินทางต่อ วังเวียง เป็นเมืองเล็กๆที่มีทิวเขาสวยงาม มีแม่น้ำซอง ไหลผ่านเราไปครั้งแรกเรานึกถึงแม่น้ำปาย และอำเภอปายที่เพิ่งไปมา เพื่อนร่วมทริปที่พาเราไปให้รุ้จักวังเวียง ถามเราว่า ปายกับที่นี้ไหนสวยกว่ากัน ความรุ้สึกแรก เหมือนๆกัน มีอะไรหลายอย่างคล้ายกัน ในความรู้สึกแรก

แต่พอพักไปซักคืนสองคืน เริ่มมีอะไรหลายๆอย่างที่ปายไม่มี ความเป็นธรรมชาติของผู้คน ความเป็นธรรมชาติของบรรยากาศ วังเวียงไม่แตกต่างอะไรกับปายเมือหลายปีก่อน วังเวียงยังสวย สงบ และน่าค้นหา และยังรอคอยนักลงทุน มันทำให้มันไร้ค่า ไร้ราคา ข่าวดีของนักลงทุนและนักท่องเที่ยว ภายในเดือนนี้ วังเวียงจะได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก เป็นแหล่งที่ 3 ของลาว ต่อจากหลวงพระบาง โดยส่วนตัวแอบคิดในใจว่า ไม่แน่ใจว่าได้มรดกโลกด้านไหน แต่เป็นความภาคภูมิใจของคนลาวเลยละ

ว่าด้วยหลวงพระบาง บังเอิญไม่ได้ดูหนังเรื่อง สบายดีหลวงพระบาง เห็นเค้าว่าสวยนักสวยหนาแต่เราไปถึงเราว่ามันเจริญ เจริญมาก เจริญ กว่าที่ในหัวเราคิดไว้ เพื่อนที่พาเรามาบอกว่าเมือ 5 ปีก่อน ยังไม่เป็นแบบนี้เลย ตอนก่อนคนลาว นุ่งผ้าซินปั่นจักรยาน ตอนนี้ นุ่งผ้าซินขี่มอเตอร์ไซร์ ปัจจุบัน คนลาวไม่นุ่งอะไรเลย ขี่มอร์เตอร์ไซร์ 555 ( ล้อเล่น น้า ) 555

อีกไม่นาน ร้านค้าขายส่ง ขายปลีก คงเต็มเมือง เมือมาเปรียบกับเชียงใหม่บ้านเรา เชียงใหม่บ้านเราเจริญกว่าและ เก่ากว่าหลวงพระบาง ( ข้อมูลอ้างอิง .................................... ) เติมเองตามชอบใจ

เกือบลืมสิ่งที่ประทับใจมากๆๆ อีกอย่างที่นอกเหนือกว่าการใส่บาตรข้าวเหนียว คือการได้ไปเต้นสลอป (ไม่แน่ใจว่าเขียนถูกหรือป่าว) การเต้นสลอปของลาว คือการเต้นพร้อมๆกัน มีเพลงและจังหวะเฉพาะ คล้ายๆจังหวะ ชาช่าช่า บ้านเรา แต่นี้เต้นพร้อมกัน เดินหน้า ถอยหลัง แตะขา หมุนตัว คนหลายสิบคนเต้นพร้อมๆกัน น่ารักดีไม่หยอก ผับที่นี้จะเต้นสลับไปมาเพลงปัจจุบันกับเพลงประจำชาติ เต้นสลอปบ้าง รำวงบ้าง โยกหัวแบบร็อคบ้าง ว่าไปตามเพลงที่เปิด

รอยยิ้มในลาวมีให้เห็นเรื่อยไป คำพูดบางคำฟังแล้วต้องอมยิ้ม ไฟเขียวไฟแดง ที่ลาว เค้าเรียกไม่เหมือนบ้านเรา ไฟแดง เรียกไฟอำนาจ ไฟเหลือง ไฟวัดใจ ไฟเขียว ไฟเสรี .................

ทริปนี้จบไปแบบนิ่มๆ เนั้นเข้าวัดทำบุญกินเบียร์(เบยลาว) ซะเยอะ จิงๆควรจะเว้นวรรคห่างกันหน่อยจะได้ดูดีขึ้น

ทริปนี้จบไปแบบนิ่มๆ เนี้นเข้าวัดทำบุญ กินเบียร์(เบยลาว)ซะเยอะ

อย่างงี้น่าจะดีกว่า

การเดินทางยังไม่จบลงแค่นี้ เมือสิ่งที่คิดและเตรียมไว้ได้ผ่านการอนุญาติจากทางบ้าน อ๊อฟฟิค และสถานทุต และสิ่งสำคัญ ใจตัวเราเอง แล้ว

หลังกลับจากเที่ยวลาว แค่ 1 อาทิตย์ ผลวีซ่าผ่าน การไปเรียนภาษาต่อที่อังกฤษจึงเริ่มต้น เตรียมตัวแค่ 1 อาทิตย์ กับระยะเวลา 1 ปี ที่อยู่ที่อังกฤษ ................

การเดินทางให้อะไรมากกว่าการอยู่เฉยๆ เราก็ยังเชื่อแบบนั้น

์

หลุมหลบภัย(ร้อน)

2008-04-18T17:17:00.000+01:00

อากาศร้อนมันมาตรงเวลาไม่เคยเลื่อนไม่เคยลืม มันมาบอกและย้ำเตื่อนเราเสมอว่า สยามประเทศของเราเป็นประเทศเมืองร้อนชื้น ...อบ อ้าว เหนียว ฝน แฉะ และอีกมากมาย แล้วแต่ใครจะเรียก ในยามที่คนทั้งโลกรุ้จัก กับสภาวะโลกร้อน แต่ คนไทย รุ้จัก โลกร้อนก่อนชาติไหนๆในโลก ยาวนานพอๆกับความนิยมของแป้งเย็นตรางู

เข้าเดือนเมษา เป็นช่วงที่อากาศในเมืองไทย เข้าสู่ฤดูร้อนอย่างสมบูรณ์แบบ แสงแดดจากดวงอาทิตย์ทำงานเต็มกำลัง แต่คนไทยสมัยก่อนก็รู้ทันสภาวอากาศ คิดและริเริ่มการละเล่นผสมศิลปะและวัฒนธรรมให้เข้ากับความเป็นเมืองร้อนชิ้น อบ อ้าว เหนียว ฝน แฉะ โดยการกำหนดวันในช่วงเดือนเมษาให้มีประเพณีสงกรานต์ การละเล่นที่มีน้ำเข้ามาเกี่ยวข้อง สมัยก่อนอากาศร้อนน้อย ก็แค่ รดน้ำ ดำหัว สมัยนี้ อากาศ ร้อนมากขึ้น ก็เป็น รดหัว ดำน้ำ

เมือปีก่อนช่วงสงกรานต์ไปเล่นน้ำที่เชียงใหม่ อากาศร้อนแต่พอทนไหว แต่ปีนี้สงกรานต์ก็ไปเชียงใหม่ ช่วงกลางวัน อากาศร้อน ถึง ร้อนมาก สุดจะทนไหว แสงแดดที่แผดเผาลงมา ถึงกับมีอาการแสบๆคันๆ วิวระยะนกมองบนดอยสุเทพ ในเวลากลางวันแทบจะมองลงมาไม่เห็นตัวเมืองเชียงใหม่ เพราะโดนพิษของหมอกควัน ในการเผาป่า

ในสภาวะอากาศร้อนขนาดนี้ เป็นสิ่งที่ยั่วยวนนักท่องเที่ยวให้เดินทางมาสัมผัส ถ้าท่องเที่ยวลงทางใต้ แสงแดดสะท้อนน้ำทะเลเห็นความเขียวความใส ราวกับในทะเลอ่าวไทยมีเพชรพลอยมาประดับล้อเล่นกับแสงแดด ระยิบระยับท้าสายตา มนุษย์โลกนัยตาน้ำข้าวยิ่งนัก ฝั่งอันดามัน ก็ไม่แพ้กัน ช่วงฤดูร้อนทะเลอ่าวไทยและอันดามันยืนท้าแดดท้าลมเชิญชวนนักท่องเที่ยวให้มารู้จักสนิทสนม และลงเอ๋ยด้วยการมากินอยู่ หลับนอน หลายต่อหลายคน ไปแล้วกลับมาต้องติดใจในความงาม เพราะอ่าวไทยมีเพชรพลอย อีกฝั่งก็มีไข่มุกแห่งอันดามัน

ความเย็นทีสาดใส่กันในระยะเวลา 5 วัน ช่วยให้อากาศที่เชียงใหม่ เย็นขึ้นได้พอสมควร แต่หมดเทศกาลสงกรานต์ ไอแดดก็สะท้อนพื้นถนนขึ้นมาเหมือนเป็นกะทะร้อนๆ ขนาดยาวที่ไหลเหลียวไปตามทางให้ร้อนกันได้ทั่วทั้งเมือง ช่วงเวลากลางวันที่แสงแดดลงมากระทบกับวัตถุถ่ายทอดลงมาเป็นเงา ความเข็มของสีเงา ใกล้เคียงสีดำมาก เพราะความสว่างของแสงที่ส่องลงมา เมืองเชียงใหม่ที่ได้ขึ้นชื่อว่า เป็นเมืองที่มีอากาศเย็นลำดับต้นๆที่นึกถึง คนเมืองก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาวะอากาศที่พลันแปรตามกาลเวลา

เราเดินสำรวจและทำการบ้านก่อนไปเชียงใหม่ไว้ระดับหนึ่ง จุดมุ่งหมายแรกๆที่นึกถึงมีหลายอย่างที่อยากทำและอยากไป เราเลือกมาหนึ่งอย่างที่อยากจะเขียนและอยากจะเล่า และให้เข้ากับเรื่องที่โปรยหัวไว้ กินพื้นที่ไปหลายบรรทัดก่อนหน้านี้
สถานที่หลบภัยร้อนในช่วงกลางวันของคนเมือง มี 2 สถานที่ร้อนๆ ที่อยากจะแนะนำและอยากให้ไป แต่ถ้าเป็นคนเมืองอยุ่แล้วคงเคยชิน และคงรู้ว่าสถานที่เหล่านี้มัน HOT และมันร้อนจิงๆ

สถานที่แรก อยู่บนถนนนิมมานเหมินทร์ ซอย 9 บนทำเลทอง คิดดูสิว่า มันเป็นทำเลทองขนาดไหน? ถ้าเปรียบถนนนิมมานเหมินทร์ ที่เชียงใหม่ กับ ถนนใน กทม. คงได้เป็น ถนนสุขุมวิท หรือไม่ ก็ทองหล่อ เป็นแน่แท้ ที่ดุเด็ดและเผ็ดมันไปกว่านั้น บนทำเลทองที่ว่า เป็นทำเลที่แย่งชิงการตลาดของคนคอกาแฟโดยเฉพาะ ลองเดินเข้าไปในซอย 9 ไม่ไกล ขวามือคือเจ้ามหาอำนาจของกาแฟในเมืองไทย สตาร์บัคส่งเข้าประกวด อยุ่ในมุมเขียวตุ้นๆ ด้านข้างใช้กำแพงร่วมกัน เป็นกาแฟของคนเมือง มีนามว่า กาแฟวาวี อยุ่ในมุมแดงอมน้ำตาล เลยไปนิดตรงกันข้าม กับกาแฟวาวี คือกาแฟน้องใหม่ 94 ' อยุ่ในมุมแดงเลือดหมู

3 ร้านอยุ่ในบริเวณเดียวกัน แต่ละร้านมีอารมณ์ความรุ้สึกแตกต่างกัน ตามรสชาติของกาแฟ บวกกับบรรยากาศภายในร้านและเสียงเพลงที่คลอเคลีย ข้างๆหู สถานที่แรกที่อยากจะแนะนำ คงไม่ใช่สตาร์บัค และ 94' เป็นแน่ เพราะ 2 ร้านนี้หาชม หาชิม กันได้ในหลายๆจังหวัดอยู่แล้ว ร้านที่จะแนะนำ เป็นร้านเดียวที่แย่งชิงการตลาดและ น๊อคเอ้าท์คู่ต่อสู้ลงไปแบบ 2 รุ่ม 1 ได้อย่างสบาย คือ " กาแฟวาวี "

ร้านตกแต่งโดยเอาการเอาบ้านเก่ามาทำใหม่ ด้านในบ้านติดแอร์เย็นช่ำ ภายนอกทำเป็นระเบียงไม้โดยรอบ ที่นั่ง รอมรอบไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ แสงแดด ที่ส่องผ่านร่มไม้ลงมาพอเป็นเงา ให้บรรยกาศเหมือนนั่งอยุ่ในสวนหลังบ้าน มองไปดีๆ บางต้นเป็นต้นลิ้นจี่ บางผลสีแดงรอคอยการเด็ด บางผลสีแหลืองอมแดง ยังต้องรอเวลาการเป็นลิ้นจี่ต่อไป ถึงแสงแดดภายนอกร้านจะร้อนเพียงใด ลมเย็นๆที่ผัดผ่านสวนธรรมชาติเข้ามา ก็กลายเป็นลมเย็นๆ พอให้กาแฟในแก้ว ส่งกลิ่นหอมลอยมาปะทะโสดประสาทให้รับรู้

