ถึงเวลาเดินทาง

หลังจากไม่ได้อัพบล๊อคมาเป็นเวลาหลายเดือน เข้ามาเก็บความสะอาด ทาสีบ้านใหม่ ทำให้บล๊อคมีชีวิตชีวาขึ้น ทำให้แขกไปใครมาจะได้รู้ว่าเจ้าของบล๊อคไม่ได้ละทิ้ง หนีหายไปไหน ยังเก็บเรื่องราวดีๆ ความรู้สึกดีๆ จับมาบรรจุเป็นตัวหนังสือ อ่านง่ายๆสไตล์สารพัดอิงแบบนี้

อีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น เราก็จะได้กลับเมืองไทยไปเยี่ยมที่บ้านและเพื่อนๆ หลังจากไมไ่ด้เจอหน้ากันมาเกือบจะ2ปี plan ต่างๆ ก็งอกออกมาแบบไม่มีระบบกลั่นกรอง ทั้งที่เวลาที่อยู่ที่ไทยแค่3อาทิตย์ อันไหนอยากทำก่อนบ้าง เริ่มลิส ออกมาเป็นหน้าๆกระดาษ อะไรที่ต้องทำ อะไรที่ต้องไป อะไรที่ต้องเที่ยวและอะไรที่จะต้องไปกิน!!!

ที่เที่ยวต่างๆในไทยเริ่มผุดขึ้นมาในหัวเหมือนมันทุกฝั่งเป็นเมล็ดไว้จนวันนี้มันได้น้ำเลยเริ่มงอก

สมุย ภูเก็ต เชียงใหม่ ผับแถวทองหล่อ ไหว้พระ อาหารญี่ปุ่น ขนมหวาน เสม็ด บ้านเพื่อน หัวหิน

โอ็ยยยยย แล้วที่ไหนดีน้าาาาาา

การค้นหาข้อมูลจึงเกิดขึ้น เมื่อวันก่อน น้องที่ทำงานด้วยกันที่ร้านอาหาร ถึงเวลาต้องกลับไทยก็จากลากันแบบซึ้งๆ บ้านของศศิอยู่ภูเก็ตก่อนเธอกลับ เธอทิ้งท้ายไว้น่าสนใจว่า พี่มาเที่ยวภูเก็ตน่าาาา เดี่ยวจะพาไปกิน อาหารทะเลรสเด็ด และจะพาไปเที่ยวแบบคนพื้นที่เค้าเที่ยวกัน โอ้ยย ฟังแล้วอยากจะแพ็คกระเป๋าตาม ศศิ ไปกิน ปู(น) ให้ร้อนท้องเลยทีเดียว นี้ก็เป็นข้อมูลชั้นดีอีกที่ ที่เข้ามางอกอยู่ในหัว

ทุกวันนี้ิก็เฝ้าแต่รอ ให้ถึงวันที่ได้กลับไปเหยียบแผ่นดินสยาม จะได้เที่ยวในสไตล์ไทยๆ อยากจะกินอะไรแบบไทยๆ อย่างน้อยก็กลับไปชาร์ตพลัง ได้ไปอยุ่กับครอบครัว ได้กินอาหารฝีมือแม่ ได้หัวเราะกับหลานๆ แค่นี้ก็มีพลังที่จะสู้ และตามหาฝันกันต่อไป

ขนของฝากกลับเป็นกระเป๋า เพื่อจะเอาความสุขกลับไปแจกคนที่ไทย แทนการหายหน้าหายตาไป

และตอนขากลับเราก็เตรียมขนความรัก ความรู้สึกดีๆ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่เค้ามีให้จับใส่ให้เต็มกระเป๋า

หวังว่า น้ำหนักคงไม่เกิน30กิโลนะ