" ไอ้เล็กตื่น ตื่นได้แล้ว มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหน " เสียงผู้ให้กำเนิดปลุกลูกชาย
เล็กไม่ได้เป็นคนนอนตื่นสายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่เพียงเหตุผลที่ตื่นไม่ตรงเวลาก็เพราะเครื่องปลุกเวลานอนของเล็กถ่านหมด เล็กเริ่มใช้นาฬิกาส่งเสียงเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ก่อนเล็กตื่นตรงเวลาเพราะเสียงเครื่องบินปลุก หลังจากย้ายเครื่องบินที่สนามบินดอนเมืองออกไป เล็กก็ตื่นสายแต่เช้า
ตี 4 เวลาลืมตาของร้านขายก๋วยเตี๋ยวของเล็ก ร้านเล็กอยู่มุมถนนตรงข้ามสถานีรถไฟดอนเมือง ลูกค้าส่วนใหญ่ก็พนักงานที่ทำงานในสนามบินและคนมาใช้บริการรถไฟ ที่สำคัญใกล้หอพักและตลาดสด แม่ของเล็กมีแผงขายหมูอยู่ในตลาด
แต่ก่อนเล็กยังไม่ได้เป็นเจ้าของกิจการเขาเข็นผักอยู่ในตลาดสี่มุมเมือง แม่ก็ขายหมูอยู่ในตลาดเหมือนกัน แล้วก็โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่สถานีรถไฟดอนเมือง แม่ยังคงอาชีพเดิม แต่เล็กได้กัดฟันลงทุนด้วยเงินกู้ของชาวบ้านเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวที่ชื่อว่า ชายเล็กบะหมี่หมู เล็กอยากเป็นคุณชายมานานแล้วและเล็กอยากขายเนื้อวัวด้วย แต่ด้วยที่แม่ขายหมูและนับถือเจ้าแม่กวนอิม หมูจึงกลายเป็นคำตอบสุดท้าย
ช่วงที่สนามบินดอนเมืองยังมีเครื่องบิน ร้านของคุณชายเล็กก็ขายดีลูกค้าติดใจในน้ำซุปที่หวานกลมกล่อม เนื้อหมูที่หมักมาอย่างพิถีพีถัน วัตถุดิบส่วนใหญ่ได้มาจากตลาดสดที่แม่ขายหมูอยู่ ผักได้มาจาก ร้านเจ๊ติ๋ม เครื่องปรุงจากร้านตาเบิ้มท้ายตลาดติด กับร้านป้าแจ่มขายกะทิ ส่วนใหญ่ก็สนิทกับแม่ของเล็ก เล็กก็เจอหน้าพวกลุงๆน้าๆทุกวันนับถือกันจนเสมือนญาติห่างๆ
( เสียงเครื่องบินลง )
ลูกค้ามีทั้งขาประจำและขาจร หอพักที่ใกล้กับร้านคุณชาย ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่ทำงานในสนามบิน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แต่ลูกค้าที่เล็กเฝ้ารอคอยคือพนักงานต้อนรับสาวสวยของสายการบินแถบเอเชีย
นก เพิ่งเป็นแอร์ฯ ได้ไม่นาน หลายครั้งที่ เล็กอาสาเดินถือก๋วยเตี๋ยวชามหวานขึ้นไปเสิร์ฟถึงหน้าห้อง และอีกหลายครั้งที่ เธอพาเพื่อนๆมากินกันจนเต็มร้าน