เสียงที่ได้ยินนอกเหนือจากเสียงธรรมชาติ เป็นเสียงที่ดังมาจากลำโพง เป็นเสียง สะล้อ ซอ ซึง ตามแบบฉบับของร้านคนเมือง สิ่งที่บรรยายไปทั้งหมด มันทำให้ รสชาติกาแฟในแก้วมีชีวิตมีชีวาขึ้นมามาก เลยไม่แปลกใจเลยว่า ในฤดูร้อนที่เพิ่งเริ่มต้น ที่หลบร้อนที่นึกถึงเป็นที่ แรกๆ คงมี ร้านกาแฟวาวี ถนนนิมมาน ซอย 9 อยู่ในใจใครหลายๆคน

ร้านที่ 2 ที่จะแนะนำ เป็นร้านที่เพิ่งเสร็จได้ไม่นาน ร้านที่เพิ่มสีสันให้จังหวัดเชียงใหม่ ได้ไม่น้อย ตั้งอยู่บนถนนนิมมานเหมินทร์(อีกแล้ว) ซอย 17 เข้าซอยไปได้สักพักและจะเจอป้ายสีเหลื้องๆ ทรงกลมมีหู มีตัวอักษรบอกซื่อร้านเป็นสีดำ เขียนเอาไว้ว่า " iberry" แค่เห็นป้าย ความเย็นระดับเสียวฟันก็มาท้าทายเราอยู่ตรงหน้าแล้ว
ร้าน iberry ร้านนี้เพิ่งลงหนังสือตกแต่งบ้านหลายต่อหลายเล่ม ยังไม่นับรายการทีวี อีกหลายต่อหลายรายการ เสห์ของร้านนี้ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างเป็นกันเอง ตามสไตล์ของเจ้าของ เจ้าของก็ไม่ใช่คนอื่นไกล " โน๊ต อุดม " ที่หลงไหลเมืองเชียงใหม่และหลงไหลเจ้าของ iberry ไปพร้อมๆกัน มันทำให้เกิดร้าน iberry สไตล์โน๊ต ขึ้นมา

โดยส่วนตัวขอชื่นชมและชื่นชอบกับไอเดียและไอติม ในร้านมากๆ เดินไปทางไหน มีแต่ลูกเล่นลูกล่อลูกชนเยอะ เต็มไปหมด ยังกับไปเดินเล่นที่สวนสนุก หน้าร้านมีต้นไม้ขนาดใหญ่ ถึงใหญ่มากๆ ทางร้านที่มีไอเดียตกแต่งบันเจิด เอาชิงช้าระดับความสูงที่ห้อยมาจากกิ่งหลายเมตร มาห้อย เป็นชิงช้าที่มีเชือกห้อยสูงที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา และเป็นที่ที่คู่รักหลายต่อหลายคู่มาพักพิง

สถานที่ที่ขายความเย็น เป็นหลัก ขายความน่ารักเป็นรอง มันทำให้ อากาศที่ร้อนภายนอก มาเจอร้านที่เย็นกายและเย็นใจ อะไรๆ ที่ร้อนๆ ก็เย็นๆลงตามความเป็นกันเองของสไตล์ " โน๊ต อุดม"

อากาศร้อน ก็ร้อนแค่ภายนอก ภายใน เย็นๆเข้าไว้ อะไรๆ ก็สู้ได้
ท้ายที่สุด " มันก็แค่ อากาศ " พี่ตูน บอดี้สแลมเค้าบอก

เรื่องนี้เกี่ยวกับความรัก

2008-02-13T14:58:00.000Z

......

"เห้อ! ไอ้ต้อมมึงจะซื้ออะไรให้นุชว่ะ" ไอ้ชาติหัวหน้าห้องถามด้วยสีหน้าเครงเครียด

"และมึงละ มึงจะให้ไร" ไอ้ต้อมถามกลับด้วยสีหน้าอยากรู้

"แล้วมึงจะรู้ไปทำไม " ไอ้ชาติทำเสียงดังขึ้นใส่

" อ้าว ถ้ามึงซื้อของเหมือนกู กูจะได้ไปซื้อใหม่ จะได้ไม่ซ้ำมึง " ไอ้ต้อมรีบชี้แจง

" เอ้า มึงซื้อแล้วเหรอ กูยังไม่ได้ซื้อเลย กูเลยมาถามมึงเนี้ย แล้วตกลงมึงซื้อไรว่ะ" ไอ้ชาติถามย้ำ

" งันกูไม่บอกมึงหรอก เดี่ยวมึงเลียนแบบกู กูอุตสาหลอกถามอีแป้งมันมา ว่านุชชอบไร" ไอ้ต้อมเริ่มยั่วโมโหหัวหน้าห้อง

" อ้าว ไอ้เหี้ย! กูว่าอย่างมึงนะคงซื้อได้แค่ สติ๊กเกอร์รูปหัวใจละ ว้า 5555 " ไอ้ชาติแสดงพลังและอำนาจออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ

" คนอย่างนุชนะ มันต้องเหมาะกับคนอย่างกู กูหัวหน้าห้องชาติ ลูกผู้ใหญ่แช่ม หลานกำนันโชคโว้ย ไม่เคยจีบใครไม่ติด ถ้ากูจะจีบใคร กูต้องได้"

" อ้าวและอีขวัญ ป.5 ละ มึงยังจีบไม่ติดเลย หรือไอ้เอ๋ ป.4 ห้องไอ้ไก่อ่ะ มึงก็จีบไม่ติด กูไม่เคยเห็นว่ามึงจีบใครติดสักคน"ไอ้ต้อมยั่วโมโหอีกครั้งเพราะมันรุ้ว่าไอ้ชาติดีแต่ปาก

" ไอ้เหี้ย!!! อีขวัญนั้นกูเลิกแล้วโว้ย กูเข้ากันไม่ได้ มันชอบตามตื้อกู กูเบื่อ ส่วนอีเอ๋ กูเปลี่ยนใจ กูไม่จีบเองแหละ กูว่ามันเตี้ยไปหน่อย ตอนเดินด้วยแล้วมันไม่เหมาะ "

" มันคบกันตอนไหนว่ะ และมึงสูงตายละ" ไอ้ต้อมพึงพำหลุดปากออกมา

" ไอ้ต้อมมึงว่าไรนะ " ไอ้ชาติทักด้วยสีหน้าเอาจริง

" เปล่าๆ กูแค่บอกว่า คนสูงอย่างมึงมันก็ไม่เหมาะกับอีเอ๋จิงๆ" ไอ้ต้อมทำสีหน้าเอียนๆ

" เดี่ยวพรุ่งนี้กูจะชวนนุชไปกินข้าวร้านป้าติ๋มหลังโรงเรียน กูบอกป้าไว้แล้วให้เค้าจองโต๊ะชั้น2 ข้างๆตู้ปลา กูว่ามุมนั้นโรแมนติคสุดละ

ไอ้ชาติเริ่มฝันหวานสีหน้าเริ่มเคลิ้ม

" โต๊ะนั้นกูจองแล้ว " ไอ้ต้อมหลุดปากออกมาเบาๆ

" อะไรนะ! มึงจองแล้ว มึงจะไปกินกับนุช ? นุชตอบรับนัดมึงแล้วเหรอ? เค้าไม่ว่างไปกับมึงหรอก เค้ารับนัดกูแล้วโว้ย " ไอ้ชาติอมยิ้มแบบสะใจ

" เค้ารับแล้วโว้ย !!! " ไอ้ต้อมตอบแบบทันควัน

" มึงนัดนุชกี่โมงว่ะ " ไอ้ชาติสีหน้าไร้ความมั่นใจหลังจากคำตอบของต้อมสิ้นสุดลง

" ตอนพักเที่ยง " ไอ้ต้อมยิ้มแบบมั่นใจ

" อะไรว้าเนี้ย ของกูตอนเย็นหลังเลิกเรียน "

สิ้นสุดคำตอบ ไอ้ต้อมและไอ้ชาติ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ผิดหวังกับคำตอบของทั้งคู่ เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังเบาๆเป็นระยะพอเป็นบรรยากาศระหว่างความเงียบของสองหนุ่ม

ตาของทั้งคู่เมอลอย ยามเย็นดวงจันทร์เริ่มมาเข้างานเหมือนทุกๆวัน เสียงลูกบาสเริ่มเบาบาง ความมืดเข้ามาแทนที่ ประสาทสัมผัสด้านรับรู้ถูกปิด ในสมองคิดแต่ภาพซ้ำๆ " พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันนะ " ....... " ค่ะ" รอยยิ้มยังฝั่งตัวอยู่ในรอยหยักในหัว เสียงที่อ่อนนุ่มถูกเล่นซ้ำด้วยเครื่องเล่นที่อยุ่ด้านซ้ายของหน้าอก

มือของไอ้ต้อมล่วงของบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกง

" เออ มึงตอบถูก กูไม่มีปัญญาซื้อของดีๆแพงๆให้หญิงหรอก กูก็มีแค่ สติ๊กเกอร์รูปหัวใจ แค่นี้แหละ " ต้อมหยิบถุงพลาสติกภายในบรรจุหัวใจสีแดงสดไว้หลายช่องหัวใจ สติ๊กเกอร์ที่เก็บไว้ข้ามปี รอคอยการติดแน่น ข้างๆกันมีเงินชนิดแบงค์และชนิดเหริยญอีกหลายกำมือ เป็นการเก็บเล็กผสมน้อยเพื่ออาหารกลางวันในวันแห่งความรักและกับคนที่รัก

" เอ้า...ไหนมึงบอกว่าถามอีแป้งมาแล้วไง"

" กูไม่ได้ถามหรอก เพราะถ้ากูรู้ก็ไม่มีปัญญาซื้อให้อยุ่ดีแหละ กูก็เลยไม่ถาม" ไอ้ต้อมก้มหน้าตอบ แสงสว่างเหลือน้อยเต็มที

" เออ กูเห็นนุชบอกว่าจะพาเพื่อนไปกินด้วย กูว่า มันคงเห็นว่ากูรวยมั่ง ก็คงจะไปล่มทับกู ... กูไม่เข้าใจเลยนะเว้ย ทำไมผู้หญิงที่กูจีบแต่ละคน แม่งหวังจะกินเงินกู .... อย่างว่า กูแม่งไม่หล่อเหมือนไอ้พล มันนิ แม่งวันวาเรนไททีไร เสื้อแม่งมีแต่สติ๊กเกอร์ กูแม่งเดินเสื้อขาวทั้งวัน ไม่เห็นมีใคร แปะกูซักคน "

" อ้าวไหน มึงบอกว่ามึงจีบใครก็ติดไง " ไอ้ต้อมอมยิ้มแหย่ ไอ้ชาติอีกดอก

" ไอ้เหิ้ย !!! กูเลือกจีบโว้ย ที่ผ่านมากูเล่นๆ กูยังไม่เอาจิง " ไอ้ชาติอมยิ้มกับคำขี้คุยก้อนโต ที่หลุดออกมาจากปาก

" เดี่ยวหรุ่งนี้มึงค่อยดู เสื้อกูจะมีแต่สีแดง สติ๊กเกอร์รูปหัวใจล้วนๆ ไอ้ชาติหัวหน้าห้องซะอย่าง 555"

ไอ้ต้อมยิ้มรับกับบรรยากาศที่เป็นกันเอง ในสมองคิดว่าอย่างน้อย ก็มีเงินกินอาหาร ในวันที่ธรรมดา ได้อีกหลายวัน

ตอนนี้ท้องฟ้ามีแต่ดวงดาว ความมืดเข้ามาแทนที่แบบเต็มตัว
แต่กลับกัน ตาของ ชาติ กับ ต้อม สว่าง พอมองเห็นทางกลับบ้าน
ในมือของต้อม ยังกำหัวใจสีแดงของตัวเองไว้แน่น
สติ๊กเกอร์ยังรอคอยการแปะติดในปีต่อๆไป

นิทรรศการ ภาพถ่าย เวียดนาม '08

2008-01-19T17:05:00.000Z

ห้องที่ 2 เปิดให้บริการแล้วคับ

ห้องที่ 1

ห้ามสัมผัสรูปถ่าย
ห้ามนำอาหารและเครื่องดื่มเข้ามารับประทาน
ห้ามส่งเสียงดังขณะชมนิทรรศการ

ห้องที่ 2

สนใจภาพไหนติดต่อสอบถามราคา ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า

หรือทิ้งที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ไว้ทางเราจะติดต่อกลับไป

ห้องที่ 3 จะเปิดให้เข้าชม เร็วๆนี้

ความเจริญกึ่งสำเร็จรูป

2007-12-14T15:56:00.000Z

"อากาศเย็น หาไรกินร้อนๆ ให้มันอุ่นท้องดีกว่า" เราคิดระหว่างเดินทอดน่อง(ให้ร้อน) บนอำเภอเล็กๆ ที่ใครๆ ก็รู้จัก คือ "อำเภอปาย" ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนต่างที่ต่างทาง เดินหาและเสพความสุขช่วงวันหยุดกันอย่างเนืองแน่น บัวลอยใส่ไข่ หอมกลิ่นใบเตย น่าจะเข้ากับบรรยากาศไทยๆอย่างนี้ คนรอคิวยาวแต่ไม่ใช่ปัญหา เพราะหักลบกับความหอมของกลิ่นกะทิใบเตยแล้วคุ้ม

