เรื่องนี้เกี่ยวกับความรัก

......

"เห้อ! ไอ้ต้อมมึงจะซื้ออะไรให้นุชว่ะ" ไอ้ชาติหัวหน้าห้องถามด้วยสีหน้าเครงเครียด

"และมึงละ มึงจะให้ไร" ไอ้ต้อมถามกลับด้วยสีหน้าอยากรู้

"แล้วมึงจะรู้ไปทำไม " ไอ้ชาติทำเสียงดังขึ้นใส่

" อ้าว ถ้ามึงซื้อของเหมือนกู กูจะได้ไปซื้อใหม่ จะได้ไม่ซ้ำมึง " ไอ้ต้อมรีบชี้แจง

" เอ้า มึงซื้อแล้วเหรอ กูยังไม่ได้ซื้อเลย กูเลยมาถามมึงเนี้ย แล้วตกลงมึงซื้อไรว่ะ" ไอ้ชาติถามย้ำ

" งันกูไม่บอกมึงหรอก เดี่ยวมึงเลียนแบบกู กูอุตสาหลอกถามอีแป้งมันมา ว่านุชชอบไร" ไอ้ต้อมเริ่มยั่วโมโหหัวหน้าห้อง

" อ้าว ไอ้เหี้ย! กูว่าอย่างมึงนะคงซื้อได้แค่ สติ๊กเกอร์รูปหัวใจละ ว้า 5555 " ไอ้ชาติแสดงพลังและอำนาจออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ

" คนอย่างนุชนะ มันต้องเหมาะกับคนอย่างกู กูหัวหน้าห้องชาติ ลูกผู้ใหญ่แช่ม หลานกำนันโชคโว้ย ไม่เคยจีบใครไม่ติด ถ้ากูจะจีบใคร กูต้องได้"

" อ้าวและอีขวัญ ป.5 ละ มึงยังจีบไม่ติดเลย หรือไอ้เอ๋ ป.4 ห้องไอ้ไก่อ่ะ มึงก็จีบไม่ติด กูไม่เคยเห็นว่ามึงจีบใครติดสักคน"ไอ้ต้อมยั่วโมโหอีกครั้งเพราะมันรุ้ว่าไอ้ชาติดีแต่ปาก

" ไอ้เหี้ย!!! อีขวัญนั้นกูเลิกแล้วโว้ย กูเข้ากันไม่ได้ มันชอบตามตื้อกู กูเบื่อ ส่วนอีเอ๋ กูเปลี่ยนใจ กูไม่จีบเองแหละ กูว่ามันเตี้ยไปหน่อย ตอนเดินด้วยแล้วมันไม่เหมาะ "

" มันคบกันตอนไหนว่ะ และมึงสูงตายละ" ไอ้ต้อมพึงพำหลุดปากออกมา

" ไอ้ต้อมมึงว่าไรนะ " ไอ้ชาติทักด้วยสีหน้าเอาจริง

" เปล่าๆ กูแค่บอกว่า คนสูงอย่างมึงมันก็ไม่เหมาะกับอีเอ๋จิงๆ" ไอ้ต้อมทำสีหน้าเอียนๆ

" เดี่ยวพรุ่งนี้กูจะชวนนุชไปกินข้าวร้านป้าติ๋มหลังโรงเรียน กูบอกป้าไว้แล้วให้เค้าจองโต๊ะชั้น2 ข้างๆตู้ปลา กูว่ามุมนั้นโรแมนติคสุดละ

ไอ้ชาติเริ่มฝันหวานสีหน้าเริ่มเคลิ้ม

" โต๊ะนั้นกูจองแล้ว " ไอ้ต้อมหลุดปากออกมาเบาๆ

" อะไรนะ! มึงจองแล้ว มึงจะไปกินกับนุช ? นุชตอบรับนัดมึงแล้วเหรอ? เค้าไม่ว่างไปกับมึงหรอก เค้ารับนัดกูแล้วโว้ย " ไอ้ชาติอมยิ้มแบบสะใจ

" เค้ารับแล้วโว้ย !!! " ไอ้ต้อมตอบแบบทันควัน

" มึงนัดนุชกี่โมงว่ะ " ไอ้ชาติสีหน้าไร้ความมั่นใจหลังจากคำตอบของต้อมสิ้นสุดลง

" ตอนพักเที่ยง " ไอ้ต้อมยิ้มแบบมั่นใจ

" อะไรว้าเนี้ย ของกูตอนเย็นหลังเลิกเรียน "