เล็กกับนกพูดคุยกันบ้างตามประสาพ่อค้ากับลูกค้า แต่เวลาของเล็กมีไม่มากพอที่จะรู้จักนางฟ้านกคนนี้ เมื่อรัฐบาลยุคเหลี่ยมจัดสั่งอนุมัติการเปิดสนามบินแห่งใหม่ สิ่งนี้คือความภาคภูมิใจของคนไทยทุกคน แต่ เล็ก คือคนหนึ่งที่ไม่ค่อยภูมิใจเท่าไร กับการพรากความรักของเขาไปอยู่ไกลถึงหนองงูเห่า เล็กต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว เล็กบอกและให้กำลังใจตัวเองว่า
" การเดินทางไปดวงจันทร์ถ้าไปไม่ถึงอย่างน้อยก็อยู่ทามกลางดวงดาว " เล็กจำคำคมจากดีเจคนโปรดมาสอนใจ
( เสียงเครื่องบิน ขึ้น )
ภารกิจพิชิตนางฟ้าจึ่งเริ่มขึ้น เล็กไม่ได้ปรึกษาใครเพราะคิดไปคิดมา ก็ไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ เจ๊ติ๋มขายผักก็มั่วแต่เล่นหวยสนใจแต่ตัวเลข ตาเบิ้มขายเครื่องปรุงก็เอาแต่นั่งเล่นหมากรุกกับกลุ่มวิน มอเตอร์ไซร์ทั้งวัน ป้าแจ่มไม่ต้องพูดถึงรายนั้นติดหวยหนักกว่าเจ๊ติ๋มอีก ขนาดว่ามองกะทิสีขาวๆ เป็นตัวเลขได้ แม่น้อยแม่ตัวเองแท้ๆ หนักที่สุด เปิดโต๊ะจดหวยหลังร้านแผงขายหมู
แม่เคยบอกว่า "ขายหมูกำไรน้อย มันบาป ฆ่าสัตย์ตัดชีวิต อันนี้ไม่มีใครตาย" แม่น้อยอธิบายพร้อมกับก้มลงจดตัวเลข บนกระดาษต่อไป
" เส้นเล็กน้ำค่ะ " เสร็จเสียงนางฟ้าหัวใจเล็กแทบละลายในปากและไม่ละลายในมือ น้ำเสียงและแววตาหวานยิ่งกว่า ช๊อคโกแลตเอ็มแอนด์เอ็มซองสีเหลือง เล็กสบตาพอเป็นพิธี ระหว่างลวงเส้นเล็กคิดมุขในการเจรจาภาษานางฟ้า
" เสร็จแล้วครับก๋วยเตี๋ยวหน้าใสกับหัวใจโทรมๆ " เล็กคิด โห !!! โคตรลาวเลย คิดได้ไงเนี่ย
เล็กเริ่มต่อว่าคนเขียนบท ... มันต้องเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินสิ ต้องเกี่ยวกับเรื่องบนฟ้า เล็กทบทวนและบอกตัวเอง ระหว่างที่หยิบหมูหมักรสนุ่มใส่จานพร้อมโรยพริกไทยเป็นอันเสร็จ เล็กคิดว่าปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน
( เสียงเครื่องบินลง )
มือไม้สั่นพอสมควร ในหัวทบทวนและบอกว่าต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบิน เรื่องใกล้ตัวเค้าแล้วมาคนเดียวด้วยถ้าไม่คุยตอนนี้แล้วจะไปคุยตอนไหน เล็กเริ่มกดดันตัวเอง
" ชอบกินเส้นเล็กเหรอคับ เห็นมาทุกครั้งก็สั่งแต่เส้นเล็ก "
คุณชายเล็กคิดว่ามันเกี่ยวไรกับ เครื่องบิน เรื่องบนฟ้า ตรงไหนว้าเนี่ย
นกยิ้ม " ค่ะ ก็กินได้ทุกเส้นละค่ะ แต่ชอบเส้นเล็กมากว่า"
เล็กคิด ทำไมไม่ชอบเล็กเฉยๆว่ะเอาเส้นมาทำไม