"ใส่ไข่หรือป่าวค่ะ " เราพยักหน้าแทนเสียง ระหว่างรอท้องร้องขอความเห็นใจ หม้อทองเหลืองร้อนๆ กับควันที่ลอยมาปะทะหน้า ท้องและเราชักจะทนรอชิมรสชาติแทบไม่ไหว แม่ค้าตักไข่แดงบวมๆพร้อมกับติดไข่ขาวมาพอเป็นพิธี และราดน้ำกะทิร้อน ใบเตยหอมเป็นอันจบการรอแบบทรมาน

และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!!! มีมือมารมาจากไหนไม่รู้ (แต่ก็รู้ว่ามันยืนอยู่ข้างๆ) มารับตัดหน้าเราไปแบบไร้ยาง (หน้าไม่) อาย เราหันมองตามไข่และกะทิไปแบบระยะประชิด จนมันโดนกลืนลงไปกระเพาะ

" ไข่กู " เราคิดในใจดังๆอยากให้ผัวเมียนรกมันได้ยิน และแล้วมันยังไม่หยุดความนรกลงแค่นั้น มันสั่งต่อให้เมียมันไปแบบติดๆอีก 1 ถ้วยโฟม เราคิดในใจว่าดีนะที่มันไม่สั่งไปเพื่อ พ่อ(ง) แม่ (ง)ที่บ้านอีก

สถานการณ์แบบแย่งกันกินแย่งกันใช้ไม่น่าเกิดขึ้นที่ "ปาย" ความคิดเริ่มบรรยาย ช่วงระหว่างรอไข่สุก เราหยิบดินสอในสมองออกมาระบายไว้ในกำมือไว้เพื่อจะมาเขียนในบล๊อค เราคิดว่าจะใช้ขื่อเรื่องว่า " ความเจริญกึ่งสำเร็จรูป" ละกัน น่าจะเข้ากับบรรยากาศเย็น แต่ที่ตาเริ่มชักจะร้อน

" ความเจริญกึ่งสำเร็จรูป " ไม่สุขและไม่ดิบ กลางๆ เพราะมันกึ่งๆ การได้ไปเห็นและได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงจนทำให้เกิดคำว่า เปลี่ยนไป ในทางดีหรือไม่ดี แล้วแต่คนชอบ แต่โดยส่วนตัว รู้สึกว่าไม่ดี, เสียดาย มันเป็นผลที่ตาถ่ายทอดมาถึงจิตใจ ความรู้สึกที่กำลังพูดถึงคือ สถานที่ ที่เคยมีเสน่ห์ น่าจดจำ น่าค้นหา และน่าอยู่อาศัย

" ปาย " ชื่อนี้มันน่าหลงไหล?

สถานที่นี้การันตีถึงอะไรบ้าง?

ไกลต้องนั่งเกือบพันโค้ง ใช้เวลา 3-4 ชม.(เขา) กว่าจะถึง(ตอนนี้มีเครื่องไปลงแล้ว)

ความเก๋ไก๋ ถ้าได้ไปเดินทอดน่องแล้วถ่ายรูปคู่กับร้านมิตรไทยมาอวดเพื่อน คงเท่ห์น่าดู

สถานที่ที่ ฝรั่งฮิต มันไปกัน แสดงว่ามันต้องดี (สถานที่ของบ้านเราแท้ๆ กับไม่รู้ว่ามันดี)

อากาศเย็น บรรยากาศดี น่าที่จะมีความรักที่ ป (ล) า ย ทุ่ง (ทุ่งจิงๆที่มีควายไถ่นา หาดูได้ตามต่างจังหวัดทั่วไป)

ของที่ระลึกจากร้านมิตรไทย (ร้านที่อยู่ในยุคบุกเบิกผลิตความเก๋ไก๋ให้กับปาย มีเสน่ห์จนถึงทุกวันนี้)

ส้มตำร้านอร่อย เป็นที่กล่าวขวัญไปทั้งอำเภอ เพราะมันตั้งอยู่หน้าอำเภอ ชือร้าน "สัมตำหน้าอำเภอ"

และ ...........................................................

...........................................................

อีกมากมาย

เหตุผลต่างๆนานา ที่กล่าวถึงและเป็นนิยามของคำสั้นๆ ว่า "ปาย" เขียนในนี้คงไม่หมด มันเป็นเหตุผลที่คนอย่างเรา เรา และ เรา ตัดสินใจเดินทางไปหามัน

การเดินทางไป "ปาย" ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5 แล้ว แต่ละครั้งที่ไป ความสุข ความสนุก ความสวย ในแต่ละครั้งก็จะไม่เหมือนกัน แต่ ครั้งล่าสุด จำนวนคนที่ไปอยู่ที่อำเภอเล็กๆ ในหุบเขา เยอะกว่าทุกครั้ง นั้นไม่ได้หมายความว่า จำนวนโค้งมันจะเยอะขึ้น หรือว่า ฝรั่งมันจะฮิตมากขึ้น หรือว่า อากาศมันจะเย็นลงมากขึ้นหรือ ร้านมิตรไทยจะใหญ่โตเปิดเป็น 2 ชั้นมีสาขาที่เชียงใหม่ แต่กลับว่า สถานที่และความเป็นธรรมชาติต่างยังอยู่ที่เดิม แต่ความเจริญเดินทางไปหามันมากขึ้นต่างหาก

การเดินทางมาที่นี้ ในแต่ละครั้งและในแต่ละปี เห็นความแตก และต่าง อย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ครั้งแรกที่เราเดินทางไปถึง คือปีที่มี สึนามิ เกิดขึ้นที่ทางภาคใต๊ ซึ่งก็ตรงกับในช่วงปีใหม่ เราเดินทางบนรถหวานเย็นในสมัยนั้น(ซึ่งก็ไม่นานนัก) ก็จะเจอนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเยอะมากและคนชนเผ่า ต่างๆลงมาชื้อของใช้ในเมืองและจะขนกลับไปใช้บนดอย

ครั้งแรกที่สัมผัส "ปาย" เรารู้สึก หลงเสน่ห์เมืองในหุบเขา ในสมัยนั้น นักท่องเที่ยวคนไทยยังมีไม่มากนัก ร้านค้า ความเป็นธรรมชาติของผู้คน ยิ้มแย้มและเป็นกันเอง ซึ่งแตกต่างกับครั้งล่าสุดมากๆ

เว้นช่วงก่อนไปครั้งสุดท้าย 2 ปี เห็นผล ความเจริญวิ่งผ่านโค้งมาเกือบพันโค้ง เดินทางมาถึงเช่นกัน ร้านค้าที่เป็นบ้านไม้ ตอนนี้กลายเป็นธนาคารขนาดใหญ่เป็น คอนกรีตเสริมเหล็กปักแน่นแสดงตัวตนชัดเจน หลายต่อหลายสถานที่มองไปแปลกตา แปลกใจ เหมือนไม่ใช่ปายเมื่อหลายปีก่อน จำนวนคนที่ไปเที่ยวเยอะขึ้นจนบดบัง ความเป็นปาย จำนวนชาวต่างชาติ น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด (ในช่วงที่ไป 8-9-10 ธค.50) ไม่แปลกใจที่ความเป็นปายได้รับความเอ็นดูจากคนไทยมากขึ้น กับกันชาวต่างชาติเอ็นดูปายน้อยลง มันทำให้อดคิดถึง ....คำพูดบางคำพูดระหว่างโค้งในตอนนั้น

บทสนทนาบางประโยคที่จำแม่น หลังจากได้พูดคุยกับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ(แบบ งู งู และ ปลา ปลา)บนรถหวานเย็นในครั้งแรกที่เดินทางมา 2หนุ่มตาน้ำข้าว มาจากปารีส เมืองแห่งศูนย์รวมแฟชั่นชั้นนำของโลก ชื่อของทั้งสองหนุ่มไมสามารถเขียนเป็นคำไทยให้อ่านได้ถนัดตานัก เค้าบอกนิยามความเป็นปาย ออกมาได้น่าเพราะและ น่าฟังเลยทีเดียว " ปายเป็นเมืองสวย ,สงบเงียบ ไม่เหมือน กรุงเทพ วุ่นวาย " ผมพยักหน้ารับความเห็นทั้งๆที่ตอนนั้นก็ยังไม่รู้ว่าสวยหรือไม่สวย มีอีกหลายประโยคที่ชื่นชอบอำเภอเล็กๆแห่งนี้ ทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่ามันโด่งดังไปไกลถึงอีกฝากฝั่งโลกแล้วเหรอ หนังสือนำเที่ยวหลายต่อหลายเล่มที่ 2 หนุ่มหยิบขึ้นมาอ้างอิงถึงความโด่งดังของอำเภอบ้านนอกแห่งนี้ ดูจากภายนอกของหนังสืออยู่ในสถาพเปิดใช้งานบ่อยมองไม่เห็นตัวหนังสือ แต่เรากับมองเห็นถึงความสนใจ และรักในเมืองไทย

"ปาย" ในสายตาน้ำข้าวคือ เมืองไทยในสมัยอดีต ก่อนยุครัตนโกสินทร์ถือกำเนิด มีธรรมาชาติที่สมบูรณ์ มีทุ่งนา ทุ่งข้าว อากาศเย็นสบาย แต่ปัจจุบันนี้ มันสงบเงียบอย่างที่เคยเป็นมาไหม? ต่อไปหรือว่ามันจะวุ่นวายคล้ายกรุงเทพ ?

" ใส่ไข่หรือป่าวค่ะ" เสียงแม่ค้ามาตัดบทนักเขียน เรารีบเก็บดินสอเข้าสมอง คราวนี้คงถึงคิวของเราจิงๆซะที จะได้ลิ้มรสชาติบ้วลอยใสไข่ร้อนๆริมถนนปาย ซะที เราตอบแบบเสียงดัง "ใส่คับ" ดังพอที่จะไม่ให้มารทั้งหลายยืนมือขึ้นมารับอีก

รสชาติสมการรอคอย กะทิเข้าถึงเนื้อใน ความร้อนพอให้กระเพาะมีผ้าห่มอุ่นๆมาห่มในขณะที่อากาศข้างนอกเริ่มหนาว ระหว่างเดินกลับที่พัก บัวลอยยังไม่ทันจะหมดจากถ้วยโฟม เราก็เห็นถ้วยโฟมชนิดเดียวกันล่วงหล่นตรงหน้า มันไม่ใช่ที่ ที่ควรทิ้งแน่ๆ เรามองตามที่มาของของ เป็นมือมารมือเดิม ที่อีกมือกลุ่มมืออีกมารไว้ เราไม่ทันได้มองหน้า แต่เราทันที่ได้มองหลัง

เราจำได้ว่า ผู้ชายใส่เสื้อขาวข้างหลังมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า " LOVE" ส่วนผู้หญิงใส่เสื้อขาว(ขาวเดียวกัน) ข้างหลังเสื้อมีตัวอักษรที่เขียนว่า " PAI "

ป(ล)าย ปีนี้มีแต่สิ่งสวยงามจิงๆ

มาตราส่วน 1 : ?

2007-10-29T15:44:00.000Z

----------------------------

ใส่ใจสองช้อนชา เท่ากับ คิดถึงหนึ่งช้อนโต๊ะ

คิดถึงสองช้อนโต๊ะ เท่ากับ ชอบหนึ่งกำมือ

ชอบสองกำมือ เท่ากับ รักหนึ่งหยิบมือ

รักสองหยิบมือ เท่ากับ รักหนึ่งกำมือ

รักเท่ากำมือก็พอดี เท่ากับ หัวใจที่อยู่ซ้ายมือ

หญิงสาวหยิบกระดาษคำตอบสีชมพูที่มีข้อความข้างต้น ยื่นให้ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มที่นั่งรอคำตอบกับคำที่บอก " รัก " ไป
เวลาผ่านไปหลักวินาที มันช่างยาวนานเหลือเกิน อาหารที่วางไว้เริ่มเย็น
รอคอยคำตอบอุ่นๆให้อะไรบางอย่างมันร้อนขึ้นมา

ชายหนุ่มหยิบมาอ่าน พร้อมทำหน้างุนงง กับท่าทีที่หญิงสาวแสดงออก

" แล้วตกลง ว่าไงอ่ะ "

ชายหนุ่มทวงถามแบบอมยิ้ม ในใจแบมือรอรับความรักตอบ

ดอกไม้ช่อใหญ่วางกองข้างหญิงสาว รอให้หมู่มวลแมลงบินมาดอมดม

หญิงสาวยิ้ม และตอบไปเบาๆๆว่า

" ก็แค่ สองช้อนชา "

ร้านอาหารร้านนี้ไม่มีแมลง จิงๆๆ

--------------------------------------

สวรรค์ชั้นตึก

2007-10-17T19:00:00.000+01:00

ส่วนใหญ่ถ้าพูดถึงสวรรค์ ต้องเงยหน้ามองฟ้า และเราคงคิดว่ามันต้องอยู่ที่สูง ถ้าพูดถึงนรก คงต้องก้มหน้าลงดิน แค่ก้มหน้ากับเงยหน้า ก็บอกถึงความสดใสและหดหู่ได้โดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากมาย

"วันนี้ได้ไปขึ้นสวรรค์มา " คำบอกเล่าจาก สารพัดอิง คุยฟุ้งบล๊อค พร้อมเชิดหน้ามองสวรรค์ชั้นเพดาน เป็นคำพูดชวนเชื่อ ที่เชื่อถือได้ มันเป็นสถานที ที่ควรจะจดจับและแนะนำให้หลายคนได้ไปช่วยกันจดและไปช่วยกันจำว่า ที่กรุงเทพ ยังมีมุมมองสวยๆ ไม่แพ้ ต่างประเทศเลยทีเดียว มีโอกาสไปดูงาน (อีกครั้ง) ที่สาธรใต้ เป็นสถานที่ที่สวรรค์ตั้งอยุ่ จิงๆๆ มันมีหลายที่แต่คิดว่ามุมมองนี้สูงสวยจนต้องเรียกว่า "สวรรค์"

ชั้น 61 เป็นพิกัด ระดับดีกรีความสูง มันเป็นชั้นดาดฟ้า ของตึก BANYAN TREE ตึกนี้มีความพิเศษและเป็นที่รู้จักทางสายตาของคนที่ผ่านไปผ่านมาอยู่แล้ว ถ้าบอกชื่อตึกอาจจะคิดไม่ออก แต่ถ้าบอกว่า เป็นตึกที่บางที่สุดในประเทศ พอนึกออกกันไหม?