สิ้นสุดคำตอบ ไอ้ต้อมและไอ้ชาติ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ผิดหวังกับคำตอบของทั้งคู่ เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังเบาๆเป็นระยะพอเป็นบรรยากาศระหว่างความเงียบของสองหนุ่ม



ตาของทั้งคู่เมอลอย ยามเย็นดวงจันทร์เริ่มมาเข้างานเหมือนทุกๆวัน เสียงลูกบาสเริ่มเบาบาง ความมืดเข้ามาแทนที่ ประสาทสัมผัสด้านรับรู้ถูกปิด ในสมองคิดแต่ภาพซ้ำๆ " พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันนะ " ....... " ค่ะ" รอยยิ้มยังฝั่งตัวอยู่ในรอยหยักในหัว เสียงที่อ่อนนุ่มถูกเล่นซ้ำด้วยเครื่องเล่นที่อยุ่ด้านซ้ายของหน้าอก


มือของไอ้ต้อมล่วงของบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกง

" เออ มึงตอบถูก กูไม่มีปัญญาซื้อของดีๆแพงๆให้หญิงหรอก กูก็มีแค่ สติ๊กเกอร์รูปหัวใจ แค่นี้แหละ " ต้อมหยิบถุงพลาสติกภายในบรรจุหัวใจสีแดงสดไว้หลายช่องหัวใจ สติ๊กเกอร์ที่เก็บไว้ข้ามปี รอคอยการติดแน่น ข้างๆกันมีเงินชนิดแบงค์และชนิดเหริยญอีกหลายกำมือ เป็นการเก็บเล็กผสมน้อยเพื่ออาหารกลางวันในวันแห่งความรักและกับคนที่รัก


" เอ้า...ไหนมึงบอกว่าถามอีแป้งมาแล้วไง"

" กูไม่ได้ถามหรอก เพราะถ้ากูรู้ก็ไม่มีปัญญาซื้อให้อยุ่ดีแหละ กูก็เลยไม่ถาม" ไอ้ต้อมก้มหน้าตอบ แสงสว่างเหลือน้อยเต็มที

" เออ กูเห็นนุชบอกว่าจะพาเพื่อนไปกินด้วย กูว่า มันคงเห็นว่ากูรวยมั่ง ก็คงจะไปล่มทับกู ... กูไม่เข้าใจเลยนะเว้ย ทำไมผู้หญิงที่กูจีบแต่ละคน แม่งหวังจะกินเงินกู .... อย่างว่า กูแม่งไม่หล่อเหมือนไอ้พล มันนิ แม่งวันวาเรนไททีไร เสื้อแม่งมีแต่สติ๊กเกอร์ กูแม่งเดินเสื้อขาวทั้งวัน ไม่เห็นมีใคร แปะกูซักคน "

" อ้าวไหน มึงบอกว่ามึงจีบใครก็ติดไง " ไอ้ต้อมอมยิ้มแหย่ ไอ้ชาติอีกดอก

" ไอ้เหิ้ย !!! กูเลือกจีบโว้ย ที่ผ่านมากูเล่นๆ กูยังไม่เอาจิง " ไอ้ชาติอมยิ้มกับคำขี้คุยก้อนโต ที่หลุดออกมาจากปาก


" เดี่ยวหรุ่งนี้มึงค่อยดู เสื้อกูจะมีแต่สีแดง สติ๊กเกอร์รูปหัวใจล้วนๆ ไอ้ชาติหัวหน้าห้องซะอย่าง 555"


ไอ้ต้อมยิ้มรับกับบรรยากาศที่เป็นกันเอง ในสมองคิดว่าอย่างน้อย ก็มีเงินกินอาหาร ในวันที่ธรรมดา ได้อีกหลายวัน



ตอนนี้ท้องฟ้ามีแต่ดวงดาว ความมืดเข้ามาแทนที่แบบเต็มตัว
แต่กลับกัน ตาของ ชาติ กับ ต้อม สว่าง พอมองเห็นทางกลับบ้าน
ในมือของต้อม ยังกำหัวใจสีแดงของตัวเองไว้แน่น
สติ๊กเกอร์ยังรอคอยการแปะติดในปีต่อๆไป