" เออ..อ.. คุณนกจำสายการบินได้ทุกสายไหมคับ"นางฟ้านกยิ้มแบบ งง งง เรื่องชื่อกับคำถาม
" ก็ เห็นก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างค่ะ "
เล็กเห็นว่าเริ่มจะไปได้ดี " เชื่อไม่คับ ว่า ผมจำได้ทุกสายการบินเลย " นางฟ้าตาโตสนใจกับคำอวดอ้าง " จริงๆ นะคับ"
( เสียงเครื่องบินลง )
" นี่ นี่ อันนี้ สายการบินแอร์ฟรานซ์ " เล็กชี้ที่เครื่องบินที่บินลงมาจอด นกคิดว่าใครๆ ก็รู้ว่าเป็นแอร์ฟรานซ์ เพราะข้างเครื่องก็เขียนตัวภาษาอังกฤษตัวโต บอกสังกัด เล็กรู้สึกภูมิใจในสิ่งที่เป็นความรู้ที่อาศัยครูพักลักจำ เล็กตอนเด็กๆนั้น ชอบเครื่องบินเล็ก ติดเชื้อสายมาจากพ่อ
พ่อของเล็กเป็นนักบิน ขับเครื่องบินอยู่ที่แดนเนรมิตร หลังจากแดนเนรมิตรปิดตัวลง จึงย้ายมาขับที่ดรีมเวิลด์ พ่อของเล็กเสียเมื่อตอนที่เล็กอายุได้ 5 ขวบ แม่จึงย้ายมาอยู่แถวรังสิต พ่อเล็กยังไม่ทันจะขับรถไฟเหาะตีลังกาที่ดรีมเวิลด์เลย ก็จากไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้น เล็กก็คงรู้เรื่องรถไฟทุกรุ่นไปแล้ว
( เสียงเครื่องบินลง )
" แล้วลำนี้ละ " หญิงสาวชี้
เล็กยิ้มแล้วบอกว่า " เจแปนแอร์ไลน์ " หญิงสาวเริ่มสนุกกับการลองเชาว์และไหวพริบ
ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไว้เริ่มอืด เล็กมองเห็นโอกาสในการสนิทสนม เล็กบอกหญิงสาว
" เดี่ยวผมทำให้ใหม่ดีกว่าคับ ชามนี้มันไม่ร้อน เส้นมันก็อืดแล้วคับ " นกยื่นชามก๋วยเตี๋ยวให้อย่าง ว่าง่าย นางฟ้านกนั่งมองท้องฟ้า เล็กแอบมองเป็นระยะระหว่างรอเส้นสุก มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
" และลำโน่น ละ " หญิงสาวเสนอโจทย์ยาก เมื่อเครื่องบินขึ้นไปได้สักระยะ ทำให้ขนาดที่มองเห็นไกลและลำเล็ก หญิงสาวแอบยิ้มในใจ เล็กเดินถือชามใหม่รสชาติเดิมมาให้ที่โต๊ะสายตาเหลือบมอง
" โห ไกลมาก เดี๋ยวนะ รอให้มันเลี้ยวโค้งก่อน " เครื่องเริ่มโค้งอย่างที่เล็กบอก เล็กใจจดจ่อกับภาพเคลื่อนไหวระยะไกล " นกแอร์ " เล็กตอบ พูดเสร็จเล็กและนางฟ้านกก็หัวเราะ
" รู้ได้ไงอ่ะ " นกยิ้มและงงกับความรู้มากของชายหนุ่ม