ตั้งเด่นเป็นสง่าท้าสายลมและแสงแดดอยู่กลางสาธรใต้ ความบางชนิดที่พื้นที่บนดาดฟ้า ตั้งโต๊ะอาหารได้ไม่กี่โต๊ะ ตึกใหญ่ที่มีชื่อเสียงหลายตึกจะนิยมใช้พื้นที่บนดาดฟ้ามาทำธุรกิจ เอาพื้นที่บนอากาศมาทำเงิน อย่างตึกใบหยก2 ที่มีชื่อว่าสูงที่สุดในประเทศไทย และติดระดับโลก ด้านบนเป็นร้านอาหาร ยังไม่พอ แถมยังหมุนให้ชมวิวกัน 360 องศาเลยที่เดียว แต่"สวรรค์" ที่สารพัดอิงคุยฟุ้งไว้ตอนต้น มันหมุนไม่ได้ แต่มันอยู่ใกล้ดวงจันทร์ สูดอากาศบนดวงดาวสีฟ้าได้อย่างชื่นปอด

Vertigo Restaurant และ ส่วนติดกัน Moon Bar เป็นชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ ของร้านอาหารที่ตั้งอยู่บนความสูงที่หูต้องอือ Moon Bar บาร์พระจันทร์ ที่ส่องแสงเจียรไนส่องสว่างอยู่ทามกลางดวงดาวที่เมืองหลวงสร้างสรรค์ให้ มันเป็นบาร์แบบเปิดที่สูงที่สุดในเอเชียแปซิฟิก พนักงานที่นั้นคงเคยชินกับความงาม มองดวงดาวรอบข้างจนชินตา น่าอิจฉาจิงๆ เราย่างก้าวสูดอากาศชั้น 61 เข้าเต็มปอด พร้อมกับรับลมเย็นๆที่ลอยมาโดนตัวทะลุไปจนถึงหัวใจ สัมผัสแรกที่รับรู้ได้เลยคือ ความโรแมนติคชนิดที่นางฟ้าหลงมาต้องหลงรักกับชายหนุ่มที่พามาเลย ก็เป็นไปอย่างที่คิด โต๊ะอาหารประเภท 2 ที่นั่งเยอะกว่าโต๊ะแบบครอบครัว และก็เป็นไปอย่างที่คิดอีกครั้ง ที่คนไทยสายเลือดไทยแทบจะไม่มีให้เห็น นอกจากพนักงาน

สวรรค์ ชั้น61 เป็นสถานที่รวมเหล่า กามเทพตัวใหญ่ ตัวน้อยทั้งยิงแม่น ยิงไม่แม่น ดอกธนูดอกแล้วดอกเล่าเกลื่อนพื้น นางฟ้าหลายต่อหลายคนที่มาล่อเป้าให้กามเทพตัวน้อยได้ทำงาน ฤทธิ์ของธนูเห็นผลยิ่งหนัก ไม่อยากจะคิดเลยเมื่อลมหนาวจะเข้ามาในไม่ช้า สถานที่แบบนี้คงเต็มไปด้วย คำบอก "รัก" ชนิดที่นับไม่ถ้วนว่าศรธนูกับคำบอกรักอันไหนมันจะเยอะกว่ากัน ความสุขมักชอบอยู่กับอากาศเย็น มันผสมและตกผลึกมาเป็นความรัก

อีกด้านหนึ่งของสวรรค์ชั้นตึก

สวรรค์ชั้นประหยัด ทุกอย่างถูกตัดทอนจากข้อความข้างต้นตัวเลขบอกพิกัดความอื้อของหู ไม่ได้ขึ้นต้นด้วยเลข6 สัดส่วนของตึกไม่หุ่นเพรียวบางเหมือนนางแบบ ไม่ได้ขึ้นต้นว่าเป็น โรงแรม แต่มันเป็นเพียงแค่อพาท์เม้น ชั้น 12 ไม่ได้อยู่ในใจกลางเมือง แต่มันก็อยู่ในใจของเราเช่นกัน ไม่แตกต่างและเราก็ยังใช้คำว่า "สวรรค์" คำนี้เช่นกัน

บนยอดตึกอพาท์เม้นขนาดยอดนิยมแถวสี่แยกรัชโยธิน ร้านอาหารชนิดประหยัดเงิน แต่ไม่ประหยัดวิว ตั้งเด่นไม่เป็นสง่าอยู่แข่งกับตึกช้างและตึกSCB~ บรรยากาศตอน5โมงเย็นตอนดวงอาทิตย์จะลับลาขอบฟ้า แสงแดดสีทองมันช่างกลมกล่อมกับช้างสีขาวที่หันหน้าเอางวงชี้ไปชนกับตึกธนาคารหัวดินสอ ไม่ต้องสงสัยกับการเล่นฮวงจุ้ยของสีแยกทำเลทอง อาหารอร่อยแต่ไม่มีบาร์พระจันทร์เหมือนในย่านคนมีเงิน ที่นี้ไม่ต้องคิดไม่ต้องหาชาวต่างชาติ เพราะ ไทยกิน ไทยใช้ ไทยเจริญ ทั้งพนักงาน เจ้าของ ลูกค้าพูดภาษาท้องถิ่นกันอย่างเมามัน คำเรียกอย่างเป็นทางการของร้านนี้คือ "เรือนรับรอง"

ทั้งสองสถานที่ ที่โปรยไว้หลายย่อหน้าเป็นทางเลือกและเป้าหมายของคุ่รักที่กำลังหาที่บอก"รัก"(โดยหวังผล) เพราะเราเชื่อมือในกามเทพที่อาศัยอยู่แถวยอดตึก แม่น ฤทธิ์แรง ถ้าใครเคยใช้บริการ คงติดใจ

สวรรค์ในหลายๆที่เตรียมตัวเปิดรับพนังงานกามเทพ ที่รอคอยต้อนรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง ถ้ากามเทพน้อยได้อ่านข้อความหลังจากนี้ไป ให้รู้ไว้เลยว่า เตรียมตัวและเตรียมใจ และที่สำคัญที่สุด เตรียมศรธนูเล่มงามไว้เพื่อเรา 1 ดอก เราจะพานางฟ้าตัวน้อยๆ ไปให้ยิง ในระยะประชิด

หวังว่าฤทธิ์ของศร จะออกฤทธิ์โดยฉับพลัน ให้เห็นผลก่อนที่ลมหนาวจะหมด

....และหวังว่านางฟ้าจะมาปรากฎกายให้เห็นก่อนที่ลมหนาวจะมา

หลังรอยยิ้มใต้หลังคา

2007-08-15T16:21:00.000+01:00

มีอะไรในโลกนี้อีกมากมายที่หาคำตอบไม่ได้และหลายครั้งก็ไม่คิดที่จะหามัน ปล่อยให้มันเป็นปริศนาไป เวลาผ่านไปคนรุ่นหลังๆก็จะเจอปริศนาเดิมๆให้ได้คบและได้คิดมัน

ผู้หญิงที่มีเชื้อสายอิตาลีโดยกำเนิดเกิดจากฝีแปรงของ ดาวินชี ที่ตอนนี้พำนักพักพิงอยู่ที่ปารีส ฝรั่งเศส เรากำลังเอ่ยถึงผู้หญิงที่มีรอยยิ้มที่มาพร้อมกับเครื่องหมายคำถาม และหลายคนอยากรู้คำตอบ แม้กระทั่งตัว ดาวินชี เองยังไม่คิดมาก่อนว่ารอยยิ้มสีน้ำมันที่ตัวเองสร้างสรรค์ขึ้นมาจะมีคนสนใจมากกว่าหลายร้อยภาพที่ตัวเองวาดขึ้น

ตอนแรกไม่คิดว่าจะต้องมาอัพบล๊อคเกี่ยวกับหญิงสาวในชุดดำชาวอีตาลีตอนนี้คงได้เชื้อสายฝรั่งเศสไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วเพราะอยู่มานาน เกิดแรงบันดาลใจจากการมองสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่กำลังเติบโตด้วยน้ำมือมนุษย์อยู่ใจกลางเมือง ตอนนี้ใครผ่านไปผ่านมาแถวสยาม มาบุญครอง จุฬา มีตึกที่กำลังจะเป็นตึกอยู่ในไม่ช้า ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางสี่แยกปทุมวัน มองมุมไหนก็จะเห็น อาคารรอคนเข้าไปใช้งานนั้นมันไม่ได้เป็นห้างสรรพสินค้าเหมือนอาคารเพื่อนๆในละแวกนั้น แต่อาคารนี้สร้างเพื่อศิลปะไม่ใช่พาณิชย์

การรออนุมัติการสร้างอาคารแห่งนี้ ต้องใช้หลายรัฐบาลเพราะผู้ใหญ่บางกลุ่มไม่เห็นชอบ จวบจนถึงยุคของผู้ว่าที่ชอบชิมไปบ่นไปก็แล้วยังไม่อนุมัติ แต่ท้ายที่สุดผืนผ้าใบที่เลอะสีก็ได้มีที่อยู่ในยุคของผู้ว่าพรรคที่รอดการโดนยุบมาอย่างหวุดหวิด

มีหลายคนเคยบอกไว้ว่าประเทศที่เจริญแล้วหรือไม่เจริญให้วัดกันที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ ที่บ้านเราเรียกกันว่าหอศิลป์ จำนวนยิ่งเยอะเท่าไรจิตใจมันจะช่วยกล่อมเกลาให้มนุษย์มีความเป็นมนุษย์และมีความแตกต่างกว่าสัตว์สังคมทั่วๆไป

หลายๆครั้งที่ประเทศไทยจัดนำเข้าทีมฟุตบอลดังๆระดับยุโรปมาเหยียบราชมังคลา และมาแวะกินหมูปิ้งที่หัวหมาก หรือ LINKIN PARK ยังเคยมาขี้ใส่โถที่อิมแพค เมืองทองธานีได้ และทำไม เจ๊โมนาลิซาจะมานั่งสะแยะยิ้มกลางสี่แยกปทุมวันให้เด็กสยามดูไม่ได้

หลังจากเกิดคำถามกับปูนซีเมนต์ขนาดยักษ์ตรงหน้าที่ตั้งบนทำเลทอง มันตอบมาเบาๆให้รอคอยต่อไป เพราะด้วยเหตุผลหลายๆประการ ตอนนี้ โมนาลิซา เหมือนโดนคุมขังไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน อยู่ในหลังคากระจกที่ฝังตัวเองอยู่ใต๊ดิน หรือ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์( Louvre Museum) สถานที่ที่อยู่อย่างถาวรของรอยยิ้มปริศนา โมนาลิซาไม่แตกต่างอะไรกับอองซานซูจี ความอิสระของรอยยิ้มอยู่ในที่จำกัด โมนาลิซาเธอเป็นบุคคลสำคัญรัฐบาลฝรั่งเศษดูแลรักษาอย่างดี ในตู้กระจกปรับอากาศกันกระสุน มันเป็นอีกเหตุปัจจัยที่การเดินทางไปไหนของโมนาลิซานั้นลำบากยิ่ง

ความเป็นศิลปะก็หนี้ไม่พ้นความเป็นพาณิชย์หรือหลายคนเรียกว่าพาณิชย์ศิลป์ การที่ลูฟร์มีโมนาลิซา THE NATIONAL GALLERY ที่ลอนดอน มี SUNFLOWERS ของแวงก๊อก วัดล่องขุ่นมีภาพของอาจารย์เฉลิมชัย รายได้ที่มาพร้อมกับความงามทำให้เศษฐกิจมันเฟื่องฟู และสิ่งสำคัญผืนผ้าใบเปื้อนสีมีคุณค่าเพิ่มตามกาลเวลา และยิ่งเพิ่มคุณค่าขึ้นทุกที การเคลื่อนย้ายงานศิลปะระดับโลกเป็นไปได้ยาก ใครอยากจะเห็นต้องไปตามหาและดูให้ถึงที่นั้นๆ

การรอคอยหอศิลป์ขนาดใหญ่ในประเทศไทยใกล้จบลง

แต่ต้องรอลุ้นว่าซักวันหนึ่งหอศิลป์ตั้งอยู่ใจกลางเมือง
ในนั้นจะมีรอยยิ้มปริศนาของสาวอิตาลี มานั่งมองเด็กแนว เด็กสยาม ของเราดูบ้าง

ตอนนี้เราเริ่มอยากจะรู้แล้วสิว่า เจ๊โมนาลิซ่าหลังรอยยิ้มของเจ๊แกคิดอะไรอยู่ ?