หลังจากวันที่ดีที่สุด นางฟ้านกก็ไม่ได้ปรากฏกายมาให้เห็นอีกเลยการย้ายไปของสนามบินดอนเมืองแห่งนี้ก็เงียบเหงา พนักงานส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมด สภาพจิตใจของคุณชายเล็กตอนนี้นิ่มเหมือนหมูที่แม่หมักทิ้งไว้ข้ามปี ความหวานในน้ำซุปก็จืดจาง หน้าชายเล็กไร้ความรู้สึกเหมือน เจ๊ติ๋มและป้าแจ่มโดนหวยกิน คำพูดสุดท้ายที่ได้คุยภาษานางฟ้ากับนก เล็กยังจำได้แม่น นกชี้ไปที่ เสื้อตัวเองมีโลโก้สายการบินของนกทำงานอยู่แล้วถามว่า " นี้ละสายการบินอะไร? " เป็นรูป หยินหยาง สีแดง น้ำเงิน บนพื้นขาว เล็กยิ้มและให้ความเงียบเป็นคำตอบ
( เสียงหายใจ )
ความทรงจำของเล็กก็กลับมาหลังจากที่รัฐบาลชุดใหม่มีนโยบายให้มาใช้ สนามบินดอนเมือง ควบคู่ไปกับสนามบินสุวรรณภูมิ เล็กรอคอยเสียงนาฬิกาปลุกเคลื่อนที่ รอคอยความหวานของน้ำซุป และรอคอยหัวใจอีกครึ่งดวงที่มีคนขโมยเอาไป ( "โคตรลาวเลย" เล็กเริ่มรับไม่ได้กับคนเขียน )
ไม่ใช่แค่เล็กที่รอคอยการกลับมาของเครื่องบิน คนทั้งชุมชนก็รอคอยการมีชีวิตชีวาอีกครั้ง สนามบินอยู่คู่กับคนดอนเมืองมาเป็นสิบเป็นร้อยปี ผูกพันกันมาหลายช่วงชีวิต เจ๊ติ๋มก็จะได้กลับไปเช็ดพื้นในสนามบิน ป้าแจ่มก็จะได้กลับไปเก็บรถเข็นให้กับนักเดินทาง หลายๆอย่างก็จะกลับไปเหมือนเดิม รวมถึงน้ำซุปของเล็กด้วย
แม้กระทั้งหมาแถวดอนเมือง ก็ยังรอคอยเห่าเครื่องบินเลย
คำถาม : นกทำงานอยู่สายการบินอะไร ?
เล็กไม่ได้เป็นคนนอนตื่นสายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่เพียงเหตุผลที่ตื่นไม่ตรงเวลาก็เพราะเครื่องปลุกเวลานอนของเล็กถ่านหมด เล็กเริ่มใช้นาฬิกาส่งเสียงเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ก่อนเล็กตื่นตรงเวลาเพราะเสียงเครื่องบินปลุก หลังจากย้ายเครื่องบินที่สนามบินดอนเมืองออกไป เล็กก็ตื่นสายแต่เช้า
ตี 4 เวลาลืมตาของร้านขายก๋วยเตี๋ยวของเล็ก ร้านเล็กอยู่มุมถนนตรงข้ามสถานีรถไฟดอนเมือง ลูกค้าส่วนใหญ่ก็พนักงานที่ทำงานในสนามบินและคนมาใช้บริการรถไฟ ที่สำคัญใกล้หอพักและตลาดสด แม่ของเล็กมีแผงขายหมูอยู่ในตลาด
แต่ก่อนเล็กยังไม่ได้เป็นเจ้าของกิจการเขาเข็นผักอยู่ในตลาดสี่มุมเมือง แม่ก็ขายหมูอยู่ในตลาดเหมือนกัน แล้วก็โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่สถานีรถไฟดอนเมือง แม่ยังคงอาชีพเดิม แต่เล็กได้กัดฟันลงทุนด้วยเงินกู้ของชาวบ้านเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวที่ชื่อว่า ชายเล็กบะหมี่หมู เล็กอยากเป็นคุณชายมานานแล้วและเล็กอยากขายเนื้อวัวด้วย แต่ด้วยที่แม่ขายหมูและนับถือเจ้าแม่กวนอิม หมูจึงกลายเป็นคำตอบสุดท้าย
ช่วงที่สนามบินดอนเมืองยังมีเครื่องบิน ร้านของคุณชายเล็กก็ขายดีลูกค้าติดใจในน้ำซุปที่หวานกลมกล่อม เนื้อหมูที่หมักมาอย่างพิถีพีถัน วัตถุดิบส่วนใหญ่ได้มาจากตลาดสดที่แม่ขายหมูอยู่ ผักได้มาจาก ร้านเจ๊ติ๋ม เครื่องปรุงจากร้านตาเบิ้มท้ายตลาดติด กับร้านป้าแจ่มขายกะทิ ส่วนใหญ่ก็สนิทกับแม่ของเล็ก เล็กก็เจอหน้าพวกลุงๆน้าๆทุกวันนับถือกันจนเสมือนญาติห่างๆ
( เสียงเครื่องบินลง )
ลูกค้ามีทั้งขาประจำและขาจร หอพักที่ใกล้กับร้านคุณชาย ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่ทำงานในสนามบิน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แต่ลูกค้าที่เล็กเฝ้ารอคอยคือพนักงานต้อนรับสาวสวยของสายการบินแถบเอเชีย
นก เพิ่งเป็นแอร์ฯ ได้ไม่นาน หลายครั้งที่ เล็กอาสาเดินถือก๋วยเตี๋ยวชามหวานขึ้นไปเสิร์ฟถึงหน้าห้อง และอีกหลายครั้งที่ เธอพาเพื่อนๆมากินกันจนเต็มร้าน
เล็กกับนกพูดคุยกันบ้างตามประสาพ่อค้ากับลูกค้า แต่เวลาของเล็กมีไม่มากพอที่จะรู้จักนางฟ้านกคนนี้ เมื่อรัฐบาลยุคเหลี่ยมจัดสั่งอนุมัติการเปิดสนามบินแห่งใหม่ สิ่งนี้คือความภาคภูมิใจของคนไทยทุกคน แต่ เล็ก คือคนหนึ่งที่ไม่ค่อยภูมิใจเท่าไร กับการพรากความรักของเขาไปอยู่ไกลถึงหนองงูเห่า เล็กต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว เล็กบอกและให้กำลังใจตัวเองว่า
" การเดินทางไปดวงจันทร์ถ้าไปไม่ถึงอย่างน้อยก็อยู่ทามกลางดวงดาว " เล็กจำคำคมจากดีเจคนโปรดมาสอนใจ
( เสียงเครื่องบิน ขึ้น )
ภารกิจพิชิตนางฟ้าจึ่งเริ่มขึ้น เล็กไม่ได้ปรึกษาใครเพราะคิดไปคิดมา ก็ไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ เจ๊ติ๋มขายผักก็มั่วแต่เล่นหวยสนใจแต่ตัวเลข ตาเบิ้มขายเครื่องปรุงก็เอาแต่นั่งเล่นหมากรุกกับกลุ่มวิน มอเตอร์ไซร์ทั้งวัน ป้าแจ่มไม่ต้องพูดถึงรายนั้นติดหวยหนักกว่าเจ๊ติ๋มอีก ขนาดว่ามองกะทิสีขาวๆ เป็นตัวเลขได้ แม่น้อยแม่ตัวเองแท้ๆ หนักที่สุด เปิดโต๊ะจดหวยหลังร้านแผงขายหมู
แม่เคยบอกว่า "ขายหมูกำไรน้อย มันบาป ฆ่าสัตย์ตัดชีวิต อันนี้ไม่มีใครตาย" แม่น้อยอธิบายพร้อมกับก้มลงจดตัวเลข บนกระดาษต่อไป
" เส้นเล็กน้ำค่ะ " เสร็จเสียงนางฟ้าหัวใจเล็กแทบละลายในปากและไม่ละลายในมือ น้ำเสียงและแววตาหวานยิ่งกว่า ช๊อคโกแลตเอ็มแอนด์เอ็มซองสีเหลือง เล็กสบตาพอเป็นพิธี ระหว่างลวงเส้นเล็กคิดมุขในการเจรจาภาษานางฟ้า