ตาฟัง หูดู หัวหิน

2007-07-09T17:44:00.000+01:00

เพิ่งผ่านไปซักระยะเสียงเพลงแนวแจ๊สยังไม่ทันจางหาย อากาศบอกที่มาจากหัวหินยังไม่ทันตกตะกอนยังคงลอยค้างอยู่ในปอด ก็ได้มีโอกาสไปเอาอากาศที่หัวหินมาเติมให้เต็มปอดอีกครั้ง ในเวลาไม่ถึงเดือน ไปครั้งแรกไปงาน แจ๊ส หูใช้งานมากว่าทางสายตา ไปครั้งที่สองไปดูงานรีสอร์ท ใช้ตามากว่าใช้หู แต่ทั้งสองครั้งใช้ใจเป็นสื่อสัมผัส และรับรู้ความงามทางเสียงและความไพเราะทางสายตา

บางครั้งโสทประสาทแยกแยะไม่ออก ว่าควรทำอย่างไหนก่อนดี สวยจนพูดไม่ถูก เพลงเพราะเสียจนน้ำตาไหล สิ่งที่เข้ามาปะทะกับจับต้องไม่ได้แต่จิตใจรับไปเต็มๆ

พื้นที่ที่สวย space ที่คิดมาอย่างลงตัวเมือได้ไปสัมผัส ได้เข้าไปอยู่ในที่ที่นั้น มันทำให้ต่อมความสุขเริ่มทำงาน เราเอาภาพที่มี space ที่หัว(หิน) สวยๆมาฝาก

PUTAHRACSA พุทธรักษา หัวหิน

ดาดฟ้า มองทะเล ที่ DUNE หัวหิน

Let's Sea เล็ท ซี หัวหิน

ครั้งแรกที่ได้เห็น ดีใจที่มีงานสวยๆตั้งอยุ่ในสยามประเทศ เรื่องธรรมชาติ ของเราสู้ในเวทีระดับโลกได้ แต่รีสอร์ทสวยๆหาได้ยากยิ่ง ถ้าสองอย่างนี้อยู่ด้วยกัน มันเป็นผลพลอยได้ที่คนไทยอย่างเราจะได้ไปสัมผัส

โสทประสาททั้งตาและหู เตรียมตัวรับความงามอย่างไพเราะ เมื่อรู้สึกเบื่อกับสิ่งที่เห็นเดิมๆ ฟังแต่เสียงเคยชิน ลองก้าวออกจากบ้านมานั่งมองเห็นภาพที่ดวงตาควรจะเห็น มานั่งฟังเสียงที่คลื่นเค้าคุยกัน ถ้าฟังเสียงของธรรมชาติออก มันคงแปลเป็นไทยได้ใจความว่า " โลกมันกว้างกว่าที่ดวงตามองเห็น "

28 WEEKS LATER

2007-05-19T20:45:00.000+01:00

ออกมาจากโลกแห่งจิตนาการที่เต็มไปด้วยโรคระบาดเต็มจอ อดใจที่จะไม่กระแทกนิ้วลงบนแป้นพิมพ์พูดและพิมพ์ถึงไม่ได้ กับหนังที่มันระดับสิบตีนถีบ กับหนังแนวซอมบี้เลือดสาด ที่ภาคแรกทำไว้ดีจนใจหายใน 28 DAYS LATER การแจ้งเกิดของผู้กำกับหน้าใหม่ หนังภาคแรกใช้ต้นทุนต่ำจนเข้าข่ายเป็นหนังอินดี้ในหมู่เกาะอังกฤษ นานๆทีที่หนังจากเกาะอังกฤษที่ทำได้ดีโดยที่ไม่ต้องเพิ่งพาดาราดังจากฝากฝั่งฮอลีวูด

การใช้กล้องระบบดิจิตอลถ่ายทำในภาคแรกโดยไม่ใช้ฟิล์มทำให้ภาพและมุมกล้องแสดงตัวตนว่าเป็นหนังนอกกระแสอย่างเต็มตัว การมีงบอย่างประหยัดวิธีการนำเสนอก็ต้องคิดเยอะขึ้น หลายๆซีนในภาคแรกฉลาดที่จะถ่ายหลบเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยซากประหลักหักพักและซอมบี้เต็มเมือง ด้วยการถ่ายภาพสะท้อนจากกระจกรถยนต์ที่แล่นผ่าน ด้วยพล็อตเรื่องที่ใหญ่คับประเทศแต่ทำออกมาได้เชื่อสนิทใจ การทำให้เมืองหลวงระดับลอนดอน ล้างโดยไม่มีผู้คนได้ถือว่าแน่มากๆ แค่คิดก็สนุกแล้ว ผลตอบรับถล่มถลาย รายรับในภาคแรกมากกว่าต้นทุนหลาย10เท่าตัว จนทำให้เกิดภาคต่อของเชื้อซอมบี้ที่วิ่งเร็วกว่าซอมบี้ภาคไหนๆ

การเกิดของ 28 WEEKS LATER ภาคต่อที่ทำได้ไม่แพ้ภาคแรกเลย ด้วยงบประมาณที่เยอะขึ้น กล้าที่จะคิดและ กล้าที่จะทำมากขึ้น ความสนุกก็ยังคงอยู่ครบ พล๊อตเรื่องมีเหตุและมีผลพอที่จะเชื่อและตามตัวละครไปโดยไม่มีข้อกังขาว่าทำไมตัวละครต้องทำยังงั้น ทำอย่างี้ ถ้าเป็นเรา เราจะทำแบบนั้นจะทำแบบนี้ พล๊อตตีกรอบไว้โดยให้เราต้องเดินตามแบบไม่ฝืนธรรมชาติ

ในทุกๆนาทีที่อยู่บนแผ่นฟิล์มความสนุกเปื้อนเลือดสาดใส่คนดูแบบไม่คิดชีวิต เราคนหนึ่งที่โดนสาดใส่เข้าอย่างจังและติดเชื้อไวรัสเข้าเต็มตา จนอยากจะให้คนอื่นที่ได้อ่านได้ติด(ใจ)กับเชื้อไวรัสที่มาพร้อมกับความน่ากลัว ...กลัว ... กลัวใจตัวเองว่าโดนเชื้อไปแล้วจะห้ามใจไม่อยู่จะพาขาและตัวไปดูเรื่องนี้อีกรอบในเวลา 28 HR.

ต้นกล้าสถาปัตย์ : Leap to the Future

2007-05-01T06:12:00.000+01:00

ชื่อเรื่องเป็นแนวคิดของงาน สถาปนิก '50 ที่จัดขึ้นทุกๆปีที่ อิมแพ็ค เมืองทองธานี เป็นงานที่เราต้องไปเป็นประจำ ในงานไหน ก็จะมีการเปิดตัวสินค้า วัสดุใหม่ๆ แนวคิดใหม่ๆ มีบูทสวยๆ มีพริ๊ตตี้ ให้ชม ก็คงไม่แตกต่างกับงานแสดงสินค้าทั่วๆไป แต่คนชอบแต่งรถก็ชอบไปงานแสดงยานยนต์ คนชอบแต่งบ้านก็ชอบไปงาน BIG ...คนชอบแต่งงานก็ไปงานWedding ก็ว่าไป
งานสถาปนิกที่เรารุ้สึกว่าแตกต่างจากงานแสดงสินค้าอื่นๆก็คือ มีการประกวดบูท ในงานก็จะมีบุทสวยให้ชม ศิลปะกับธุรกิจก็จะอยู่เป็นเพื่อนกันในงาน ในปีผ่านๆมาเราเดินชมงาน เราก็จะเห็นถ้วยรางวัลรูปร่างเล็กแต่ยิ่งใหญ่ในด้านจิตใจวางอยุ่ตามบูทที่สวยๆ ความฝันของเราก็เริ่มก่อตัว และยิ่งเดินมาหลายๆปีก็อยากจะมีบูทที่เราออกแบบเองตั้งอยู่ในงานสถาปนิกกับเค้าบ้าง ความฝันของเรายังเลื่อนลอยไร้เสาเข็ม มีแต่เกือบๆแต่สุดท้ายก็ไม่ได้

แต่เชื่อหรือไม่ว่า ตอนนี้ความฝันของเราตั้งอยุ่ในงานสถาปนิก '50 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ต้นเดือนเมษาเสียงปลายสายเป็นเอก(รุ่นน้อง)โทรมาชักชวน เรารีบตบปากรับคำ โอกาสไม่ได้มากันบ่อยๆแต่เนื่องจากความยากของบูทนี้คือเรื่องของระยะเวลา ลูกค้าตัดสินใจจะทำบูทในระยะเวลากระชันชิด มีเวลาทำแบบไม่ถึงอาทิตย์แถมด้วยติดสงกรานต์อีก5วัน กว่าจะสรุปราคากันได้เหลือเวลาแค่ 1 อาทิตย์ในการสร้างจิง ก่อนงานจะเริ่มในวันที่ 1 พ.ค.50 งานนี้เรากับเอก ลงทั้งตัวและก็เอาความฝันเป็นเดิมพัน ลงคุมเองทุกขั้นตอนเค้าเรียกว่าทำงานถวายหัว(ใจ)
เราว่าการทำงานบูทเรื่องระยะเวลาสั้นๆคงเป็นเรื่องปกติ เราต้องปรับตัวเข้ากับความปกติ และตอนนี้เรารู้จักมันแล้ว จากกระดาษสู่งานจิง ความยาวของเส้นแนวนอนในกระดาษไม่ถึง 5 เซนติเมตร มันจะกลายเป็นเส้นแนวตั้ง(ฉาก)กับพื้นโลกสูงเป็น 5 เมตร

มาดูการทำงานใน 1 อาทิตย์ที่สร้างจิงกันว่าความฝันของเราและเอกออกมาในรูปแบบไหนและหน้าตามันจะสวยจะหล่อจนกรรมการเค้าจะเอาสายสะพายมาคล้องให้หรือป่าว

วันที่ 1 เริ่มงานวันแรกเราใช้โรงงานพี่หมอมาเป็นการทดลองขึ้นบูทเรานัดกันวันจันทร์ที่23 เมษา ทางลูกค้าเอางานไปทำมาช่วงเสาร์ อาทิตย์ ได้มาประมาณ 10%

วันแรกจบลงอย่างรวดเร็ว งานขึ้นไปอย่างน่าพอใจพี่โทนี่(ลูกค้า)เอาช่างและคนมาเยอะทำให้งานคืบหน้าไปมาก

วันที่ 2 อังคารที่24 เมษา ลุยกันต่อไม่มีเวลาให้คิด

บรรยากาศหน้าโรงงานพี่หมอ มองไปไม่ค่อยหน้าไว้ใจ ฟ้านึกคลึ่ม และท้ายที่สุดฝนตกลมแรง วันที่2ผ่านไป เม็ดฝนและเม็ดเหงื่อก็ยังคงทำงานไปพร้อมๆกัน

วันที่3 พุธที่25 เมษา เราตกลงกันว่าจะทำงานลองขึ้นจิงเป็นวันสุดท้าย แล้ววันพรุ่งนี้เราจะลื้อแล้วจะเตรียมขนของเข้า อิมแพ็ค

วันที่ 4 พฤหัส ที่26 เก็บสี พร้อมแพ็คของเตรียมเดินทางสู่ที่ตั้งจิง

วันที่ 5 ศุกร์ที่ 27 เช้ารถ 6 ล้อมาขนของแต่เช้าเพื่อจะเอาไปติดตั้งวันแรกที่อิมแพ็ค ทำได้ตั้งแต่ เที่ยงวันจนถึงเที่ยงคืนวันต่อไปอีก3วันจนถึง 30ทำได้ตั้งแต่ 9โมงเช้าจนถึงเที่ยงคืนถ้าจะทำต่อหลังเที่ยงคืนทางอิมแพ็คคิดชั่วโมงละหมื่น

วันที่6 เสาร์ที่28 เมษา ขึ้นจิงเป็นวันที่2 อุ่นใจขึ้นเยอะเพราะได้ลองซ้อมขึ้นมาอย่างดีปัญหาหน้างานก็น้อยหน่อยเพราะไปเจอตอนอยู่โรงงานพี่หมอแล้ว แต่ปัญหาที่มองไม่เห็นก็ออกมาให้เห็นเรื่อยๆเป็นเรื่องปกติของปัญหาที่แสดงตัวว่าปัญหามีตัวตนจิง

วันที่7 อาทิตย์ที่29 ก่อนวันสุดท้ายวันนี้ผนังเฟอร์ไม้เข้า ช่างไฟเข้า มันยุ่งวุ่นวายเพิ่มขึ้นแต่มันเป็นนัยยะว่างานก็จะใกล้เสร็จ