" เสร็จแล้วครับก๋วยเตี๋ยวหน้าใสกับหัวใจโทรมๆ " เล็กคิด โห !!! โคตรลาวเลย คิดได้ไงเนี่ย
เล็กเริ่มต่อว่าคนเขียนบท ... มันต้องเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินสิ ต้องเกี่ยวกับเรื่องบนฟ้า เล็กทบทวนและบอกตัวเอง ระหว่างที่หยิบหมูหมักรสนุ่มใส่จานพร้อมโรยพริกไทยเป็นอันเสร็จ เล็กคิดว่าปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน
( เสียงเครื่องบินลง )
มือไม้สั่นพอสมควร ในหัวทบทวนและบอกว่าต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบิน เรื่องใกล้ตัวเค้าแล้วมาคนเดียวด้วยถ้าไม่คุยตอนนี้แล้วจะไปคุยตอนไหน เล็กเริ่มกดดันตัวเอง
" ชอบกินเส้นเล็กเหรอคับ เห็นมาทุกครั้งก็สั่งแต่เส้นเล็ก "
คุณชายเล็กคิดว่ามันเกี่ยวไรกับ เครื่องบิน เรื่องบนฟ้า ตรงไหนว้าเนี่ย
นกยิ้ม " ค่ะ ก็กินได้ทุกเส้นละค่ะ แต่ชอบเส้นเล็กมากว่า"
เล็กคิด ทำไมไม่ชอบเล็กเฉยๆว่ะเอาเส้นมาทำไม
" เออ..อ.. คุณนกจำสายการบินได้ทุกสายไหมคับ"นางฟ้านกยิ้มแบบ งง งง เรื่องชื่อกับคำถาม
" ก็ เห็นก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างค่ะ "
เล็กเห็นว่าเริ่มจะไปได้ดี " เชื่อไม่คับ ว่า ผมจำได้ทุกสายการบินเลย " นางฟ้าตาโตสนใจกับคำอวดอ้าง " จริงๆ นะคับ"
( เสียงเครื่องบินลง )
" นี่ นี่ อันนี้ สายการบินแอร์ฟรานซ์ " เล็กชี้ที่เครื่องบินที่บินลงมาจอด นกคิดว่าใครๆ ก็รู้ว่าเป็นแอร์ฟรานซ์ เพราะข้างเครื่องก็เขียนตัวภาษาอังกฤษตัวโต บอกสังกัด เล็กรู้สึกภูมิใจในสิ่งที่เป็นความรู้ที่อาศัยครูพักลักจำ เล็กตอนเด็กๆนั้น ชอบเครื่องบินเล็ก ติดเชื้อสายมาจากพ่อ
พ่อของเล็กเป็นนักบิน ขับเครื่องบินอยู่ที่แดนเนรมิตร หลังจากแดนเนรมิตรปิดตัวลง จึงย้ายมาขับที่ดรีมเวิลด์ พ่อของเล็กเสียเมื่อตอนที่เล็กอายุได้ 5 ขวบ แม่จึงย้ายมาอยู่แถวรังสิต พ่อเล็กยังไม่ทันจะขับรถไฟเหาะตีลังกาที่ดรีมเวิลด์เลย ก็จากไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้น เล็กก็คงรู้เรื่องรถไฟทุกรุ่นไปแล้ว
( เสียงเครื่องบินลง )
" แล้วลำนี้ละ " หญิงสาวชี้
เล็กยิ้มแล้วบอกว่า " เจแปนแอร์ไลน์ " หญิงสาวเริ่มสนุกกับการลองเชาว์และไหวพริบ
ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไว้เริ่มอืด เล็กมองเห็นโอกาสในการสนิทสนม เล็กบอกหญิงสาว