วันที่8 วันสุดท้ายวันจันทร์ที่30 เมษา ทุกอย่างต้องจบก่อนเที่ยงคืน

ภาพถ่ายตอนเที่ยงคืนของวันที่ 30 เมษา งานเสร็จไปประมาณ99% งานสถาปนิกเริ่มวันที่ 1 - 6พ.ค. งานนี้ทุ่มทั้งตัว จนเสร็จสิ้นจนออกมาเป็นความฝันขนาดความสูง5.60 ม. กำลังคนจำนวนมหาศาลกับมันสมองของฝีมือช่าง ความเอาใจใส่ของพี่โทนี่และพี่ตั๊ก ทุกอย่างทำขึ้นเพื่อธุรกิจ ทุกคนมีจุดมมุ่งหมายไม่เหมือนกัน พี่โทนี่ก็คาดหวังกับลูกค้าที่เดินเข้ามาโยนงานระดับหลักล้านเป็นผลประโยชน์แลกเปลี่ยนกับการลงทุนทำบูท สารพัดช่างก็ทำให้จบตามคำสั้งเจ้านายตลอดจนถึงโอทีที่จะได้ไปเลี้ยงครอบครัว เราเองกับเอกแค่นี้คงมีความสุขที่มันออกมาจากกระดาษมายืนท้าสายตาดึงดูดผู้คนให้มาเข้าบูทแค่นี้ ความสุข(ใจ)ก็มากพอไม่รู้จะใช้หน่วยไหนมาวัดค่าของมัน

สวัสดีปี๋ใหม่เมือง

2007-04-16T18:56:00.000+01:00

1ปี กับ อีก 4 เดือน ที่ห่างหาย กลับการเดินทางขึ้นเหนือ ครั้งล่าสุดก็เมือปีใหม่ครั้งก่อน ครั้งนี้ไม่มีอะไรมาเล่า ให้ภาพเล่าแทนเสียง แทนตัวหนังสือละกัน เราเชื่อว่าคงมีอีกหลายบล๊อกที่เขียนถึงเชียงใหม่ในช่วงสงกรานต์ ลองเอาภาพเราไปผสมกับของบล๊อกอื่นเพื่อจะได้เติ่มเต็มในมุมมองที่ต่างออกไป

ดาวที่เชียงใหม่

Good Luck + Lucky = 100B.

เขียนชื่อบนดาว

ปลด (ปล่อย) ทุกข์

ลอย (ท่า) แพ

นกแก้วไม่ใช่นกแล

ตำรวจ (ท่องเที่ยว) ต่างชาติ

ติดขอบ ติดคู

สาวเจ้า

รำ(ไม่) เอียง

งานนี้มีร่ม

หลายตุง

เจียวทรงเครื่อง

นกแลไม่ใช่นกแก้ว

ลีลานกแล

ร้านทำผม(สวย) นิมมานเหมินทร์ ซอย 1

ทองดี ห้องศิลป์ นิมมานเหมินทร์ ซอย 1

สุริยัน จันทรา นิมมานเหมินทร์ ซอย 1

คืน (ที่16) สู่สภาพ

ความสุขชนิดเปียก

2007-04-10T14:46:00.000+01:00

ปฎิทินบอกเดือนเมษา ตัวเลขเข้าเลขสองหลัก ตัวเลขเริ่มเปลี่ยนสีแปลงร่างกลายเป็นสีแดงติดกันยาวเหมือนเป็นโรคติดต่อ มีภาษากำกับบอกไว้ว่าตัวเลขเป็นโรค "วันสงกรานต์" หลายคนคงรอวันนี้รวมถึง "ลุงคำจัน "

ลุงคำจันรู้จักทางในกรุงเทพดีกว่าหลายคนที่เกิดที่นี้ ลุงคำจันเป็นคนเชียงรายเข้ามาทำงานในกรุงเทพสมัยตั้งแต่วัยรุ่น เข้ามาแรกๆไม่คุ้นที่จะไปทำงานในโรงงาน ลุงเล่าให้เราฟังด้วยสำเนียงเหนือว่า "ส่วนใหญ่ สาวๆแถวบ้านเข้ามาในกรุงเทพก็เข้ามาเป็นสาวโรงงาน มีตั้งแต่โรงงานทอผ้า โรงงานอาหารกระป๋อง เยอะแยะนี้ยังไม่รวมไอ้พวกมาขายตัวแบบที่บ้านไม่รู้อีกนะ สาวๆสวยๆทั้งนั้น ที่ลุงเห็นนะ ตอนนั้นลุงก็วัยรุ่น ลุงก็ไม่รู้จะทำอะไร แต่ลุงก็ไม่คิดจะขายตัวเหมือนพวกสาวๆนั้นหรอก ช่วงนั้นลุงขับรถเป็นเลยมาขับแท็กซี่มิเตอร์ เป็นความรู้เดียวที่ลุงมี " ลุงเล่าแบบไม่มองทาง ในตาลุงกำลังมองอดีต

"ลุงไม่ค่อยได้กลับบ้านหรอก กลับแต่ละทีค่าใช้จ่ายมันสูง ไหนจะค่าน้ำมัน ค่าของฝาก มันต้องมีนะ ลุงกลับบ้านแต่ละทีนะ ของฝากเพียบแวะไอ้โลตัสก่อนถึงเชียงใหม่อ่ะ ไหนจะลูก ไหนจะเมีย มันต้องเก็บตัง กลับบ่อยไม่ได้มันเสียเวลาหาเงิน เนี้ยช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ทุกปีลุงได้วันตั้ง สอง สามพัน แต่ปีที่ผ่านมาเงียบเป็นเป่าสากเลย ใครดันไปวางระเบิด คนเงียบไปเป็นเดือนเลย เนี้ยไม่ได้กลับบ้านมา 2 ปีละ แต่ว่าจะกลับช่วงสงกรานต์นี้แหละ เด็กๆมันรอ" ลุงเล่าพร้อมรอยยิ้ม

"แล้วลุงกลับวันไหนคับ" เราถามเพราะเริ่มอยากรู้ชีวิตลุง

"กลับวันนี้แหละ ส่งเสร็จก็จะเลยกลับบ้านเลย " วันนี้เป็นวันที่ลุงส่งตัวเองกลับบ้านจิงๆ เพราะทุกทีลุงส่งแต่คนอื่น เราพยายามมองหาอุปกรณ์กลับบ้าน เห็นแต่เพียง ถุงพลาสติกหลังเบาะที่ลุงนั่ง ภายในมองด้วยตาเปล่าระยะประชิด ภายในบรรจุ ปืนฉีดน้ำจำนวน 6 กระบอก ใส่ซองอย่างดีพร้อมใช้งาน

"ลุงทำไมซื้อปืนฉีดน้ำเยอะยังงี้อ่ะ ลุงซื้อไปขายเหรอ?" เราถามพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่ใช่ ลุงซื้อไปให้พวกเด็กๆมัน พอดีวันนั้นไปสำเพ็ง แม่ค้าเค้ารุ้จักกันไปส่งเค้าบ่อย เค้าขายปืนฉีดน้ำด้วย ลุงเห็นว่าจะกลับบ้านเลยซื้อมา ตอนแรกกะว่าจะซื้อแค่ 4 กระบอก แต่เจ๊แกให้มาอีก 2 ไอ้กระบอกเล็กๆๆ อุลตร้าแมนอ่ะ 55555 "ลุงหัวเราะสำลักความสุข เราก็อดหัวเราะตามลุงไม่ได้ ลุงเอื้อมมือไปหมุนเบาเสียงที่ออกมาจากลำโพง ให้เหมาะกับบรรยากาศในการพูดคุย

"ตอนแรกลุงก็เลือกตั้งนาน ไม่รู้จะซื้ออันไหน ไอ้เราก็แก่แล้ว ไม่เคยเล่นอันไหนมันดี มันสนุก เห็นไอ้ที่เป็นกระดองเต่าสีเขียวๆอ่ะ มันแปลกดี 5555 ตอนลุงเด็กๆไม่มีเล่นแบบนี้หรอก ที่มีก็กระบอกเล็ก กว่าจะได้มาก็ต้องไปหมุนไข่เสียงโชค กว่าจะได้ เสียไปหลายตัง เคยเห็นไหมไอ้ที่หมุนไข่? "ลุงมองกระจกหลังทวงถามคำตอบ เราพยักหน้ารับคำตอบเป็นพิธี

"เดี่ยวนี้ไม่มีแล้วมั่ง หมุนจนเมื่อยกว่าจะได้ปืนฉีดน้ำมา ปืนก็กระบอกมันเล็ก ขี้เกียจเติมน้ำ มันไม่จุน้ำ ออกไปเล่นก็สุ้เค้าไม่ค่อยได้หรอก เค้าใช้ขันไงบางทีมาเป็นกะละมังเลย 55555 สงกรานต์บ้านนอกสนุก ลุงเห็นในกรุงเทพเล่นกันนะ ไม่ได้เรื่อง แต่ช่วงหลังๆลุงกลับไปช่วงสงกรานต์ก็ไม่ได้เล่นน้ำละ กลับไปก็นั้งกินเหล้ากันทั้งวัน5วัน 5คืน ญาติใครต่อญาติใครไม่รู้กลับมาเจอกันที หิ้วของกินกันมา บ้านใครมีอะไรก็มารวมๆกัน บางครั้งล้มวัว ล้มควาย เลยก็มี "ถึงตอนนี้ลุงเล่าไม่มองทางอีกครั้ง แต่มองอนาคตในช่วงสงกรานต์ที่กำลังจะมาถึง

"แล้วลุงเลยกลับบ้านออกทางรังสิตเลยป่ะคับ" เราถามย้ำเพื่อต่อบทสนทนา

"เดียวก็ออกทางรังสิตนี้แหละ รีบกลับก่อนรถมันจะติดไง นี้มันเพิ่งวันที่ 10 คนยังเพิ่งออกตะกี้ก็เพิ่งไปส่งคนที่หมอชิตเริ่มทยอยๆกลับล่ะ เลี้ยวตรงไหนบอกด้วยนะ ไม่บอกเดี่ยวคุยๆไป ดูอีกทีก็ถึงเชียงรายเลย 5555" ลุงอารมณ์ดี

"นี้ลุงกว่าจะถึงคงเกือบเช้า"

"ก็น่าจะไม่เกินตี 4 ขับเรื่อยๆรถยังไม่เยอะ"ลุงเริ่มมองทางเพราะคงไม่อยากพาชายแปลกหน้ากลับบ้านด้วย

-------------------------------------------------------ความเงียบกำลังทำงาน

ความคิดถึงกำลังเดินทาง------------------------------------------------------

เราอยากจะถึงบ้านเร็วๆ เหมือนกันนั้นหมายถึงการเดินทางกลับบ้านของลุงก็จะเริ่มต้นขึ้น ลุงคำจันในเสื้อสีฟ้าในเครื่องแบบ พร้อมด้วยถุงพลาสติกใบใหญ่บรรจุความสุขชนิดเปียกของเด็กอีก 6 คน พรุ่งนี้เช้ากลุ่มคนที่เชียงรายจะมีความสุขเกิดขึ้นอีกหนึ่งมวลสาร และอีกไม่กี่วัน การเดินทางกลับบ้านครั้งใหญ่ของคนที่ขายแรง ขายใจ ในเมืองที่ไม่มีดาวทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ละคนหอบเอาความสุข ใส่ถุงพลาสติกชนิดแห้งและเปียกมัดให้แน่น พร้อมจะให้คนทางบ้าน ที่รอคอยอยากได้อากาศสุขได้สุดเอาเข้าไปในปอดและออกมาทางใบหน้า เทศกาลปีใหม่ไทยเป็นเทศกาลแห่งความสุขอย่างแท้จริง ขนาดตัวเลขบนปฎิทินยังอมยิ้มจนแก้มแดงเลย

------------------------ตัวเลขบนมิเตอร์จบลงที่ 149 -----------------------

ตัวเลขมิเตอร์ความคิดถึงของลุงคำจันเพิ่งเริ่มต้นที่ 35 แต่จะจบลงที่เท่าไรไม่มีใครรู้

อักษรชูรส

2007-04-01T17:07:00.000+01:00

" ข้อความต่อไปนี้ เป็นงานทดลอง (อีกครั้ง)"

หลังจากได้ทดลองใช้คีย์บอร์ดเสียๆบอดๆ พิมพ์ งานเขียนที่ออกมาก็เป็นทีพอใจกับช่องว่างของคำและของเรื่องทำให้เรื่องมันเติ่มเต็มจากคนที่อ่าน ครั้งนี้จะทดลอง

ใช้ตัวอักษรและสีแต่ละตัวให้แสดงพลังมากกว่าแค่เอาแต่ละตัวมาติดกันและอ่านเป็นคำ

"เชิ ญ ญ ญาติ สนิ ท ท มิต ร... ส หา ॥ ย มา ทำ บุ ญ ญ ที่ วั ด ด ดเ ขา ซ้ อ น หม้ อ อ อ วัน นี้ วั น น ดี เป็ น น ศรี รี วั น น ... น"

เสียงมัคนายกออกลำโพงบอกบุญตั้งแต่พระอาทิตย์กำลังจะตกพ้นบรรทัด วันนี้งานฝังลูกนิมิตของวัดท้ายตลาดจัดเป็นครั้งแรก ทำให้คนในหมู่บ้านทั้งไกลและใกล้เคียงมากันหนาตาต่างคนต่างรอคอยอยากจะมีประสบการณ์ร่วมกันอีกครั้ง หลังจากเงียบหายไปนาน หมู่บ้านแถวนี้นานๆจะมีงานบุญซะทีคนเฒ่าคนแก่ต่างเอียงหัวตั้งคอรอคอยปิดทอง กับลูกนิมิตใต๊ฐานโบสถ์ ยายอิ่ม บริจาค 500 บาทให้กับเสาต้นแรก ป้าศรีนวล บริจาค 1,000บาท ให้กับ ช่อฟ้า ส่วนใบระกา นั้นของลุงจ่า ผัวป้าศรีนวลเค้า วัดทั้งวัดเป็นของคนทั้งหมู่บ้านยกเว้น พระ งานในคืนนี้ ได้รับเกียรติจากผู้ว่าราชการจังหวัดมาเปิดงาน เดินตัวใหญ่คับบรรทัด จนคนและตัวอักษรข้างๆถึงกับเขม่น

ในงานมีเครื่องเล่นมากมาย มีทั้ง สาวน้อยตกน้ำ , ม้าหมุน ,ชิงช้าสวรรค์ ส่วน ปาเป้าจะได้รับความนิยมมากที่สุด เพราะของรางวัลดึงดูด " ไอ้แสบ" เด็กวัดหมายปองรถบังคับวิทยุเอาไว้เล่นหลังเดินตามบิณฑบาตตอนเช้าๆก่อนเข้าเรียน ไอ้แสบมีเงินเก็บมาจากการเก็บเงินตอนนาคมาโปรยรอบโบสถ์ ก่อนที่จะเป็นพระ ถึงตอนเป็นพระก็จะใช้ไอ้แสบไปซื้อน้ำแข็งอยู่เรื่อยๆ เงินทองที่เหลือ พระส่วนใหญ่ก็จะให้เป็นค่าขนม วันนี้ไอ้แสบจะเอารถบังคับมาอยู่คู่กับวัดและลูกนิมิต เป้าที่ทางร้านจัดไว้ให้มีลูกโป่งหลายสีให้เลือก ไอ้แสบเลือกลูกโป่งสีแดง ไอ้แสบกำลูกดอกแน่นหมายที่จะเอาชีวิต ตาซ้ายปิดลงพอประมาณเพื่อความชัดเจนของเป้าหมาย เปลือกตาซ้ายสั่นระรั่ว ปัง!!!! (ตัวหนังสือตกใจเป็น ! หลังจากพิมพ์เสียงดัง ปัง ) ไม่โดนลูกโป่งสีแดง

ไอ้แสบแค้นใจ ปาลูกดอกลูกสอง ลูกสาม ...4 ... 5 แบบไม่เล็ง สีแดง สีแดง สีแดง ง ง ง สี แ ด ง ง สีแดง สีแดงง

หมดลูกดอก หมดเงิน หมดหวัง หมดใจ รถบังคับไม่เหมาะกับเด็กวัดจนๆอย่าง "แสบ" (แสบคิดเป็นตัวหนังสือ) กล่องรถบังคับยังอยู่ที่เดิม แสบคิดหาข้อบกพร่องของตัวเองว่าตอนที่ เล่ง เล้ง เล๋ง เร่ง เร็ง เร๋ง ผิด !!! ผิดถนัด มันถึงไม่โดน ! แสบเพิ่งคิดออกว่า เล็ง ยังงี้ถึงจะถูกไม่งั้นโดนลูกโป่งสีแดง(แดงเดียวกับลูกข้างบน)ไปแล้ว แสบอดอมยิ้มให้กับตัวเองไม่ได้ ถ้าตั้งใจเรียนภาษาไทย ปานนี้ก็คง เล็ง ถูกไปแล้ว รอยยิ้มของแสบค่อยๆจากร้านปาเป้า ห า ย ไ ป ใ น ฝุ ง ช น

ไม่ใช่แค่งานเลี้ยงที่มีวันเลิกลา งานวัดก็เช่นกัน หนังกางแปลงเก็บจอผ้าใบขาวขึ้น สาวน้อยก็กลับบ้านไปนอนก่อนจะไปตกน้ำในวันรุ่ง ม้าก็เลิกหมุน ชิงช้าก็กลับมาจากสวนสวรรค์ แน่นิ่งบนพื้นโลกมนุษย์ ลูกโป่งร้านปาเป้าก็ถูกเอาลมออกก่อนมันจะไปเป็นตัวประกันแลกความฝันของเด็กในวันต่อไป

คำถาม : ------------------------

คีย์บอร์ดเสีย

2007-03-29T11:30:00.000+01:00

"ข้อความที่จะอ่านต่อไปนี้เป็นงานทดลอง"

ใช้คำว่า"ทดลอง" แสดงว่าผลที่ได้ _บยังไม่แน่ใจว่าจะออ_มาใน_ปแบบไหน นั้นไม่สำคัญเท่า_บเ_าได้คิดที่จะทดลองมัน ตัวอั_ษ_ที่เห็นมันจะทำปฎิ_ _ยา_บสายตาป_ะมวณผลออ_มาทางความคิดโดยที่ไม่ต้องเอาตัวหนังสือของเ_าไปเข้าห้องแล็ป เอา_ล้องส่อง หรือ เอาไปโดนความ_อน_อเวลาให้ถึงจุดเดือด งานทดลองของเ_าใช้เพียงแค่ความ_สึ_ สังเ_ต และ จับผิด

หลอดแ_วใสๆหลายหลอดแขวนคอตัวเองเหนือความ_อน ปา_แ_วมีควันออกมาเป็น_ะยะ น้ำใสสีในหลอดเดือดคิ้น_นหนีความ_อน บาง_ายหนีได้_ _ะเหย_ลายเป็นควัน บาง_ายหนีไม่ได้_ทุขท_มานอยู่ใต๊_นหลอดต่อไป ชายหนุ่มหัวยุ่งแต่หัวดี_ลังหยิบของเหลวอีกหลอดเท_วมกัน เค้า_ลังทดลองหาแหล่งที่มาของตัวอั_ษ_บางตัวมันหายไป ชายหนุ่มเพิ่งสังเ_ตุเห็นว่าข้อความบางข้อความมีตัวอั_ษ_โป_งใส มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ทำให้ข้อความที่ ค_.พยายามสื่อไปหาคนที่_ต_หล่น ค_.ไม่เคยคิดมา_อนว่าตัวอั_ษ_เหล่านี้สำคัญต่อมนุษย์โลกมา_ขนานนี้ ทำให้ด_.อยู่ในห้องทดลองเป็นเวลาแ_มปีเพื่อจะให้ตัวอั_ษ_เหล่านั้นมองเห็นด้วยตาเปล่า และสัมผัสได้ด้วย_ายและใจ ค_.เล่าให้ฟังว่าแต่_อนไม่เคยคิดเลยว่าตัวอั_ษ_พว_นี้มันจะหายไป จนวันหนึ่ง ด_.ตื่นตอนเช้าหันมองหญิงสาวที่นอนหลับไหลอยู่ ค_.ชอบมองเวลาที่เธอหลับตาหาความฝัน เธอสะ_ดชายหนุ่มที่อยู่ต_งหน้าโดยไม่ต้องจองตา แต่_เป็น_า_จองมองเธอเป็นเช้าสุดท้าย หญิงสาวไม่ได้ตื่นลืมตามาดูโล_อี_เลย ค_.จดจำอิ_ยาบทของหญิงสาวในทุ_ทุ_เช้าได้อย่างแม่นยำ การจา_ไปของเธอเอาตัวอั_ษ_บางตัวไปด้วยค_.ไม่พบและหาไม่เจออี_เลย ค_.เลยเ_มเข้าห้องทดลองจนถึงทุ_วันนี้ _ยังไม่ออ_มาจา_ห้องนั้นอี_เลย ค_.ยังทดลอง ทดลอง ทดลอง และทดลอง ค_.ไม่_เลยว่าตัวอั_ษ_เหล่านั้นมันไม่ได้หายไปไหนมันยังอยู่ในใจที่ไม่เต้นของหญิงสาวตลอดเวลา

ไม่ได้ตั้งใจจะเว้นช่องตัวอั_ษ_ที่ขาดหายแต่มันพิมพ์ตัวที่ขาดหายไม่ได้จิงๆ เป็นเพ_คีย์บอร์ดเสียและพิมพ์ไม่ติด

จบ_า_ทดลองลองเอาตัวอั_ษ_ที่ขาดหายมา_วมเป็นคำ จะได้_ว่าคำ คำนี้มีอยู่จิง?

คำถาม : ตัวอักษรที่ขาดหายเอามารวมเป็นคำ จะได้คำว่าอะไร ?

The lives of others

2007-03-18T18:40:00.000Z

หลังจากไม่ได้เข้าโรงหนังมาหลายอาทิตย์ เลยไม่รู้กระแสหนังในกระแสและนอกกระแส เลยหยิบโทรศัพท์โทรถามผู้เชียวชาญ เอาไว้ประกอบการตัดสินใจ "ตูน"คือปลายสาย ตูน เป็นผู้รอบรู้เรื่องหนังทั้งในและนอก ตูนให้ข้อมูลคราวๆ " Babel" เหลืออยู่ที่ลิโด้ รอบเดียว 4 โมงเย็น ดูเวลาคงไม่ทัน หนังยาว เครียด แต่สนุก อีกเรื่องก็ " The lives of others " หนังรางวัลเพียบๆ ล่าสุดก็ ภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ออสการ์ ปีล่าสุด (สาขารางวัลนี้คัดเรื่องจากหนังทั่วโลกรวมถึงประเทศไทยด้วย เมือปีก่อน มหาลัยเหมืองแร่ ปีที่ผ่านมาไทยส่ง อหิงสาจิ๊กโก๋มีกรรมเข้าประกวด) เราถามกลับเป็นคำถามแรกว่า มีซับไหม เนื่องจากหนังเป็นของเยอรมัน ตูนบอกมี หนังสนุกดูสบาย หรือแบบว่าสนุกๆเลยนะ "300" ภาพสวย ตูนทำหน้าที่เสร็จสิ้น อธิบายเหมือนเด็กเชียร์แขกหน้าตู้ จบบทสนทนา ไอ้ตูนก็ไม่รู้ว่าเราจะดูเรื่องไหน รวมถึงตัวเราด้วย

หน้าโรงหนังลิโด้มีหนังให้เลือกซื้อเลือกหากันหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นก็มี "The Queen" หนังรางวัลอีกเรื่อง ลิโด้เป็นอีกโรงที่รวมหนังนอกกระแสไว้เพียบ ชาวต่างชาติ เยอะพอกับคนไทย บรรยากาศเหมือนโรงหนังสมัยแฟนฉัน ตั๋วยังคงเอกลักษณ์ รวมถึงชุดพนักงาน ไม่ได้มาเป็นครั้งแรก แต่ยังรู้สึกทุกครั้งที่พบเห็น

" The lives of others" คือหนังที่เราเลือก มีชื่อไทยว่า "วิกฤติรักแดนเบอร์ลิน" แค่ชื่อก็กินขาดล่ะ หนังเล่าย้อนไปสมัยก่อนกำแพงเบอร์ลินจะล่มสลาย เยอรมันตะวันออก กับเยอรมันตะวันตก สมัยนั้นความไว้เนื้อเชื่อใจ หาไม่ได้แม้กระทั้งคนรัก หนังเล่าในมุมของการปกครองของรัฐบาลเยอรมันตะวันออก ไร้ซึ่งอิสระเสรี ความมั่นคงเป็นใหญ่ ความขัดแย้งทางด้านคิด การเมือง นำพาไปสู่การสอดแนม สายลับ หนังทำให้เราติดตามไม่ละสายตาจากภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า

จุดเด่นที่เราชอบของหนังเรื่องนี้ คือโทนสีของหนังทั้งหมด รวมถึงสีเสื้อผ้า ฉาก บรรยากาศ อยู่ในโทนสีเทา เบส ขุ่นๆ มันทำให้หนังที่ดูเกิดความลังเล สับสน ไม่แน่ใจในการตัดสินใจ ถ้าใครชอบหนังแนว สืบสวน สอบสวน ชิงไหว ชิงพริบ คงชอบหนังเรื่องนี้

หลังจากออกจากโรงก็ต่อสายตรงไปหา ตูน อีกที่เพื่อถามและแลกเปลี่ยน หนังทำให้เราสับสนว่าทำไมตัวละครถึงต้องตัดสินใจเช่นนั้น ตูนให้คำตอบแบบไม่แน่ใจกับมาเช่นกัน หนังไม่ได้พูดถึงจิตใจตัวละครในช่วงนั้น เว้นช่องว่างให้คนดูได้คิดและวิเคราะ ในสถานการณ์ที่กำลังสับสน

หนังนอกกระแสในเมืองไทย ทำให้บ่ายวันอาทิตย์นี้มีสีสันขึ้นมาไม่น้อย ถ้าใครเคยกินอาหารรสชาติเดิมๆ ลองเปลี่ยนมากินอาหารแปลกๆดู เพื่อจะทำให้ต่อมรับรสในด้านที่ไม่ได้ใช้ ได้รับรสบ้าง เดี่ยวมันจะด้านชา จนไม่รู้เลยว่าด้านนี้ก็มีของอร่อยเหมือนกัน