" เดี่ยวผมทำให้ใหม่ดีกว่าคับ ชามนี้มันไม่ร้อน เส้นมันก็อืดแล้วคับ " นกยื่นชามก๋วยเตี๋ยวให้อย่าง ว่าง่าย นางฟ้านกนั่งมองท้องฟ้า เล็กแอบมองเป็นระยะระหว่างรอเส้นสุก มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
" และลำโน่น ละ " หญิงสาวเสนอโจทย์ยาก เมื่อเครื่องบินขึ้นไปได้สักระยะ ทำให้ขนาดที่มองเห็นไกลและลำเล็ก หญิงสาวแอบยิ้มในใจ เล็กเดินถือชามใหม่รสชาติเดิมมาให้ที่โต๊ะสายตาเหลือบมอง
" โห ไกลมาก เดี๋ยวนะ รอให้มันเลี้ยวโค้งก่อน " เครื่องเริ่มโค้งอย่างที่เล็กบอก เล็กใจจดจ่อกับภาพเคลื่อนไหวระยะไกล " นกแอร์ " เล็กตอบ พูดเสร็จเล็กและนางฟ้านกก็หัวเราะ
" รู้ได้ไงอ่ะ " นกยิ้มและงงกับความรู้มากของชายหนุ่ม
หลังจากวันที่ดีที่สุด นางฟ้านกก็ไม่ได้ปรากฏกายมาให้เห็นอีกเลยการย้ายไปของสนามบินดอนเมืองแห่งนี้ก็เงียบเหงา พนักงานส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมด สภาพจิตใจของคุณชายเล็กตอนนี้นิ่มเหมือนหมูที่แม่หมักทิ้งไว้ข้ามปี ความหวานในน้ำซุปก็จืดจาง หน้าชายเล็กไร้ความรู้สึกเหมือน เจ๊ติ๋มและป้าแจ่มโดนหวยกิน คำพูดสุดท้ายที่ได้คุยภาษานางฟ้ากับนก เล็กยังจำได้แม่น นกชี้ไปที่ เสื้อตัวเองมีโลโก้สายการบินของนกทำงานอยู่แล้วถามว่า " นี้ละสายการบินอะไร? " เป็นรูป หยินหยาง สีแดง น้ำเงิน บนพื้นขาว เล็กยิ้มและให้ความเงียบเป็นคำตอบ
( เสียงหายใจ )
ความทรงจำของเล็กก็กลับมาหลังจากที่รัฐบาลชุดใหม่มีนโยบายให้มาใช้ สนามบินดอนเมือง ควบคู่ไปกับสนามบินสุวรรณภูมิ เล็กรอคอยเสียงนาฬิกาปลุกเคลื่อนที่ รอคอยความหวานของน้ำซุป และรอคอยหัวใจอีกครึ่งดวงที่มีคนขโมยเอาไป ( "โคตรลาวเลย" เล็กเริ่มรับไม่ได้กับคนเขียน )
ไม่ใช่แค่เล็กที่รอคอยการกลับมาของเครื่องบิน คนทั้งชุมชนก็รอคอยการมีชีวิตชีวาอีกครั้ง สนามบินอยู่คู่กับคนดอนเมืองมาเป็นสิบเป็นร้อยปี ผูกพันกันมาหลายช่วงชีวิต เจ๊ติ๋มก็จะได้กลับไปเช็ดพื้นในสนามบิน ป้าแจ่มก็จะได้กลับไปเก็บรถเข็นให้กับนักเดินทาง หลายๆอย่างก็จะกลับไปเหมือนเดิม รวมถึงน้ำซุปของเล็กด้วย
แม้กระทั้งหมาแถวดอนเมือง ก็ยังรอคอยเห่าเครื่องบินเลย
คำถาม : นกทำงานอยู่สายการบินอะไร ?
2 comments:
ตอบถูกแล้วจะเลี้ยงโออิชิใช่ป่ะ
ใช่การบินไทย ป่ะคับ
Post a Comment