ข้อมูลเพิ่มเติ่ม http://www.apexsiam-square.com/

ความทรงจำลอยฟ้า

2007-03-15T07:33:00.000Z

" ไอ้เล็กตื่น ตื่นได้แล้ว มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหน " เสียงผู้ให้กำเนิดปลุกลูกชาย

เล็กไม่ได้เป็นคนนอนตื่นสายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่เพียงเหตุผลที่ตื่นไม่ตรงเวลาก็เพราะเครื่องปลุกเวลานอนของเล็กถ่านหมด เล็กเริ่มใช้นาฬิกาส่งเสียงเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ก่อนเล็กตื่นตรงเวลาเพราะเสียงเครื่องบินปลุก หลังจากย้ายเครื่องบินที่สนามบินดอนเมืองออกไป เล็กก็ตื่นสายแต่เช้า

ตี 4 เวลาลืมตาของร้านขายก๋วยเตี๋ยวของเล็ก ร้านเล็กอยู่มุมถนนตรงข้ามสถานีรถไฟดอนเมือง ลูกค้าส่วนใหญ่ก็พนักงานที่ทำงานในสนามบินและคนมาใช้บริการรถไฟ ที่สำคัญใกล้หอพักและตลาดสด แม่ของเล็กมีแผงขายหมูอยู่ในตลาด

แต่ก่อนเล็กยังไม่ได้เป็นเจ้าของกิจการเขาเข็นผักอยู่ในตลาดสี่มุมเมือง แม่ก็ขายหมูอยู่ในตลาดเหมือนกัน แล้วก็โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่สถานีรถไฟดอนเมือง แม่ยังคงอาชีพเดิม แต่เล็กได้กัดฟันลงทุนด้วยเงินกู้ของชาวบ้านเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวที่ชื่อว่า ชายเล็กบะหมี่หมู เล็กอยากเป็นคุณชายมานานแล้วและเล็กอยากขายเนื้อวัวด้วย แต่ด้วยที่แม่ขายหมูและนับถือเจ้าแม่กวนอิม หมูจึงกลายเป็นคำตอบสุดท้าย

ช่วงที่สนามบินดอนเมืองยังมีเครื่องบิน ร้านของคุณชายเล็กก็ขายดีลูกค้าติดใจในน้ำซุปที่หวานกลมกล่อม เนื้อหมูที่หมักมาอย่างพิถีพีถัน วัตถุดิบส่วนใหญ่ได้มาจากตลาดสดที่แม่ขายหมูอยู่ ผักได้มาจาก ร้านเจ๊ติ๋ม เครื่องปรุงจากร้านตาเบิ้มท้ายตลาดติด กับร้านป้าแจ่มขายกะทิ ส่วนใหญ่ก็สนิทกับแม่ของเล็ก เล็กก็เจอหน้าพวกลุงๆน้าๆทุกวันนับถือกันจนเสมือนญาติห่างๆ

( เสียงเครื่องบินลง )

ลูกค้ามีทั้งขาประจำและขาจร หอพักที่ใกล้กับร้านคุณชาย ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่ทำงานในสนามบิน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แต่ลูกค้าที่เล็กเฝ้ารอคอยคือพนักงานต้อนรับสาวสวยของสายการบินแถบเอเชีย

นก เพิ่งเป็นแอร์ฯ ได้ไม่นาน หลายครั้งที่ เล็กอาสาเดินถือก๋วยเตี๋ยวชามหวานขึ้นไปเสิร์ฟถึงหน้าห้อง และอีกหลายครั้งที่ เธอพาเพื่อนๆมากินกันจนเต็มร้าน

เล็กกับนกพูดคุยกันบ้างตามประสาพ่อค้ากับลูกค้า แต่เวลาของเล็กมีไม่มากพอที่จะรู้จักนางฟ้านกคนนี้ เมื่อรัฐบาลยุคเหลี่ยมจัดสั่งอนุมัติการเปิดสนามบินแห่งใหม่ สิ่งนี้คือความภาคภูมิใจของคนไทยทุกคน แต่ เล็ก คือคนหนึ่งที่ไม่ค่อยภูมิใจเท่าไร กับการพรากความรักของเขาไปอยู่ไกลถึงหนองงูเห่า เล็กต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว เล็กบอกและให้กำลังใจตัวเองว่า

" การเดินทางไปดวงจันทร์ถ้าไปไม่ถึงอย่างน้อยก็อยู่ทามกลางดวงดาว " เล็กจำคำคมจากดีเจคนโปรดมาสอนใจ

( เสียงเครื่องบิน ขึ้น )

ภารกิจพิชิตนางฟ้าจึ่งเริ่มขึ้น เล็กไม่ได้ปรึกษาใครเพราะคิดไปคิดมา ก็ไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ เจ๊ติ๋มขายผักก็มั่วแต่เล่นหวยสนใจแต่ตัวเลข ตาเบิ้มขายเครื่องปรุงก็เอาแต่นั่งเล่นหมากรุกกับกลุ่มวิน มอเตอร์ไซร์ทั้งวัน ป้าแจ่มไม่ต้องพูดถึงรายนั้นติดหวยหนักกว่าเจ๊ติ๋มอีก ขนาดว่ามองกะทิสีขาวๆ เป็นตัวเลขได้ แม่น้อยแม่ตัวเองแท้ๆ หนักที่สุด เปิดโต๊ะจดหวยหลังร้านแผงขายหมู

แม่เคยบอกว่า "ขายหมูกำไรน้อย มันบาป ฆ่าสัตย์ตัดชีวิต อันนี้ไม่มีใครตาย" แม่น้อยอธิบายพร้อมกับก้มลงจดตัวเลข บนกระดาษต่อไป

" เส้นเล็กน้ำค่ะ " เสร็จเสียงนางฟ้าหัวใจเล็กแทบละลายในปากและไม่ละลายในมือ น้ำเสียงและแววตาหวานยิ่งกว่า ช๊อคโกแลตเอ็มแอนด์เอ็มซองสีเหลือง เล็กสบตาพอเป็นพิธี ระหว่างลวงเส้นเล็กคิดมุขในการเจรจาภาษานางฟ้า

" เสร็จแล้วครับก๋วยเตี๋ยวหน้าใสกับหัวใจโทรมๆ " เล็กคิด โห !!! โคตรลาวเลย คิดได้ไงเนี่ย

เล็กเริ่มต่อว่าคนเขียนบท ... มันต้องเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินสิ ต้องเกี่ยวกับเรื่องบนฟ้า เล็กทบทวนและบอกตัวเอง ระหว่างที่หยิบหมูหมักรสนุ่มใส่จานพร้อมโรยพริกไทยเป็นอันเสร็จ เล็กคิดว่าปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน

( เสียงเครื่องบินลง )
มือไม้สั่นพอสมควร ในหัวทบทวนและบอกว่าต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบิน เรื่องใกล้ตัวเค้าแล้วมาคนเดียวด้วยถ้าไม่คุยตอนนี้แล้วจะไปคุยตอนไหน เล็กเริ่มกดดันตัวเอง

" ชอบกินเส้นเล็กเหรอคับ เห็นมาทุกครั้งก็สั่งแต่เส้นเล็ก "
คุณชายเล็กคิดว่ามันเกี่ยวไรกับ เครื่องบิน เรื่องบนฟ้า ตรงไหนว้าเนี่ย
นกยิ้ม " ค่ะ ก็กินได้ทุกเส้นละค่ะ แต่ชอบเส้นเล็กมากว่า"
เล็กคิด ทำไมไม่ชอบเล็กเฉยๆว่ะเอาเส้นมาทำไม
" เออ..อ.. คุณนกจำสายการบินได้ทุกสายไหมคับ"นางฟ้านกยิ้มแบบ งง งง เรื่องชื่อกับคำถาม
" ก็ เห็นก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างค่ะ "
เล็กเห็นว่าเริ่มจะไปได้ดี " เชื่อไม่คับ ว่า ผมจำได้ทุกสายการบินเลย " นางฟ้าตาโตสนใจกับคำอวดอ้าง " จริงๆ นะคับ"

( เสียงเครื่องบินลง )

" นี่ นี่ อันนี้ สายการบินแอร์ฟรานซ์ " เล็กชี้ที่เครื่องบินที่บินลงมาจอด นกคิดว่าใครๆ ก็รู้ว่าเป็นแอร์ฟรานซ์ เพราะข้างเครื่องก็เขียนตัวภาษาอังกฤษตัวโต บอกสังกัด เล็กรู้สึกภูมิใจในสิ่งที่เป็นความรู้ที่อาศัยครูพักลักจำ เล็กตอนเด็กๆนั้น ชอบเครื่องบินเล็ก ติดเชื้อสายมาจากพ่อ

พ่อของเล็กเป็นนักบิน ขับเครื่องบินอยู่ที่แดนเนรมิตร หลังจากแดนเนรมิตรปิดตัวลง จึงย้ายมาขับที่ดรีมเวิลด์ พ่อของเล็กเสียเมื่อตอนที่เล็กอายุได้ 5 ขวบ แม่จึงย้ายมาอยู่แถวรังสิต พ่อเล็กยังไม่ทันจะขับรถไฟเหาะตีลังกาที่ดรีมเวิลด์เลย ก็จากไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้น เล็กก็คงรู้เรื่องรถไฟทุกรุ่นไปแล้ว

( เสียงเครื่องบินลง )

" แล้วลำนี้ละ " หญิงสาวชี้
เล็กยิ้มแล้วบอกว่า " เจแปนแอร์ไลน์ " หญิงสาวเริ่มสนุกกับการลองเชาว์และไหวพริบ
ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไว้เริ่มอืด เล็กมองเห็นโอกาสในการสนิทสนม เล็กบอกหญิงสาว
" เดี่ยวผมทำให้ใหม่ดีกว่าคับ ชามนี้มันไม่ร้อน เส้นมันก็อืดแล้วคับ " นกยื่นชามก๋วยเตี๋ยวให้อย่าง ว่าง่าย นางฟ้านกนั่งมองท้องฟ้า เล็กแอบมองเป็นระยะระหว่างรอเส้นสุก มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
" และลำโน่น ละ " หญิงสาวเสนอโจทย์ยาก เมื่อเครื่องบินขึ้นไปได้สักระยะ ทำให้ขนาดที่มองเห็นไกลและลำเล็ก หญิงสาวแอบยิ้มในใจ เล็กเดินถือชามใหม่รสชาติเดิมมาให้ที่โต๊ะสายตาเหลือบมอง
" โห ไกลมาก เดี๋ยวนะ รอให้มันเลี้ยวโค้งก่อน " เครื่องเริ่มโค้งอย่างที่เล็กบอก เล็กใจจดจ่อกับภาพเคลื่อนไหวระยะไกล " นกแอร์ " เล็กตอบ พูดเสร็จเล็กและนางฟ้านกก็หัวเราะ
" รู้ได้ไงอ่ะ " นกยิ้มและงงกับความรู้มากของชายหนุ่ม

หลังจากวันที่ดีที่สุด นางฟ้านกก็ไม่ได้ปรากฏกายมาให้เห็นอีกเลยการย้ายไปของสนามบินดอนเมืองแห่งนี้ก็เงียบเหงา พนักงานส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมด สภาพจิตใจของคุณชายเล็กตอนนี้นิ่มเหมือนหมูที่แม่หมักทิ้งไว้ข้ามปี ความหวานในน้ำซุปก็จืดจาง หน้าชายเล็กไร้ความรู้สึกเหมือน เจ๊ติ๋มและป้าแจ่มโดนหวยกิน คำพูดสุดท้ายที่ได้คุยภาษานางฟ้ากับนก เล็กยังจำได้แม่น นกชี้ไปที่ เสื้อตัวเองมีโลโก้สายการบินของนกทำงานอยู่แล้วถามว่า " นี้ละสายการบินอะไร? " เป็นรูป หยินหยาง สีแดง น้ำเงิน บนพื้นขาว เล็กยิ้มและให้ความเงียบเป็นคำตอบ

( เสียงหายใจ )

ความทรงจำของเล็กก็กลับมาหลังจากที่รัฐบาลชุดใหม่มีนโยบายให้มาใช้ สนามบินดอนเมือง ควบคู่ไปกับสนามบินสุวรรณภูมิ เล็กรอคอยเสียงนาฬิกาปลุกเคลื่อนที่ รอคอยความหวานของน้ำซุป และรอคอยหัวใจอีกครึ่งดวงที่มีคนขโมยเอาไป ( "โคตรลาวเลย" เล็กเริ่มรับไม่ได้กับคนเขียน )

ไม่ใช่แค่เล็กที่รอคอยการกลับมาของเครื่องบิน คนทั้งชุมชนก็รอคอยการมีชีวิตชีวาอีกครั้ง สนามบินอยู่คู่กับคนดอนเมืองมาเป็นสิบเป็นร้อยปี ผูกพันกันมาหลายช่วงชีวิต เจ๊ติ๋มก็จะได้กลับไปเช็ดพื้นในสนามบิน ป้าแจ่มก็จะได้กลับไปเก็บรถเข็นให้กับนักเดินทาง หลายๆอย่างก็จะกลับไปเหมือนเดิม รวมถึงน้ำซุปของเล็กด้วย

แม้กระทั้งหมาแถวดอนเมือง ก็ยังรอคอยเห่าเครื่องบินเลย

คำถาม : นกทำงานอยู่สายการบินอะไร ?